Peter Prong

ATP Nightmare Before Christmas (Butlins, Minehead 9-11/12/2011)

2012-01-05T13:13:00.002Z

Maar liefst drie curatoren kregen tijdens deze editie van All Tomorrow's Parties - Nightmare Before Christmas de kans om hun favoriete bands te programmeren. Mijn zesde bezoek aan dit heerlijke festival werd wederom beloond met heerlijke concerten en ontdekkingen. Een kort overzichtje, gelardeerd met enkele kiekjes die ik kon schieten.

DAG 1

De drie curatoren hadden elk één dag ter hunner beschikking en traden telkens tweemaal op : als dagopener en als avondheadliner. En zo werd het festival nogal bruusk op gang getrokken door het concert van openingscurator Les Savy Fav. De hyperactieve frontman Tim Harrington zette met zijn capriolen de tent al meteen op stelten, hoewel zijn gedrag alle aandacht afleidde van de muziek. Wel cudos voor zijn gebruik van een Butlins-waterkoker ! Marnie Stern had nogal wat last van een zware jetlag en tapte - tussen haar set door - opvallend veel moppen over vagina's.

Veel muzikaal vertier tijdens het concert van The Budos Band, een band uit Staten Island die instrumentale afro-soul brengt. Een zootje ongeregeld, gekleed in shirts van Iron Maiden en Napalm Death en met Daniel Foder de meest opvallende bassist van het hele weekend in hun rangen. Nadien opnieuw instrumentele rock met Oxes, die jammer genoeg hun uitstekende jamconcert - met drummer Christopher Freeland in een glansrol - ontsierden met een ronduit slechte cover van Wild Thing.

Voorts werden we opgewarmd met concerten van de all girls band Wild Flag, de veteranen van Archers Of Loaf en het volledig in de grunge van de jaren '90 gedrenkte Violent Soho.

Het venijn van de eerste dag zat duidelijk in de staart. De krachtige noiserock van het duo van No Age stak de vlam in de pan. Even opschudding toen drummer/zanger Dean Allen Spunt het concert lam legde omdat een crowdsurfer in zijn ogen nogal hardhandig werd aangepakt door de security. Wat later mochten twee jonge fans op het podium een paar Black Flag-covers (waaronder de klassieker 'Damaged') zingen. De veteranen van het heropgerichte Hot Snakes serveerden misschien wel één van de meest coherente sets van het weekend met strak gespeelde songs in een al even strak tempo. Maar het absolute orgelpunt werd voorbehouden voor Holy Fuck, het Canadese electronica-collectief dat een allesverzengende set speelde.

vlnr. :
1. Les Savy Fav
2. Marnie Stern
3. The Budos Band
4. Oxes

vlnr. :
1. Wild Flag
2. Archers Of Loaf
3. No Age

vlnr. :
1. Hot Snakes
2. Holy Fuck
3. het silhouet van Silver Apples

DAG 2

Tweede curator Battles worstelde duidelijk met de openingsset. "Only shellac can get away with a morning show" stamelde één van de bandleden, na eerder toegegeven te hebben vlak voor het concert nog gekotst te hebben. Iets té zwaar doorgezakt met de mannen van Les Savy Fav blijkbaar. De muziek bleef overeind, hoewel ik geen fan ben van de geprojecteerde zanglijnen. Wél één van de absolute hoogtepunten van het weekend was het concert van drie frêle meisjes uit Tokio, Nisennenmondai genaamd. Laag na laag bouwde elke instrumentale song op tot een onweerstaanbaar en hypnotiserend geheel. Typisch Japans werd droogweg besloten met : "We are from Tokio. We have merchandise. You buy !" Zowel Walls als Washed Out grossierden in dromerige electropop. Nogal vrijblijvend, hoewel het oordeel van één festivalbezoeker over de laatste band - "get of the stage, you're rubbish !" - té kort door de bocht ging.

De experimentele sound van Phil Manley Life Coach was een interessant tussendoortje. Manley - in een vorig leven stichtend lid van het legendarische Trans Am - besloot met een vriendelijk "Namaste. I have no merchandise and only one piece of life coaching : go see The Psychic Paramount". Een raad die hij zelf ter harte nam, want enige tijd later stond ik op de eerste rij naast Manley te kijken naar The Psychic Paramount, een degelijk instrumenteel psychrocktrio uit New York.

Maar eerder was ik getuige van nog twee uitstekende concerten van zeer divers allooi. Eerst van de Zweedse electro-artiest Axel Willner die als The Field door het leven gaat. "Looping state of mind" (2011) kan ik ten zeerste aanbevelen, maar ik werd onverwacht overdonderd door de organische live-transformatie die deze muziek op het podium onderging. Topconcert. Maar ook de ongegeneerd pathetische wave van Gary Numan viel goed te pruimen. Numan - ooit aanbeden als een halfgod, nadien in compleet verval geraakt maar nu op de terugweg - mag dan wel opgetrokken zijn uit Botox en wijdbeense gestes, de muziek staat er nog steeds.

Passeerden vandaag ook nog met wisselend succes de revue : Cults, de indieband uit New York die een prachtig debuutalbum afleverden maar er moeite mee hadden om dat te vertalen naar een degelijk concert. Bitch Magnet, een lichtjes gedateerde post-hardcoreband uit Ohio die eind jaren '80 actief was en die speciaal voor ATP nog eens in zijn originele bezetting op het podium klom. De Chileense knoppenartiest Matias Aguayo mocht de nacht besluiten met een marathonset. Een soort van Tom Zé op beats. Eerder riepen de ultra-militanten van Underground Resistance uit Detroit nog op tot een algehele revolutie ("Corporate control has taken over your lives !") en draaide DJ Katoman (iemand uit de entourage van Nisennenmondai) ongegeneerd cheesey hitjes uit de jaren '90. Heerlijk om even de beentjes te strekken op Footloose !

Nog twee vermeldingen met stip op deze tweede dag. Ten eerste voor Dead rider, een soort van psychedelische art-funkband deluxe uit Chicago, met maffe jazz-drumsolo's, een kierewiete frontman die rustig een appel eet, maar vooral ook dwarse en opwindende muziek. En de tweede eervolle vermelding gaat uiteraard - hoe kan het anders ? - naar Flying Lotus. Het is een genot om te zien hoe zijn brein constant triljoenen ideeën moet zien te kanaliseren, hoe hij zijn set zeer geduldig en intelligent opbouwt. Een genie achter de knoppen.

vlnr. :
1. het materiaal van Battles
2. Phil Manley Life Coach
3. Bitch Magnet
4. Dead Rider

vlnr. :
1. Gary Numan
2. Cults
3. Washed Out

vlnr. :
1. The Psychic Paramount
2. gebroken bril na een wild concert

vlnr. :
1. Nisennenmondai
2. The Field
3. Matias Aguayo

DAG 3

Ook curator nr. 3 Caribou had wat moeite met zijn openingsset, die in feite niet meer was dan een generale repetitie voor later op de avond. Hadden we ons daarvoor gehaast doorheen een gemene plensbui ? Al een geluk dat we iets later onze klamme botten konden verwarmen aan de warme muziek van een ware legende : niemand minder dan jazzsaxofonist Pharoah Sanders ! Sanders zelf is een oude man die moeite heeft om het concert nog volledig zelf te dragen, maar die zich gelukkig kon beroepen op een uitstekende begeleidingsband (wat een drummer !). Klassieker "The creator has a masterplan" besloot vanzelfsprekend de set.

Niet alleen de pruiken maar ook de muziek van Connan Mockasin uit Nieuw Zeeland was één van de interessante buitenbeentjes op deze driedaagse. Laid back surfmuziek op Prozac die me vooral aan Acetone deed denken. Dat één van de energiekste concerten van het weekend uit Nederland zou komen, is geen verrassing voor mensen die vertrouwd zijn met concerten van The Ex, voor de gelegenheid aangevuld met een blazerssectie en met de Ethiopische saxofonist Getatchew Mekuria. Nog meer exotische vogels uit Nieuw Zeeland op het podium met de bizar uitgedoste leden van Orchestra Of Spheres. Crazy outfits, dito muziek, dito instrumenten. Het perfecte opstapje naar het concert van het Sun Ra Arkestra. Het concert verschilde in bijna niets van het concert dat we van deze bende op de Nightmare Before Christmas-editie van 2009 bijwoonden, maar dat kon de pret niet drukken. "We hereby declare ourselves to be another order of beings." Een mens zou het nog geloven als hij dit dozijn muzikanten aan het werk ziet.

Maar op deze zeer eclectische derde dag viel er ook van het electronische front te snoepen. Bijvoorbeeld met de zware, snoeiharde en repetitieve electronoise van het duo Roll The Dice. Een tikje subtieler ging het eraan toe bij het Londense trio Factory Floor en hun live gespeelde post-industriële wave. De meest ingetogen maar daarom niet minder interessante electro-bijdrage van de dag werd in elkaar gebokst door Kieran Hebden, beter gekend als Four Tet. Hét fuifconcert van het weekend was echter zonder enige twijfel van Syrische (!!) signatuur. Omar Souleyman - geruggesteund door een DJ - liet het publiek helemaal uit de plaat gaan met zijn onweerstaanbare feestmuziek, op Arabische leest geschoeid. De Reds-zaal ging volledig uit zijn dak en er werd zowaar gecrowsurfd op deze arab-beat oftewel "dabke", een onweerstaanbare bruiloft-partymix, hip gemaakt door het Sublime Frequencies-label.

Een uitzonderlijke vermelding verdient het concert van Silver Apples. De groep begon als een psychedelisch electro-duo en was actief tussen 1967 en 1969. In 2005 overleed drummer Danny Taylor en sedertdien gaat Simeon Coxe III op z'n eentje door, waarbij Taylor vervangen wordt door een beatbox. Bovendien brak Simeon ooit zijn nek in een tragisch ongeval, waarvan hij nooit volledig herstelde. Technische hoogstandjes vielen derhalve van de ondertussen bejaarde Simeon niet te verwachten, maar zijn psychedelische muziek bleek vier decennia na datum nog steeds hyper-actueel. Monotone beats en minimalistische, aan beatpoëzie verwante teksten leverden een schitterende cocktail op, die me van de eerste tot de laatste noot aan de grond nagelde. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten van het weekend. Ook nu nog spookt het geweldige 'oscillations' door mijn hoofd.

Voor het slotconcert van het weekend vormde Dan Snaith zijn Caribou speciaal voor de gelegenheid om tot het Caribou Vibration Ensemble en werd alles uit de kast gehaald. Gastbijdragen van Four Tet, van de zanger van Junior Boys (wiens concert eerder op de dag we helaas gemist hebben), van Sun Ra Arkestra-lid Marshall Allen en van DJ James Holden. Iedereen - met uitzondering van Allen - in het wit gekleed voor een orgasmatisch hoogtepunt van een slopende driedaagse, waarbij vooral de twee drummers zich niet onbetuigd lieten. Alle toeters en bellen ten spijt was het toch vooral de kern van Caribou die dit concert droeg. De vermoeidheid van ondergetekende fnuikte ten dele het genot van dit concert, waarbij het publiek met de laatste krachten nog even uit zijn dak ging. Voor de echte die hards draaide Theo Parrish nog een marathon-funkset, maar de benen wilden niet meer meewerken. Hoofd en benen wederom gevuld met een weekend vol opwindende muziek. Blijf vooral bestaan, ATP !

vlnr. :
1. Pharoah Sanders
2. Connan Mockason
3. The Ex & Getatchew Mekuria
4. Orchestra Of Spheres

vlnr. :
1. Sun Ra Arkestra
2. Factory Floor
3. de knoppenbak van Roll The Dice
4. Silver Apples

vlnr. :
1. Four Tet
2. Caribou Vibration Ensemble

Endangered Blood (De Singer - 03.12.2011)

2012-01-05T13:11:00.001Z

Ik zou ze niet graag allemaal op een pint trakteren : de New Yorkse jazzmuzikanten die in de talloze jazzkelders van The Big Apple knokken voor een plekje onder de illustere jazz-zon. Maar voor het kwartet dat als Endangered Blood door het leven gaat, zou ik gerust een uitzondering willen maken. Al was het maar om mijn excuses aan te bieden voor het feit dat ik louter door de naam Trevor Dunn naar De Singer werd gelokt, hiermee de andere drie leden van het combo onterecht over het hoofd ziende. Dunn is een gevierd (contra)bassist die bekend staat om zijn samenwerkingen met Mike Patton en John Zorn.

Maar vanavond mat Dunn zich vooral een dienende rol op de achtergrond aan. Nu ik deze korte impressie ruim een maand na de feiten neerpen, zijn de contouren van het concert reeds vervaagd. Maar geholpen door de geluidsopname van het concert (waarvoor van harte dank aan de organisatoren !) komt het langzaam weer terug. De complexe ritmes van bandleider en saxofonist Chris Speed, de eigenzinnige drumpartijen van Jim Black waar ik het in het begin wel wat moeilijk mee had maar die gaandeweg onweerstaanbaar onder mijn vel kropen, de diepe bastonen die Oscar Noriega vanuit zijn imposante lijf door zijn sax pompte als perfect contrapunt tegen de klare en frisse lijn van Speed. Dit alles drijvend op technisch perfect baswerk van Dunn.

Een korte eerste set en een langere tweede set mondden uiteindelijk uit in een prachtig en jachtig eerbetoon aan een grote inspiratiebron voor het kwartet : de grote Ornette Coleman middels diens "Faces and places". Het slotakkoord van een mooi concert voor fijnproevers.

Jonathan Wilson (AB-club - 16.11.2011)

2011-11-27T13:19:00.005Z

Afgelopen zomer zag "Gentle Spirit" het licht, het debuutalbum van Jonathan Wilson. Dit opmerkelijke album reflecteert ten volle de Californische roots van zijn maker, die teruggrijpt naar de jaren '60 en '70. Dit levert een intrigerende mix op van folk, psychedelica, harmonie en zelfs progrock.

De manier waarop één en ander zich vertaalde naar het podium van de AB-club, was simpelweg briljant te noemen. Vanaf het dwarse tempowisselingen in het fantastische openingsnummer ("Can we really party today ?"), de The Jayhawks-achtige sound in White Turquoise en het kitcherige orgeltje à la Nick Drake in Your ears are burning ging de kwaliteit alleen nog maar de hoogte in. De eerste epische uitspatting kregen we in Dear Friend, een nummer over "a buddy of mine that just doesn't get it, he doesn't understand like the real shit...". Nadien even op adem komen met het ingetogen Mission in the rain.

Het hoogtepunt van het concert vormde ongetwijfeld het lang uitgesponnen Natural rhapsody, dat zich langzaam maar zeker ontpopte tot een onweerstaanbare lap progrock, waarbij de luisteraar zich zonder problemen in het Echoes-universum van Pink Floyd kon wanen. Hét voorbeeld bij uitstek ook van het schitterende samenspel van Wilson met zijn begeleidingsband, die voor de gelegenheid werd uitgebreid met Omar Velasco, die eerder al het voorprogramma verzorgde. Ik was ook zeer onder de indruk van bassist Gabe Noel en toetsenist Jason Borger. Muzikaal samenspel om duimen en vingers bij af te likken. Het nummer klokte exact af op een kwartier en was bij het beste wat ik dit jaar op een podium zag.

Of wat te denken van de ontroerende titeltrack van het debuutalbum van deze neo-hippie ("Gentle spirit") , van het melancholische "Rolling universe" of van "Canyon in the rain" ? In de intieme setting van de kleine AB-club kwam dit ingetogen drieluik tot zijn volle recht, in tegenstelling tot - zoals Wilson zelf aanhaalde - de grotere zalen die Wilson de voorbije tijd afschuimde als voorprogramma van Wilco. De Californische roots van Wilson werden nog extra in de verf gezet door zijn hommage aan de psychedelische SF-rockband Quicksilver Messenger Service middels een cover van hun Just for love. Nog een paar tracks uit het debuutalbum en een korte akoestische bisser ("Lovestrong"), voordat een einde kwam aan dit anderhalf durende prachtconcert.

Setlist :

Can we really party today ?
White turquoise
Your ears are burning
Dear friend
Mission in the rain
Natural rhapsody
Gentle spirit
Rolling universe
Canyon in the rain
Just for love
Desert raven
The way I feel
-----
Lovestrong

Samuel Blaser Quartet (De Singer - 04.11.2011)

2011-11-26T19:35:00.006Z

Twee lang uitgesponnen composities : meer omhelsde het concert van de jonge Zwitserse trombonist Samuel Blaser en zijn quartet niet. Maar in die twee nummers viel ontzettend veel drive én intelligentie te ontwaren. De avontuurlijke bandleider werd hierbij subliem bijgestaan door gitarist Marc Ducret, contrabassist Bänz Oester en drummer Gerald Cleaver.

Voor beide nummers werd uitgebreid de tijd genomen om ze op gang te trekken. Experimenteel gitaarspel van Ducret en spaarzame tussenkomsten van Blaser met zijn trombone stelden het geduld van het publiek lichtjes op de proef. Maar éénmaal de flow op gang kwam, ontbolsterde zich een geweldige luisterervaring waarbij uitgebreid de tijd werd genomen om de composities tot volle wasdom te laten komen. Geen voorspelbare afwisseling van solo's en obligate open doekjes, maar spannend samenspel. Een sublieme solo van drummer Cleaver - met quasi mishandelend gebruik van de cymbalen - duurde bijna ongemakkelijk lang en was kenschetsend voor het weerbarstige karakter van dit uitstekende concert.

McCoy Tyner Trio feat. José James & Chris Potter (AB - 31.10.2011)

2011-11-01T12:20:00.000Z

De ondertussen reeds 73-jarige jazzpianist McCoy Tyner is het enige nog levende lid van het legendarische John Coltrane-quartet, dat tussen 1960 en 1965 jazzgeschiedenis schreef. De opzet van deze avond was om de geest van Coltrane te doen herleven, niet door terug te grijpen naar het zware, spirituele materiaal maar wel door terug te komen op het opvallend luchtige album dat het quartet in 1963 opnam met zanger Johnny Hartman.

Tyner trad aan met zijn vaste bassist Gerald Cannon en interim-drummer Joseph Farnsworth. De loodzware taak om in de schoenen van Trane himself te staan werd met verve vervuld door saxofonist Chris Potter. Het concert viel grofweg op te delen in drie hoofdstukken : opening en slot waren weggelegd voor het quartet, waarin Tyner nogal op de achtergrond bleef en zijn frisse pianospel ten dienste stelde van zijn medemuzikanten, die netjes om de beurt een open doekje in ontvangst mochten nemen voor degelijke solo's. We noteerden klassiekers zoals Fly with the wind, Ballad for Aisha, Moment's notice en ook Duke Ellington passeerde de revue middels diens In a mellow tone. Ik keek toch met redelijk gemengde gevoelens naar de vertolking van deze nummers. Aan de individuele kwaliteiten van de muzikanten viel niet te twijfelen, maar toch kwam één en ander nogal salonfähig over. Het gleed een beetje van me af wegens een tikje té gelikt. De spanningsboog ontbrak.

Tijdens het middengedeelte maakte José James zijn opwachting. De jonge zanger met de prachtige jazz-stembanden toonde eerder reeds interesse voor het werk van Coltrane door het Facing East-project op de planken te brengen in samenwerking met Jef Neve. Aan James om de rol van Hartman te vertolken. Vier nummers werden uit het album uit 1963 geplukt : Autumn serenade, Dedicated to you, You are too beautiful en My one and only love. James heeft een heerlijk stemtimbre en vertolkt de nummers dan ook uitstekend. Hij lijkt zich wel wat onwennig te voelen op het podium en de set voelt ook aan als een stijlbreuk met het nogal vrijblijvende openingshoofdstuk. Maar de nummers staan als een huis en de begeleiding is uitstekend. Enkel jammer dat het prachtige Lush Life niet op het repertoire stond.

De combinatie McCoy Tyner/José James beloofde vuurwerk op te leveren, maar dat bleef uit. Een ietwat onevenwichtige jazzavond met twee snelheden. Nadat het concert werd besloten zonder één bisnummer, bleef het publiek een tikje beduusd achter. En ikzelf niet in het minst.

7 Zuma 7 (Effenaar - 21.10.2011)

2011-10-25T19:10:00.007Z

Je zult er tevergeefs naar zoeken in meteorologische archieven, maar een handjevol getuigen zal het met overgave bevestigen : op vrijdag 3 december 1999 raasde een orkaan door Hoogstraten en het oog van die storm lag op Vrijheid 84. En zoals alle orkanen had ook deze een naam : 7 Zuma 7. Dit stonercombo uit Eindhoven blies op die avond alles en iedereen omver in Cahier de Brouillon. Naast een paar plaatselijke muziekliefhebbers was ook een busje Hollanders naar Hoogstraten afgezakt omdat die avond de toenmalige bassist Arjen Rienks zijn laatste concert met 7 Zuma 7 speelde. Voorwaar een memorabele avond.

7 Zuma 7 bestond slechts vijf jaar (1995-2000) en bracht één album uit ("Deep Inside"). Naar aanleiding van de veertigste verjaardag van de Effenaar was het gezelschap echter bereid om het oude materiaal nog eens af te stoffen voor een éénmalig concert. De Eindhovense muziektempel was flink volgelopen voor dit feestje en er hing duidelijk electriciteit in de lucht van de broeierig warme zaal.

Uiteindelijk werd het geduld van het publiek beloond. Het viertal maakte zijn opwachting in blitse pakjes, die speciaal voor de gelegenheid werden gemaakt. Niet in het minst wellicht omdat de buikjes van zanger Jerry van Eijck, gitarist John Peate en drummer Jacco van Rooij niet meer in de glitterpakjes van weleer pasten... Op basgitaar trad vandaag de nog altijd slanke Nick Sanders aan, de originele bassist van het eerste uur. De volledig originele groepsbezetting dus, die gedurende vijf kwartiertjes de glorietijden van weleer deden herleven. De afbeelding van een brullende tijgerkop op de torso van zanger Jerry deed vanaf de aftrap het beste vermoeden. De tekening deed me trouwens denken aan de oude Britse jeugdfilm Sammy's Super T-shirt, doch dit geheel terzijde.

Herinneringen nemen soms een loopje met de waarheid. En wanneer we af en toe aan de toog nog eens terugblikken op dat geweldige concert in de Cahier in 1999, zal enige zin voor overdrijving zeker niet veraf zijn. Ruim tien jaar later staat het album Deep Inside echter nog steeds als een huis en de nummers uit dat iconische album (zoals Mirrorman, Over & Over & Over, Heroin Chic en One at a time) kunnen op enthousiaste herkenning van het publiek rekenen. Natuurlijk waren de gitaarsolo's niet de beste ter wereld, maar de vocalen van zanger Jerry en vooral van bassist Nick klonken nog uitstekend. Een verrassend snedige en gebalde set van een dik uur, zoals een potig rockconcert hoort te zijn. Besloten werd met een cover van The Seeker, een bekend nummer van The Who ("I won't get to get what I'm after till the day I die"). En daarna toch lichtjes grijnzend huiswaarts gekeerd, blij dat de aangedikte herinnering van dat concert van elf jaar geleden onaangeroerd gebleven is.

Setlist :

1. Shotgun
2. Velvet slide
3. Heroin chic
4. Hot stuff
5. Over & Over & Over
6. Johnny Quicksand
7. One at a time
8. Mirrorman
9. Blue T.S.
10. Diamonds 2000
-----
11. Acid manic
12. An instant cool
13. Crawling
14. The seeker

Seun Kuti & Egypt 80 (AB - 20.10.2011)

2011-10-25T19:09:00.005Z

Oluseun Anikulapo Kuti - Seun voor de vrienden - is de jongste zoon van de legendarische afrobeat-pionier Fela Kuti en het was vanavond in de AB te merken dat deze Nigeriaanse telg heel wat vuur van de in 1997 overleden pater familias in zijn genen heeft zitten.

Hij trekt al geruime tijd de hort op met de begeleidingsband Egypt 80, een afgeslankte versie - weliswaar nog steeds een tiental mensen sterk - van de grote band die vader Fela indertijd begeleidde. Momenteel tourt het gezelschap rond ter promotie van het tweede solo-album From Africa With Fury : Rise. De titel van het album zegt genoeg : een opzwepend politiek discours rondom Afrikaanse identiteit en moderne vormen van slavernij vormen de rode draad en ook deze avond kon Seun Kuti het niet laten om af en toe nogal kort door de politieke bocht te gaan.

Als opwarmertje mocht één van de blazers het concert in gang zetten met African Soldier, openingsnummer van het nieuwe album. Maar de vlam sloeg toch pas echt in de pan toen Seun zelf ten tonele verscheen en bij wijze van eerbetoon aan zijn vader Zombie inzette. Het begin van een afrobeat-feestje dat bijna twee uur zou duren en toch maar amper een tiental nummers omvatte. Want dat is afrobeat : eindeloos voortkabbelende en hypnotiserende ritmes in een bezwerende en onweerstaanbare combinatie van Westerse funk en traditionele Afrikaanse yoruba.

Het nieuwe album vormde uiteraard de hoofdmoot van het concert : Rise, Slavemasters, Mr. Big Thief : de songtitels vatten de boodschap perfect samen. In nogal simplistische maar strijdvaardige bewoordingen roept Seun Kuti de Afrikaan op om zich te verzetten tegen moderne vormen van uitbuiting door het Westen en China. Het publiek slikte gedwee de politieke boodschap maar verlangde toch vooral naar die o zo onweerstaanbare afrobeat-hypnose, die gul werd uitgestrooid en waartegen geen enkel bekken of middenrif bestand is. Het marihuana-verheerlijkende The Good Leaf kon op veel bijval rekenen en ook de ode van Kuti aan de vrouwelijke geslachtsdelen was zeer vermakelijk. Het hitsige bis-nummer Mosquito Song sloot het feestje af.

Seun Kuti is dan misschien wel geen begenadigd saxofonist maar hij is wel een geboren entertainer en podiumbeest. Hij klauwt als een Afrikaans steppebeest over het podium, spuwt en acteert zijn teksten vol overgave en moet al snel zijn imposante borstkas ontbloten omdat zijn shirt in zweet gedrenkt is. In boude letters staat op zijn rug "Fela lives" getatoeëerd. En nu hem zo bezig gezien te hebben, is Seun Kuti wellicht de zoon van Fela die het dichtst in de buurt komt van een ware reïncarnatie. Heerlijke afrobeat-avond.

Lee Ranaldo & Leah Singer : Contre-Jour (Sint Pieter-en-Pauluskerk Mechelen - 30.09.2011)

2011-10-03T16:22:00.006Z

In het kader van Contour 2011 (de 5° biënnale voor bewegend beeld onder curatele van Anthony Kiendl) brachten Lee Ranaldo en zijn echtgenote Leah Singer de performance "Contre-jour". Plaats van het gebeuren : de Sint Pieter-en-Pauluskerk aan de Veemarkt te Mechelen.

In bijna complete duisternis wordt het publiek door een smalle gang naar het schip van de kerk gevoerd, waar het mag plaatsnemen op her en der verspreide kussens. De vier hoeken van het schip zijn geflankeerd door vier zogenaamde "Dreamachines". Deze installatie is een uitvinding uit 1960 van perfomancekunstenaar Brion Gysin (1916-1986) en electronicaspecialist Ian Sommerville (1940-1976). Ze lieten zich inspireren door onderzoek van het zenuwstelsel. Hun toestel bestaat uit een cilinder met uitsnijdingen en daarin een lamp, gemonteerd op een platenspeler. Terwijl de cilinder ronddraait, valt het licht van de lamp door de spleten met een snelheid van 8 tot 13 flitsen per seconde. Deze flitsen stimuleren de alfagolven in het brein, wat een hallucinante visuele ervaring kan veroorzaken. De "Dreamachine" wordt bestempeld als het eerste kunstwerk dat je met gesloten ogen kan ‘bekijken’. Op die manier ervaar je het effect van het flikkerende licht het best.

Ter hoogte van het doksaal van de kerk is een groot projectiedoek gespannen. Gedurende de één uur durende performance wordt hierop de video- en fotocollage van Singer geprojecteerd. Singer zelf woonde de voorstelling trouwens zelf bij tussen het publiek, naast ons gezeten op de voorste rijen in gezelschap van zonen Sage en Frey Ranaldo. De grote open ruimte tussen doksaal en schip is voorbehouden voor Ranaldo zelf, die zich na een korte proloog een weg door het publiek wurmt, hierbij ei zo na mijn mobieltje verpletterend dat voor mijn kleermakerszit op de kerkvloer lag.

Dan vangt een interessant schouwspel aan, waarbij Ranaldo de geluidsgolven van zijn gitaar op meerdere wijzen bewerkt. Door het spelen van akkoorden, door feedback-manipulatie, door het pirouette-gewijs slepen van de kop van de gitaar over de koude kerkvloer, door een strijkstok, door een grote trom-stok,... Voortdurend was Ranaldo in de weer met zijn talrijke effectenpedalen, voor onze neus opgesteld op de kerkvloer. Tijdens het laatste kwartier van de perfomance zoeft de gitaar in grote cirkels door de lucht, opgehangen aan een lang touw dat vanuit de nok van de kerk naar beneden bengelt. Wie eerder al performances van Ranaldo zag, zal wel niet verwonderd opgekeken hebben toen hij zijn geliefde boedhistische belletjes ook even opdiepte en ermee op wandel ging doorheen het publiek, terwijl zijn gitaar nog steeds rondjes tekende in het hart van de kerk. Verschillende manieren van gitaarmanipulatie dus. In combinatie met de mooie beeldenstroom van Singer en de continu oplichtende Dreamachines, kreeg de fluctuerende klankenbrij een mooie binding en kwam de perfomance over als een mooi en afgerond geheel, daar waar het ook gemakkelijk had kunnen verzanden in saai gepingel en een vaag-artistieke foto-collage.

Sevilla & Cordoba (6-10 september 2011)

2011-09-11T08:35:00.014Z

Een korte foto-impressie van het tripje dat mijn vriendin en ikzelf maakten naar twee prachtige cultuursteden in het hartje van Andalusië.

vlnr :
1. Metropol Parasol, de grootste houten constructie ter wereld.
2. Waterbeneveling is geen overbodige luxe.
3. De stad ademt flamenco.
4. Moderne gebouwen weerspiegeld in het kleed van de Heilige Maagd.

vlnr :
1. Christus is nooit ver weg, zelfs niet bij bedelaars. Fopspeen-hond puft bij de hitte.
2. Een verborgen bassin in het prachtige Real Alcazar.
3. Uitrusten op één van de talloze mozaïek-bankjes.

vlnr :
1. Religieus geïnspireerde foto's te koop.
2. De zon zindert in de smalle straatjes van Cordoba.
3. Affiche voor het nieuwe stierengevecht in het Plaza de Toros.
4. Doeken trachten de straten tegen de brandende zon te beschermen.

vlnr :
1. Trouwen in Sevilla bezorgt de straatvegers extra werk.
2. Deze bibliotheek heeft betere tijden gekend.
3. Aliens attack a castle outside Cordoba. Of een bizar lichteffect in de trein.

vlnr :
1. Van zo'n temperaturen krijg je dorst.
2. Klokken in de Giralda-toren.
3. Het indrukwekkende Plaza España.
4. Casa de Pilatos : meer dan het bezoeken waard.

vlnr :
1. Reclame voor een oude Studebaker in mozaïek.
2. Moorse pracht en praal in La Mezquita in Cordoba.
3. De molens die Don Quichote ooit bekampte nu als graffiti op een oude poort.

vlnr :
1. Detail van het Plaza de España.
2. De Torre del Oro afgebeeld op een onvermijdelijke tapas-kaart.
3. Kleurrijke waaiers bij de vleet in Sevilla.
4. De kleuren spatten van de muur op deze kruisigingsmozaïek.

vlnr :
1. Iedereen zoekt verfrissing.
2. Catedral de Santa María de la Sede bij nacht.
3. Je bent pas écht op vakantie als er palmbomen staan.

Hasta la vista, Sevilla !

Maria Vaart (Zwaaikom Beerse - 02.09.2011)

2011-09-03T08:04:00.001Z

Met de productie "Maria Vaart" vervolledigt theatergezelschap Het Gevolg een drieluik van locatievoorstellingen, gezamenlijk "Littekens in het Landschap" gedoopt. In 2006 waren we reeds een bevoorrechte getuige van het uitmuntende eerste deel van dit drieluik : Paradijs der Futlozen in Wortel Kolonie.

De in 2007 overleden Dimitri Dupont en Stefan Perceval schreven de tekst, Perceval regisseerde. Opnieuw een unieke locatie : het ruim van binnenschip Spartivento, voor de gelegenheid aangemeerd aan de Zwaaikom in Beerse, tussenstop op het kanaal Dessel-Turnhout-Schoten. Na een korte proloog, waarbij een in het zwart geklede dame aan het dek van het binnenschip rouwt terwijl het schip aanmeert, wordt het publiek uitgenodigd om plaats te nemen op de tribune, neergepoot in het muf ruikende ruim.

We volgen het levensverhaal van Maria, die willens nillens haar leven moet doorbrengen in de beklemmende omgeving van het binnenschip. Als jong meisje adoreerde ze haar moeder Rosa, die ze op jonge leeftijd verloor. Gaandeweg worden de details prijsgegeven : de drankzucht van haar vader, de relatie die haar vader had met Julia, die na de zelfmoord van Rosa de plaats van haar moeder tracht in te nemen. Maar de relatie tussen dochter en stiefmoeder zal altijd stroef verlopen. De voortijdige dood van de bijna altijd afwezige schipper veroordeelt hen echter tot elkaar en tot een leven in de geslotenheid van het binnenschip.

De jonge Maria blijft contact zoeken met haar overleden moeder Rosa, van wie ze in de loop der jaren een geïdealiseerd beeld heeft geschetst. In haar jeugd wordt ze door Julia in een internaat bij de Zusters van Liefde gedropt, maar de getroubleerde Maria blijft rebelleren tegen het gezag van zowel haar stiefmoeder als van de hardvochtige nonnen. Maria tracht een uitweg te zoeken door te huwen, maar ook haar man kiest voor een leven aan wal, Maria achterlatend met een kind en een dementerende schoonmoeder.

Sterk acteerwerk in dit stuk. De soms wat té karikaturale Sien Eggers acteert opvallend sober als Rosa, de dode maar nog altijd o zo aanwezige moeder. An Nelissen balanceert wel op het randje van de karikatuur in haar portret van Julia, de ooit pronte schippersmaitresse, maar op het einde aftakelend en zichzelf bevuilend. De jonge Marit Stocker steelt de show met een zeer intense vertolking van Maria, daarbij een breed gamma aan emoties tentoon spreidend. Het feit dat Perceval voor dit stuk kon grasduinen in zijn eigen familiegeschiedenis - zijn ouders zaten jarenlang in de binnenscheepvaart - waardoor bepaalde historische details het stuk extra kleurden, zorgde voor een bijkomende dimensie.

Jinling 2011 - Peintures figuratives de Chine (Louvre - 20.08.2011)

2011-08-27T13:28:00.007Z

Op een prachtige zomerzaterdag, laverend door de straten en pleinen van Parijs en ons een weg banend door massa's mensen, stootten we plotsklaps op een tijdelijke tentoonstelling die gedurende slechts 4 dagen liep in een vleugel van het Louvre. Een frisse en aangename collectie figuratieve kunst uit de streek rond Nanjing, hoofdstad van de Chinese provincie Jiangsu.

De tentoonstelling werd 'Jinling' gedoopt, naar de antieke naam van Nanjing. Zowel historische als hedendaagse taferelen vormden de inspiratiebron voor de kleine verzameling schilderijen in deze fijne collectie, die voor even een oase van rust vormde in de zinderende en broeierige Lichtstad. Van lusteloze tieners, door het leven getekende kompels, naar historische krijgstaferelen Een leuke toevalstreffer ook, gelet op de Aziatische roots van mijn reispartners.

Over deze tentoonstelling :

"Jinling est le nom antique du Nanjing. Depuis le 16° siècle, Jinling est devenu le berceau d'un nouveau courant littéraire, artistique et architectural. Ainsi sous la dynastie Qing, un mouvement régional de pensée vît le jour, le 'Jinlingisme', promouvant la conscience subjective de la nouveauté, la conscience nationale de dialectique, la dignité de la culture humaine et l'esprit de la passion. Le Jiglingisme ayant une importance forte dans l'histoire artistique de la Chine, cette dénomination se trouve donc reprise depuis 2005 comme support de ce concours 'Jinling' annuel et national. Chaque année, parmi 4000-5000 oeuvres proposées, le concours en sélectionne 100 et attribue un prix aux 10 premirers. Depuis 6 ans, l'exposition a accueilli des artistes provenant des différentes écoles des Beaux Arts de toute la région, de différentes institutions artistiques y compris de nombreux amateurs. En 2008, 40 tableaux ont été exposés au Musée des Beaux Arts de Chine à Pékin; en 2009 50 tableux au Musée National de Nanking et en 2011, il y aura 60 tableaux présentés au Carrousel du Louvre à Paris. L'exposition 'Jinling' est devenue incontournable et attendue chaque année."

Morrissey (Lokerse Feesten - 04.08.2011)

2011-08-21T17:16:00.005Z

Een impressie-verslagje over het concert van Morrissey bleef de voorbije weken wegens tijdgebrek in de pen steken. En nu - enkele dagen na de Kiewit-ramp - lijkt de ophef omtrent de passage van Mozzer op de Lokerse Feesten zo futiel.

De lichtjes pedante maar ó zo geweldige drama-queer uit Lancashire is gekend voor zijn extreme standpunten als het op dierenmishandeling en vegetarisme aankomt. En de verzuurde Vlaming kon het ook weer niet laten om daar lacherig over te moeten doen, met een Facebook-groep op kop die opriep om de man met vleesproducten te bekogelen. Véél te veel woorden werden hieraan vuilgemaakt in de media, al gooide Morrissey ook wel een beetje olie op het vuur met zijn aangebrande uitspraken na de Breivik-slachtpartij.

Ik zou nu kunnen uitweiden over het concert en het hebben over de hoogtes en dipjes, over de theatrale song Scandinavia en de ietwat overbodige Satellite of Love-cover. Over de shirts van de bandleden ("Fuck fur"), over de onverwoestbaarheid van het materiaal uit periode van The Smiths. Over het feit dat het concert té kort was. Een voorspelbare woordspielerei plegen over weergoden die graag een stukje tofu eten vermits ze de gutsende regenkraan nét op tijd dichtdraaiden. Een boompje opzetten over het belachelijke feit dat iemand als Morrissey heden ten dage geen platencontract kan versieren. Een loftakje uitdelen aan gitaristen Boz Boorer en Jesse Tobias. Een kanttekening plaatsen bij de (ir)relevantie van de beelden van dierenmishandeling die Meat Is Murder begeleidden.

Maar het is nu toch vooral het vijfde nummer uit de setlist dat door mijn hoofd spookt. Hoe relatief is alles en wat zijn Toeval en Lot toch twee doorwinterde klootzakken ? De weltschmerz-dramatiek en overgeromantiseerde passie die uit de zinnen van deze Smiths-klassieker gutsen, bezorgden me enkele weken geleden nog een kleine krop in de keel, toen ik - met mijn liefje aan mijn zijde - de live-versie ervan in Lokeren meemaakte. Enkele dagen geleden hing het letterlijk af van de flip of a coin of ik met haar al dan niet op de Pukkelpop-weide en in de Chateau zou staan voor het concert van de Smith Westerns. Het werd "munt" en dus lieten we de in extremis aangeboden dagtickets passeren... "To die by your side is such a heavenly way to die" klinkt nu als puberale aanstellerij, waar de nabestaanden van de PP-slachtoffers weinig boodschap aan zullen hebben. Of hoe een diabolisch één-tweetje van enkele natuurelementen tot nederigheid nopen en alles weer even tot de juiste proporties weet te herleiden. Thans trekken rouwprocessen en verzekeringsperikelen zich parallel in gang en wat men er verder ook nog over te zeggen heeft, daar helpt geen lievemoederen meer aan.

Setlist :
1. I Want The One I Can't Have
2. First Of The Gang To Die
3. You're The One For Me, Fatty
4. You Have Killed Me
5. There Is A Light That Never Goes Out
6. Everyday Is Like Sunday
7. Alma Matters
8. One Day Goodbye Will Be Farewell
9. Scandinavia
10. Satellite of Love
11. I Know It's Over
12. I'm Throwing My Arms Around Paris
13. Ouija Board, Ouija Board
14. Meat Is Murder
15. Speedway
16. Irish Blood, English Heart

Slayer (Effenaar - 12.07.2011)

2011-07-16T16:29:00.004Z

In het besef dat Slayer toch een roemruchte metalband is die tot de big four behoort als het om thrash metal gaat (samen met Metallica, Megadeth en Anthrax), was het een tikje verwonderlijk dat de Effenaar niet compleet uitverkocht geraakte. Des te meer omdat de vernieuwde Eindhovense muziektempel dé plaats bij uitstek was om de helden eens van naderbij te bekijken in een ietwat 'intiemere' setting i.p.v. op de grotere (festival)podia die Slayer normaliter bestijgt.

Het was geweten dat gitarist Jeff Hanneman - nog herstellende van een infectie - tijdelijk vervangen wordt door Gary Holt (van Exodus). En ook zanger en bassist Tom Araya heeft ervaring met lichamelijke euvels want bij hem werd vorig jaar een stuk titanium in zijn nek geplaatst. De heren worden er natuurlijk niet jonger op en gelet op het feit dat de band er naar 't schijnt de laatste jaren op een podium wel eens ongeïnspireerd wilde bijstaan, was het toch met een klein ei in de broek dat we naar dit concert toogden.

De vrees was gelukkig ongegrond. Van bij de eerste seconde werd een perfecte thrash-trein op de rails geplaatst. Headbangen is er voor Araya niet meer bij maar zijn kenschetsende grijns maakte veel goed. Hij was goed bij stem en werkte zich - duidelijk genietend van de kleine setting - doorheen een zeer goed opgebouwde set, die afwisselend plukte uit ouder en nieuwer materiaal. Holt pingelde en soleerde voortreffelijk en toonde zich een uitstekend vervanger van Hanneman, wiens naam slechts af en toe vanuit het opgezweepte publiek gescandeerd werd. En het is bijna vanzelfsprekend om drummer Dave Lombardo te vernoemen, één van de beste rockdrummers ter wereld en vanavond bleek opnieuw waarom hij met zoveel lovende rock-epitheta ornantia bedeeld wordt. Het beest genaamd Kerry King vervolledigt het viertal. Diens sik begint trouwens steeds meer op een dik scheepstouw te lijken.

Zoals vermeld was de setlist mooi opgebouwd, met klassiekers zoals War Ensemble en Postmortem al vroeg in de set. De bisronde was bijna verzengend en de temperatuur in de Effenaar ging nog met een paar graden de hoogte in toen het Raining Blood-onweer losbarsste. Een strak gespeelde show van een uur en vijftig minuten die bijna geen enkel dipje kende en waarbij drie veteranen en één interimaris zich het Slayer-keurmerk op de borst mochten spelden.

Jammer dat het Nederlandse voorprogramma Pestilence een zeer matige respons van het publiek kreeg. Toegegeven, van de zanger werd ook mijn pis niet lauw, maar technisch was dit uitmuntend. Je moet ook wel een stukje kunnen pingelen als je in je instrumentarium twee achtsnarige gitaren en een zevensnarige basgitaar heb staan. Razendsnel vingerwerk dus (met een glansrol voor bassist Jeroen Paul Thesseling), dat haaks stond om de wat amechtige pogingen van zanger Patrck Mameli om met zijn smeuïge accent het tamme publiek wat op te jutten.

Setlist :

World Painted Blood (World Painted Blood, 2009)
Hate Worldwide (World Painted Blood, 2009)
War Ensemble (Seasons in the Abyss, 1990)
Postmortem (Reign in Blood, 1986)
Temptation (Seasons in the Abyss, 1990)
Dittohead (Divine Intervention, 1994)
Stain of Mind (Diabolus in Musica, 1998)
Disciple (God Hates Us All, 2001)
Bloodline (God Hates Us All, 2001)
Dead Skin Mask (Seasons in the Abyss, 1990)
Hallowed Point (Seasons in the Abyss, 1990)
The Antichrist (Show No Mercy, 1983)
Americon (World Painted Blood, 2009)
Payback (God Hates Us All, 2001)
Spirit in Black (Seasons in the Abyss, 1990)
Mandatory Suicide (South of Heaven, 1988)
Chemical Warfare (Haunting the Chapel (EP), 1984)
Ghosts of War (South of Heaven, 1988)
Silent Scream (South of Heaven, 1988)
Seasons in the Abyss (Seasons in the Abyss, 1990)
Snuff (World Painted Blood, 2009)
-----
South of Heaven (South of Heaven, 1988)
Raining Blood (Reign in Blood, 1986)
Black Magic (Show No Mercy, 1983)
Angel of Death (Reign in Blood, 1986)

Snelfilm 13

2011-07-03T17:27:00.057Z

"Weer niets op TV ?" Onzin ! Degene die de TV-pagina's een tikje grondiger bestudeert en die de ruimte op zijn digicorder hamstert voor het betere werk, kon de voorbije maanden gratis en voor niks leuke pareltjes meepikken. Hieronder een lijstje met films die ik aldus verteerde (naast een paar recente bioscoopfilms), en daar zat effectief heerlijk materiaal bij.

Ik ging verrassend genoeg niet over mijn lip van de romcom A lot like love, hoewel ik Ashton Kutcher feitelijk niet kan luchten. In Breakfast on Pluto zet Cillian Murphy een glansrol neer als een Ierse travestiet die in aanraking komt met het IRA. Bela Lugosi speelt lekker knullig als een pseudo-Frankenstein in een Ed Wood-klassieker (Bride of the monster). Of wat te denken van Cachorro, een Spaanse zedenkomedie waarin de gay-scene voor een keertje eens niet onder de clichés bedolven wordt. Cassandra's dream (waarin de broers Colin Farrell en Ewan MacGregor om uiteenlopende redenen hopeloos op zoek gaan naar geld) behoort tot het beste wat de laatste jaren uit de koker van Woody Allen kwam.

Een Japanner op de dool in IJsland in de vermakelijke road-movie Cold Fever. Verrukkelijke stopmotion-technieken in het sprookje Corpse Bride terwijl veteraan Jacques Tourneur in Curse of the demon een wel zéér lullig monster laat opdraven. Absolute aanrader : Dead man's shoes, een wraakfilm van Britse makelijk die je brutaal naar de strot grijpt. Of het bizarre Dear Wendy, een samenwerking tussen regisseur Vinterberg en scenarist Von Trier, waarbij enkele losers zich verenigen in een liefde voor oude vuurwapens. De docu Death of a President - rond een fictieve moordaanslag op Bush Jr. - dolt dan weer met de manipulatieve kracht van de media.

Tijdens het bekijken van het briljante Entre les murs vergeet je gewoon dat je naar fictie zit te kijken. Helemaal geen fictie is de harde docu Garapa rond honger in Brazilië, geschoten in korrelig zwart/wit. Nog een verbijsterende docu is Hafners Paradies waarin een voormalige SS-er gevolgd wordt die zijn liefde voor Hitler nog steeds niet onder stoelen of banken steekt. En Mike Leigh maakt zowaar een vrolijke film - misschien wel de eerste in zijn indrukwekkende oeuvre - met Happy-go-lucky, met een uitstekende prestatie van Sally Hawkins. Dat kan niet gezegd worden van het karikaturale acteerwerk van Christian Bale in Harsh Times. Wel waanzinnig goed : het in Hong Kong gedraaide Infernal Affairs (wat de basis vormde voor The Departed). Absolute topper !! De klassieker uit de oude doos Intruder in the dust sneed het toendertijd zeer gevoelige topic van racisme aan.

Ook farao Kufu had het moeilijk om te weerstaan aan de charmes van Joan Collins in de lekkere cinemascope-pulp van Land of the Pharaos. Nog een killer-film van Britse makelijk : London to Brighton. De Britse cinema zit de laatste jaren duidelijk in een kwalitatieve hausse. De Hollywood-productie Man on fire is een tikje over the top, maar Denzel Washington zet er wel één van zijn betere rollen in neer. Memoirs of a geisha struikelt over de historische flaters en maakt - onder het motto : Aziaten, da's één pot nat - een kapitale blunder door enkele Chinese topactrices te casten om de rollen van Japanse geisha's te vertolken. Dan liever de onderhoudende docu Metal : a headbanger's journey. Of de sobere verfilming van een zomerse lesbische affaire tussen twee meiden afkomstig uit tegengestelde sociale achtergronden (My summer of love). Het Nederlanse Nadine - waarin drie verschillende actrices één personage neerzetten - is een tikje té pretentieus van opzet.

De Murakami-bestseller Norwegian Wood in combinatie met de top-regisseur Tran Ahn Hung levert een mooie prent op maar misschien toch niet het vuurwerk dat ervan verwacht werd. Requiem daarentegen - waarin een Duits meisje in de jaren '70 bezeten lijkt van de duivel - is een aanrader pur sang. Wat ook van Rundskop gezegd kan worden, één van de beste films die de laatste jaren in Vlaanderen gemaakt werd. De echte cinefielen kunnen hun hart ophalen bij Searchers 2.0, een lowbudget-film over twee figuranten die wraak willen nemen op een scenarist. Kaskraker Slumdog Millionaire getuigt van uitstekend vakwerk. Small time crooks is niet meer dan een geinig Woody Allen-tussendoortje terwijl Steamboy dan weer een uitstekend manga-product is.

Okay, het is misschien een orgie van slechte smaak, maar toch vond ik The Devil's rejects onweerstaanbaar. Bovendien een geniale soundtrack. The exorcism of Emily Rose is de Hollywood-tegenhanger van Requiem en is degelijk zonder meer. Het Chinese The High Life is typische art-cinema voor een beperkt publiek met een nogal ondoorgrondelijk script. Een geniaal script daarentegen is dat van The Social Network. Of hoe de ontstaansgeschiedenis van Facebook zich laat bekijken als een superspannende thriller. Het nogal hoogdravende The song of lunch is een lang literair gesprek tussen twee personages aan een tafeltje in een restaurant. Een prachtig pareltje is The Station Agent : een dwerg erft een verlaten treinstation en raakt bevriend met enkele outcasts. The syrian bride toont op indringende wijze de surrealistische waanzin van de grensconflicten op de Golan-hoogvlakte. Maar de meest betoverende film van allemaal is wel het meesterwerk Uncle Boonmee who can recall his past lives. Thaise magie op pellicule, voor wie er de inspanning voor wil leveren. Doen !

A LOT LIKE LOVE (Nigel Cole, 2005)

ARLINGTON ROAD (Mark Pellington, 1999)

BREAKFAST ON PLUTO (Neil Jordan, 2005)

BRIDE OF THE MONSTER (Edward D. Wood Jr., 1955)

CACHORRO (Miguel Albaladejo, 2004)

CARAMEL (Nadine Labaki, 2007)

CASSANDRA'S DREAM (Woody Allen, 2007)

CLOVERFIELD (Matt Reeves, 2008)

COLD FEVER (Fridrik Thor Fridriksson, 1995)

COLLATERAL (Michael Mann, 2004)

CORPSE BRIDE (Tim Burton, 2005)

CURSE OF THE DEMON (Jacques Tourneur, 1957)

DEAD MAN'S SHOES (Shane Meadows, 2004)

DEAR WENDY (Thomas Vinterberg, 2005)

DEATH OF A PRESIDENT (Gabriel Range, 2006)

DER BAADER MEINHOF KOMPLEX (Uli Edel, 2008)

ENTRE LES MURS (Laurent Cantet, 2008)

GARAPA (José Padilha, 2009)

HAFNERS PARADIES (Günter Schwaiger, 2007)

HAPPY-GO-LUCKY (Mike Leigh, 2008)

HARRY POTTER AND THE ORDER OF THE PHOENIX (David Yates, 2007)

HARSH TIMES (David Ayer, 2005)

INFERNAL AFFAIRS (Wai-keung Lau, 2002)

INTRUDER IN THE DUST (Clarence Brown, 1949)

KUNG FU PANDA (Mark Osborne, 2008)

LAND OF THE PHARAOHS (Howard Hawks, 1955)

LONDON TO BRIGHTON (Paul Andrew Williams, 2006)

MAN ON FIRE (Tony Scott, 2004)

MEMOIRS OF A GEISHA (Rob Marshall, 2005)

METAL : A HEADBANGER'S JOURNEY (Sam Dunn, 2005)

MY SUMMER OF LOVE (Pawel Pawlikowski, 2004)

NADINE (Erik De Bruyn, 2007)

NORWEGIAN WOOD (Ahn Hung Tran, 2010)

REQUIEM (Hans-Christian Schmid, 2006)

RUNDSKOP (Michael Roskam, 2011)

SEARCHERS 2.0 (Alex Cox, 2007)

SLUMDOG MILLIONAIRE (Danny Boyle, 2008)

SMALL TIME CROOKS (Woody Allen, 2000)

STEAMBOY (Katsuhiro Ohtomo, 2004)

THE DAM BUSTERS (Michael Anderson, 1955)

THE DEVIL'S REJECTS (Rob Zombie, 2005)

THE EXORCISM OF EMILY ROSE (Scott Derickson, 2005)

THE HIGH LIFE (Zhao Dayong, 2010)

THE SOCIAL NETWORK (David Fincher, 2010)

THE SONG OF LUNCH (Niall MacCormick, 2010)

THE STATION AGENT (Thomas McCarthy, 2003)

THE SYRIAN BRIDE (Eran Riklis, 2004)

UNCLE BOONMEE WHO CAN RECALL HIS PAST LIVES (Apichatpong Weerasethakul, 2010)

Graspop Metal Meeting (24.06.2011)

2011-06-25T18:15:00.004Z

Het was fijn vertoeven tussen de metalheads op de openingsdag van de 2011-editie van de Graspop Metal Meeting. Dat mijn motieven niet strookten met die van de ware metalhead - I want powerballads ! - zal men mij wel niet ten euvel duiden. En ondanks die ietwat dubieuze motieven voelde ik mij toch weer voor één dagje een klein deeltje van die bijzondere commune, de ware aard waarvan socioloog en metal-liefhebber Sam Dunn trachtte bloot te leggen in de vermakelijke docu Metal : a headbanger's journey.

Kelly Hansen fungeert nu al enkele jaren als frontman van Foreigner en het moet gezegd dat hij zich meer dan aardig van die job kwijt. Technisch uitstekend, enthousiasme te koop en natuurlijk een paar leuke hits om mee te werken. Call me a wuss, maar hét nummer van de dag was gewoonweg I want to know what love is. In het publiek vielen de bruutste kerels elkaar in de armen en het nummer werd als een anthem meegebruld. Heerlijk toch. Ook de frontman van Journey, de volgende lichtjes foute band op de affiche, ontpopte zich tot een aanstekelijke factor. En dan te denken dat de brave man - de Filippino Arnel Pineda - afkomstig is uit het milieu van Filippijnse coverbands. Maar sedert 2007 is hij dé man die de gladde hardrock met overgave weet te brengen.

De muziek van Foreigner en Journey is natuurlijk wel een tikje fout, dat geef ik grif toe. Maar een mens kan er zó ongegeneerd lekker in meegaan ... Liever deze gelikte hardrock dan pakweg het kostuumdrama genaamd Watain. Kaarsen, toortsen, omgekeerde kruisen, boze grimassen en kilo's schmink moesten deze Zweedse black metal een nóg boosaardiger randje meegeven. Tevergeefs. Of lag het gebrek aan impact aan het opvallend lage volume-niveau ? Wat er ook van weze, ik had er graag een pint voor veil gehad om deze grimmige kerels te onderwerpen aan een gezonde overdosis I want to know what love is. Ze zouden er wel bij varen !

Het nog altijd populaire Korn deed op het hoofdpodium niets dat ik hen al niet eerder heb zien doen en opvallend veel mensen maakten nadien hun opwachting voor het hoofdpodium om de set van Volbeat mee te maken. Een leuke maar nogal ééndimensionale set waarbij na het aanstekelijke hitje Heaven nor Hell nog weinig nieuws te rapen viel. Maar de populariteit van deze Deense rockers liet zich vooral in de Metal Dome gevoelen : daar stond op hetzelfde moment godbetert Duff McKagan's Loaded - de band rond de voormalige Guns N' Roses-bassist - voor de spreekwoordelijke drie man en een paardenkop te spelen.

In de grote Marquee-tent dromden echter wel grote aantallen samen om respectievelijk de Nederlandse gothic-band Epica en de Amerikaanse metalband Iced Earth hun ding te zien doen. Symfonische metal - in sommige kennerskringen ook wel "Pinkie-metal" genoemd - zal wel nooit mijn dada worden, maar het moet gezegd dat zangeres Simone Simons en haar muzikanten de bomvolle tent moeiteloos in hun - ongetwijfeld met kant gevoerde - binnenzak staken. Op puur muzikaal vlak moet misschien echter de set van Iced Earth als één van de sterkste van de dag beschouwd worden. Strak gespeelde powermetal, waarbij de band een hoger volume gegund werd dan pakweg Watain. Of was dat een foute indruk ?

Wie zeker een foute indruk nalieten, waren de Duitse übermenschen van The Scorpions. Frontman Klaus Meine zou ik niet vertrouwen in de buurt van kleine kinderen. En het gespeelde materiaal ? Tja, een mens kan alleen maar dromen van songs uit de begindagen met de fantastische gitarist Uli Roth (als The Sails of Charon vanavond gebracht zou worden, kwam ik ongetwijfeld ter plekke klaar) en dus moet je hopen op de hits : in de bisset zaten Still Loving You (eindelijk !!) en Rock You Like A Hurricane, maar dé ultieme zeperd (Winds of Change) ontbrak helaas. En de rest van de set was niet meer dan een tamme prélude. Hadden we ons daarvoor de hele dag in de pils gegooid ? Ik dacht het niet ! Desalniettemin : Graspop, wellicht tot volgend jaar !

Public Image Limited (AB - 04.06.2011)

2011-06-14T19:05:00.006Z

Waarom in godsnaam John Lydon nog een kans geven door een concert van Public Image Ltd te bezoeken ? Omdat de band in de punk-aftermath enkele prachtige nummers op plaat heeft gezet. Omdat ik tijdens de ATP-editie in 2006 (gecureerd door Thurston Moore) er een geweldige documentaire over zag. Omdat ik nooit zijn optreden in 1983 zal vergeten in Countdown, het toen zeer populaire TV-programma van Veronica. Presentator Erik De Zwart waagde zich na "This is not a love song" nog aan een kort interview met Lydon en geraakte niet verder dan één vraag (zie hier). Omdat Lydon - ondanks zijn minder fraaie geldhonger van de laatste jaren - méér dan een voetnoot in de muziekgeschiedenis is. Maar vooral omdat PIL gewoonweg verdraaid goed is.

En dat laatste werd vanavond - misschien een tikje tegen alle verwachtingen in - ten overvloede bewezen. Lydon was zeer scherp bij stem en liet de muziek voor zich spreken. Opvallend weinig relschopperij, enkel gericht tegen de geluidsmixer die tijdens de eerste helft van het concert veel commentaar kreeg van Lydon. En tegen een onverlaat die een beker naar het podium keilde ("stop it, you cunt !"). Van je nistel maken omdat er een beker naar het podium vliegt : hoe on-punk kun je zijn ? Maar voor het overige was Lydon vooral snedig en venijnig als zanger, en zo hoort het ook. Ging het concertniveau tijdens de eerste helft nog een beetje op en neer, des te grimmiger werd het naarmate het concert vorderde.

Toen Lydon zich éénmaal in zijn sas voelde met het geluid en het publiek, ontpopte hij zich tot een bezielde redenaar. Death Disco is altijd al een persoonlijke favoriet van mijn geweest maar vooral Warrior en Religion ("lock up your children, the priests are coming !" : echt geweldig, zeker toen de bas onder instructies van Lydon tot extreem trilniveau werd opgevijzeld !) begeesterden de aanwezigen. De begeleidingsband vulde hem perfect aan. Het ware geweldig geweest indien Jah Wobble erbij had geweest, maar een mens kan niet alles hebben. Alles aan dit concert was sober, grimmig en strak. Het PIL-logo als backdrop. Lydon die nauwelijks van zijn micro week, gekleed in een soort van oversized safari-pak. Perfecte opener ook van de bisronde met Bad Life, waarbij Lydon zich van zijn bescheiden kant toont : "Brussels, do not settle ever again for second best. You have just witnessed the best". "Anger is an energy" - de anthem van Rise - werd hevig meegebruld. Afsluiter Open Up (waarvan een versie van bijna tien minuten werd geserveerd) was superscherp en opzwepend. "Burn Hollywood, burn. Make room for me !" Etterbak Lydon had voor één keer recht van spreken.

Setlist :

Public Image
Home
Albatros
This is not a love song
Poptones
Death disco
Ease
Flowers of romance
USLS1
Don't ask me
Warrior
Bags
Religion
-----
Bad life
Rise
Open up

Thurston Moore (AB - 29.05.2011)

2011-06-07T18:50:00.009Z

De recent uitgebrachte solo-plaat "Demolished Thoughts" van Sonic Youth-pilaar Thurston Moore toont de man van zijn rustigere kant. Met een sobere productie door Beck, akoestische gitaren en muzikale ondersteuning door violiste Samara Lubelski en harpiste Mary Lattimore worden negen uitgepuurde songs geserveerd die Moore tonen als een nog altijd rusteloze muzikale ziel die de zoveelste nieuwe weg inslaat. Een prachtig album, dat momenteel de zeer lovende kritieken aaneenrijgt.

Op het podium werd Moore vanavond bijgestaan door Lubelski en Lattimore. Ondersteunend akoestisch getokkel werd verzorgd door Keith Wood (a.k.a. Hush Arbors) en een drummer - die door Moore werd voorgesteld als de "satanic warmaster"- gaf het geheel een tikje meer body.

Als je het album aandachtig beluistert, treedt de kwaliteit van Moore als songschrijver duidelijk naar voor. De rustige arrangementen ondersteunen wonderwel de songtekst-kronkels die Moore maakt, en dat kwam ook live uitstekend tot zijn recht. Hier en daar meanderen de instrumentale stukken wat uit zoals we dat ook bij sommige Sonic Youth-nummers gewoon zijn, maar het is toch vooral de eenvoud en de lyriek die primeert. Bij Sonic Youth-concerten of bij experimentele jam-sessies waarbij Moore ook al eens aanwezig placht te zijn, is Moore nog steeds een wildebras die geregeld spitante oneliners op zijn publiek afvuurt. Maar vandaag hield hij het - perfect in sync met zijn materiaal - bescheiden. Enkel een korte monoloog over een drankkartonnetje dat voor hem klaar stond : een vaag kokos-drankje (Dr. Martins Coco Juice) dat dezelfde naam draagt als zijn ondertussen al 16-jarige dochter.

De setlist bestond - uiteraard - bijna exclusief uit songs van Demolished Thoughts. De reguliere set werd afgesloten met het wat jachtigere Circulation, dat dan toch eventjes echo's opriep van een Sonic Youth-concert. Natuurlijk vond één of andere gnoe uit het publiek het weer nodig om "Mildred Pierce" te roepen, wat ook bij Moore een zucht à la "yeah right" deed ontglippen. Eerder werd één uitstapje gemaakt naar het verleden, meer bepaald naar het vorige solo-album Trees Outside The Academy middels Never Day.

Voor de korte bisronde werd het drumpodium van Sonic Youth-collega Steve Shelley binnengerold. Shelley had eerder op de avond de drumvellen beroerd van het gesmaakte voorprogramma, namelijk de uit Chicago afkomstige rockband Disappears, waarvan hij sedert de release van het laatste album Guider (2011) ook deel van uitmaakt. Samen met vriend Shelley bracht Moore nog twee nummers uit ouder solo-werk : het prachtige Fri/End uit Trees Outside The Academy en de opzwepende titeltrack van het Psychic Hearts-album. Dit laatste nummer droeg Moore op aan een verliefd jong koppeltje op de eerste rij, waarna hij fanatiek de lyrics afdreunde. Dat hij daarbij - zoals ook bij de voorgaande nummers overigens - een spiekbrief nodig had, is de man vergeven. Hij is ondertussen een kloeke vijftiger, die nog maar eens een intrigerend hoofdstuk toevoegt aan zijn sowieso al rijke staat van dienst. Uitmuntend concert van een groot artiest.

Hieronder enkele filmpjes die ik van het concert schoot. Blood Never Lies en de bisnummers Fri/End en Psychic Hearts. Helaas met iets mindere geluidskwaliteit maar you get the picture.

Blood Never Lies

Fri/End

Psychic Hearts

Roger Waters - The Wall (Sportpaleis - 27.05.2011)

2011-05-30T18:33:00.011Z

Bring the boys back home !

Een mens heeft steeds de neiging om dingen op te delen, in vakjes te plaatsen, om de dingen in zwart of wit te bekijken, om zich in kampen op te delen. Het is óf The Beatles óf The Rolling Stones. Het is óf David Gilmour óf Roger Waters. Onzin natuurlijk, vooral als je beseft dat The Beatles gewoonweg véél beter waren dan de Stones... Maar nu on topic : je kunt Roger Waters beschuldigen van narcisme, grootheidswaanzin en een welhaast dictatoriaal beleid binnen Pink Floyd, maar zelfs de hardnekkigste Waters-haters moeten toegeven dat hij van onschatbare waarde is geweest binnen het hele Pink Floyd-verhaal. En met The Wall leverde hij in 1979 quasi op z'n eentje een iconisch album af.

Don't leave me now. Don't say it's the end of the road.

In 1977 ging Pink Floyd op tournee ter promotie van het Animals-album. Vooral het Amerikaanse gedeelte van deze tournee liep allesbehalve vlot. Discussies met technisch personeel, onvrede binnen de band, Waters die regelmatig hard uithaalde naar het publiek. Tijdens de laatste show van de toer - op 06.07.1977 in Montréal - was het weer van dattum en spuwde Waters tijdens de ontstane stennis in het aangezicht van een fan. Dit fait divers bleef Waters bij en inspireerde hem tot het schrijven van een rock-opera met als hoofdpersonage ene Pink, die zijn vader verliest tijdens WO II, die in conflict leeft met zijn leraars, gebukt gaat onder een overbeschermende moeder, die zijn huwelijk op de klippen ziet lopen, en die tijdens zijn carrière als rockster meer en meer vervreemd geraakt van zijn publiek.

Is there anybody out there ?

Ruim dertig jaar na de release van dit album besloot Waters om opnieuw met zijn verhaal de hort op te gaan. Maar voor deze tournee trekt hij het thematisch open. Het geïsoleerde verhaal van een gefrustreerde en van de wereld vervreemde rockartiest krijgt nu het élan van een breder anti-oorlogsverhaal. Geweld, onderdrukking, de dictaturen van macht en geld en zelfs religie : door de grote boodschappen die op spectaculaire wijze op de muur geprojecteerd worden - met een opvallende knipoog naar werk van de Britse straatartiest Banksy - is de boodschap niet mis te verstaan. Het tweeluik "Vera" en "Bring the boys back home" was daarmee één van de hoogtepunten van de show. De emotionele impact van deze nummers werd nog vergroot door beelden te tonen van herenigingen tussen kinderen en hun dood gewaande vaders. En zo werd ook "Mother" een aangrijpend hoogtepunt, waarbij Waters zijn dertig jaar jongere ik omschreef als een "sad and fucked up little man". Door een knap staaltje techniek zagen we de Waters van nu het nummer akoestisch brengen, terwijl op de achtergrond simultaan een projectie van de dertig jaar jongere Waters in Earls Court hetzelfde nummer zingt. "Should I trust the government ?" wordt op een luid "no" van het publiek onthaald, geruggesteund door een immens groot "no fucking way !" op de muur. De volgende quote van Eisenhower kreeg ook een prominente plaats : "Every gun that is made, every warship launched, every rocket fired, signifies, in the final sense, a theft from those who hunger and are not fed, those who are cold and are not clothed." En tijdens de pauze worden foto's en korte begeleidende biografieën getoond van mensen die het slachtoffer zijn geworden van oorlogsgeweld of repressie. Authentieke foto's van nobele onbekenden, ingezonden door fans. Maar ook foto's van bekendere figuren zoals Mahatma Gandhi of Federico García Lorca.

Slachtoffers van oorlog en repressie staan centraal.

Vooral een politieke boodschap dus. Tijdens "Goodbye blue sky" zien we provocerende beelden waarbij een zee van bloed alsmaar roder en groter wordt, naarmate er symbolen in neerdwarrelen : hamers & sikkels, dollartekens, symbolen van Mercedes en Shell en zelfs Jodensterren. Maar los van deze politieke boodschap was de show vooral een spektakelstuk zonder weerga. De fabuleuze geluidseffecten tijdens "In the flesh" en het vliegtuig dat in een vuurgloed de muur invliegt, de prachtige projecties, de immens grote opblaaspoppen die de boze leraar en de overbeschermende moeder voorstellen, het grote varken dat tijdens "Run like hell" (ook een hoogtepunt !) door het Sportpaleis zweeft, een bijna angstaanjagende Waters in de rol van de fascistoïde volksmenner,... : het is teveel om op te noemen. De gitaarsolo van David Kilminster tijdens Comfortably Numb deed zelfs bijna de afwezigheid van Gilmour vergeten.

Het is heel gemakkelijk om cynische opmerkingen te plaatsen bij het hele gebeuren. Zo zullen er ongetwijfeld pezewevers zijn die kanttekeningen plaatsen bij het feit dat een gefortuneerd persoon zoals Waters een anti-kapitalistische boodschap oplepelt. Voor de non-believers zal het hele The Wall-spektakel de zoveelste bevestiging zijn van het narcistische kantje van Waters. En laten we realistisch wezen : het gros van het publiek kwam voor de show, het spektakel, de grandeur. De politieke boodschap zal hen wellicht gestolen kunnen worden. Maar m.i. heeft Waters met deze versie van The Wall een schitterend totaalspektakel op poten gezet, waarbij moderne technieken en een actuele boodschap het sowieso al tijdloze karakter van het oude album nog meer in de verf hebben gezet. En ondanks alle speciale effecten en verbluffende projecties viel het ook op hoe de oude symbolen van weleer niets aan kracht hebben ingeboet : het leger van de marcherende hamers, de angstaanjagende leraar, de harde animaties van Gerald Scarfe, ... : ze zijn onlosmakelijke verbonden met het album. The Wall was één van die weinige iconische albums zonder dewelke je de wereld niet meer kunt voorstellen. Deze indrukwekkende live-adaptatie ruim drie decennia later heeft dat nog maar eens bevestigd.

Amon Amarth (Trix - 19.05.2011)

2011-05-24T19:51:00.003Z

Na de grillige en veeleisende avant garde van ATP en de wisselvallige psych-trip van Akron/Family bestond het ideale tegengif erin om een flinke stamp in mijn kroonjuwelen te krijgen, in casu uitgedeeld door de Zweedse vikings van Amon Amarth. De indrukwekkende backdrop - de potige kerel die ook de hoes van het nieuwe album Surtur Rising siert - vormde een geknipte achtergrond voor dik anderhalf uur viking-metal.

Die potige kerel is trouwens wellicht Surtur hemzelve, een duistere figuur uit de Noorse Edda-mythologie die met zijn vlammende zwaard heel wat onheil aanrichtte en die het o.a. met Odin flink aan de stok had. Een leuke inspiratiebron voor de mannen van Amon Amarth, die hun concert dan ook aanvingen met War of the Gods, het openingsnummer van het nieuwe album. Aan het rollen van spierballen geen gebrek, want passeerden ook nog de revue : With Oden on our Side - Destroyer of the Universe - Masters of War - Guardians of Asgaard -... Geen tijd voor romantische picknicks aan een spiegelglad fjord-meertje. Heroïsche oorlogsretoriek ten top !

Ik amuseerde me kostelijk tijdens dit concert. Een zaal vol uitgelaten metalheads, met bijhorende zwiepende haarbossen en onfrisse okselgeuren. Zanger John Hegg die regelmatig tussen de nummers door goedkeurend gromt en aandoenlijk lacht. Het intelligent mespuntje aan zelfrelativering. Het vinnig en feilloos gespeelde materiaal.

Het moet wel gezegd dat er halverwege het concert een dip te ontwaren viel. Toen Hegg aankondigde dat de band gedurende een paar nummers meer de epische toer op zou gaan, werd even de angel uit het concert gehaald. Maar een ijzersterke bisronde veegde met dit dipje alras de vloer aan. Twilight of the Thunder God, Runes to my Memory en het enthousiast meegebrulde The Pursuit of Vikings sloten op overtuigende wijze de woeste debatten.

Voor een metal-buitenstaander zoals mezelf blijft het bestaan van subgenres zoals "viking metal" trouwens een enigma. Hoe blijft men het verzinnen ? Dat de heren van Amon Amarth hun mosterd halen uit de Edda-mythologie en het Tolkien-universum, valt nog enigszins te begrijpen gelet op hun Scandinavische roots. De band tussen Nile - afkomstig uit South-Carolina ! - en het Egyptische mysticisme waarover ze hun albums volgrunten is al heel wat dunner. What's next ? Maya-metal uit Milwaukee ? Ach, het blijft voornamelijk onschuldig entertainment voor ruige jongens en de mythologie is niet meer dan een springplank om vette metal te plegen. Zolang men dat niet uit het oog verliest, is het amusement troef. Ik moest trouwens tijdens dit concert regelmatig denken aan het stripalbum "De Hoorn van Horak", dat bij liefhebbers van oude Rode Ridder-strips zeker een belletje zal doen rinkelen. En dat is een compliment !

Akron/Family (Botanique - 17.05.2011)

2011-05-19T17:26:00.003Z

Het Amerikaanse psychedelische folk-gezelschap Akron/Family heeft er een handje van weg om tijdens hun concerten een eind weg te jammen. Dat was vanavond in het pittoreske museum-zaaltje van de Botanique niet anders. Het trio had zijn instrumentarium opgesteld in het midden van het zaaltje en nodigde al bij aanvang de mensen uit om recht te staan uit de zeteltjes. Meermaals werd tijdens het concert gepoogd om een soort commune-sfeertje op te roepen. Een collectieve publieksschreeuw, het mee-neuriën van bisser "Love and space", het aanleren van een dansje, ...

Allemaal goed en wel, maar het uitstekende nieuwe album "Akron/Family II : The Cosmic Birth and Journey of Shinju TNT" was vanavond niet meer dan een alibi om lange jams in te zetten. Jams die pas echt tot hun recht kwamen als er zich daadwerkelijk een nummer uit het soms té lange en té saaie gepingel kon bevrijden, zoals Silly Bears of Another Sky. Soms piekte het trio wanneer de flauwe humor en de compleet overbodige muzikale uitweidingen achterwege bleven. Maar al te vaak werd echter de vaart uit het concert gehaald en het wat kleffe commune-sfeertje droeg ook al niet bij tot het muzikale vertier. Of hoe een psychedelische trip soms ook oersaai kan zijn. Wellicht lag dit ten dele nog aan een tikje post-ATP-vermoeidheid...

All Tomorrow's Parties curated by Animal Collective (Butlins, Minehead - 13 t.e.m. 15.05.2011)

2011-05-17T07:50:00.033Z

Wat wel eens de laatste zomereditie zou kunnen geweest zijn van All Tomorrow's Parties verliep ditmaal onder curatele van Animal Collective. Er werd zoals vanouds een zeer eclectisch muzikaal buffet geserveerd in het Butlins Minehead Family Resort.

DAG 1

Het festival werd wat aarzelend op gang getrokken door de freakfolk van Sleepy Doug Shaw, een jonge Brit die onder de noemer "Highlife" (foto) zijn ziel trachtte bloot te leggen. Later dit weekend zouden we de man nogmaals terugzien in een veel betere gedaante : die van bassist van het weergaloze Gang Gang Dance. De muizenissen van Shaw werden alras weggeblazen door het New Yorkse noise-trio Black Dice, die de prijs wegkaapten van luidste optreden van het weekend.

Dat Lee Scratch Perry een legendarische reggae-producer is, staat buiten kijf. Maar een bevlogen performer is hij niet. De begeleidingsband voorzag hem van de nodige bas-loops en riffs, waarover Perry dan wat mocht brabbelen. Een amusant schouwspel, niet in het minst o.w.v. het opzichtige pakje dat Perry droeg. Maar op muzikaal vlak viel er meer genot te halen uit de (té) korte set van Soldiers Of Fortune, furieuze rock met psychedelische inslag. Het pas uitgekomen debuut-album "Ball Strenth" kan niet anders dan een bom zijn.

Rapper Big Boi - wereldberoemd als één van de twee leden van OutKast - deed de grote Centre Stage flink vollopen en stelde niet teleur. De soms wat irritante kantjes van live gespeelde hiphop bleven grotendeels achterwege zodat er een best wel vermakelijke set werd neergezet. Maar het kan ook een stuk potiger, zoals bewezen werd door Darren J. Cunningham, een producer en DJ uit London die op het podium zijn ding doet onder het alias "Actress", waarvan het materiaal wordt uitgebracht op zijn eigen Werk Discs-label. De Amerikaanse minimalistische componist Terry Riley mocht van achter zijn piano een mooi stukje onthaasting inbouwen om deze openingsdag te besluiten.

Dag 2

Er was dit weekend opvallend veel aandacht voor de broertjes Alan en Sir Richard Bishop. Op het door de curator samengestelde TV-kanaal werden enkele experimentele compilatiefilms vertoond van Sun City Girls (namelijk The Burning Nerve Ending Magic Trick, Cloaven Theater, The Halcyon Days Of Symmetry, It It Plows Up... Parkt It!, It's Not Over Till The Skinny Arab Lights The Fuse! en Myths And Legends Of The Blue West). De twee broers openden dag 2 met een gesmaakt akoestisch optreden onder de noemer The Brothers Unconnected (foto), een ode aan de overleden SCG-percussionist Charles Gocher. Een vlijmscherp concert met heel wat politiek incorrecte tirades en waarin we ook de gesproken versie herkenden van een comic van Blaine Thurier, in Cloaven Theater ingelezen door Gocher. En dan was er nog de nadrukkelijke aanwezigheid van Sublime Frequencies Records, opgericht door Alan Bishop : een DJ-set, vertoning van enkele films in de ATP-cinema en concerten van Group Doueh en Hayvanlar Alemi, beiden op het Sublime-label en waarover later meer.

vlnr : Eric Copeland / Kria Brekkan / Mick Barr / Spectrum

Op de kleinere podia (Reds & Crazy Horse) vielen vandaag de interessantse dingen te ontdekken. Zo deed Eric Copeland solo nog eens dunnetjes over wat hij daags voordien al met Black Dice deed. Er was een heerlijke gitaarperfomance van Mick Barr (de helft van Orthrelm) die qua stijl deed denken aan Zero Tolerance For Silence (de geweldige LP van Pat Metheny uit 1994). De IJslandse zotte doos Kria Brekkan begon haar concert door een geurtje in het publiek te spuiten en wat sterrenstof rond te blazen. Ze zat vroeger trouwens in Múm en is de ex-vrouw van David "Avey Tare" Portner van Animal Collective. Leuke stand up comedy van Matt Baetz en een ronduit fantastisch optreden van het Britse psychedelische combo Spectrum. En ook de jonge Brit Sam Shepherd bokste als Floating Sounds een mooi gelaagde en intelligente DJ-set in elkaar.

De set van de Finse electro-componist Vladislav Delay groeide crescendo, wat helaas niet gezegd kan worden van het concert van de veteranen van Meat Puppets, die hun album Up On The Sun (1985) brachten. Het lag misschien aan het feit dat ik dit album niet ken, maar wat ik zag beviel me maar matig. Ariel Pink's Haunted Graffiti kwam in 2010 middels Before Today met één van de beste platen van dat jaar voor de proppen. Te vrezen viel dat hier live niet veel van zou overblijven, maar dat viel aardig mee. Ariel Pink is geen gedroomde frontman maar het frisse materiaal bleef toch meer dan overeind. Zoals ook de songs van Beach House (foto) trouwens, maar de live-concerten van deze band uit Baltimore voegen weinig toe aan de dromerige pop van hun succesalbum Teen Dream.

vlnr : The Frogs / Kurt Vile / Animal Collective / Hayvanlar Alemi

Broertjes Jimmy en Dennis Flemion kunnen al sedert 1980 hun mandje met vreemde eieren kwijt in The Frogs. Bizarre maskerades en vlijmscherpe teksten in een rammelende en incoherente set die af en toe een glimp vertoonde van de controversiële genialiteit van de twee fruitcakes, die voor de gelegenheid het album It's Only Right And Natural brachten. Zo kon trouwens ook Kurt Vile de hoge verwachtingen niet helemaal inlossen, hoewel zijn uitstekende nieuwe album Smoke Ring For My Halo genoeg bouwstenen aanreikte. Gelukkig loste headliner en curator Animal Collective de verwachtingen wél helemaal in. Het publiek gaf zich moeiteloos over aan de verknipte electro-indie en ging af en toe compleet berserk op de tonen van de herkenbare up tempo-nummers uit het meesterwerk Merriweather Post Pavilion. Na deze intense dag bleven er des nachts nog maar weinig dapperen over die bereid waren om zich onder te dompelen in de harde beats van Omar-S. En slechts een handjevol overblijvers hadden nog de kracht om op de benen te staan tijdens de instrumentale pyschedelische rock van de Turkse band Hayvanlar Alemi, ter elfder ure ingeroepen als vervanger voor de Malinese zangeres Khaira Arby.

Dag 3

Er zijn verschillende manieren om je te ontspannen na een zware ATP-nacht. Er zijn natuurlijk de twee TV-kanalen die interessante films en documentaires brengen. Je kunt wat frisse lucht scheppen of een balletje trappen op het strand met de grote Skyline Pavillion van het Butlins-resort op de achtergrond. Maar dit jaar was er een zeer interessant alternatief : "Wet Sounds". In het Splash Waterworld-zwembad mixt Joel Cahen twee sets door elkaar. De ene weerklinkt door een geluidssysteem dat aan de rand van het zwembad is opgesteld, de andere weergalmt door speciale luidsprekers onder water. De combinatie van de twee geeft een unieke ervaring. Een mix van soundcollages en drones. De lifeguards dachten er duidelijk het hunne van, maar dit was voor mij een onverwachte topper.

vlnr : Group Doueh / Deradoorian / Prince Rama / Oneothrix Point Never

De eerste vier optredens op de Centre Stage waren symptomatisch voor het uiteenlopende muzikale parcours dat ATP meestal aflegt. Het reeds eerder vermelde Sublime Frequencies presenteerde vandaag de opener Group Doueh, afkomstig uit Dakhla in de Westelijke Sahara. Voor een verslag over dit concert verwijs ik graag naar de bijdrage hierover op de AB-blog van de hand van bungalow-genoot Tim. Vervolgens de meer ingetogen indie-pop van Angel Deradoorian, een zoetgevooisde vocaliste die ook deel uitmaakt van het succesvolle Dirty Projectors. Het opvallende vrouwelijke zussen-duo Prince Rama zorgde voor één van de meer opmerkelijke concerten van het weekend, met kitscherige folk en psychedelica. Oneothrix Point Never is dan weer de ietwat enigmatische artiestennaam van Daniel Lopatin, een electro-componist die vanachter zijn laptop quasi roerloos mooie electro-emo de zaal instuwde.

vlnr : The Entrance Band / Orthrelm / Tony Conrad & Jennifer Walshe / Ear Pwr

Maar ook het openingskwartet in de kleinere Reds-zaal konden amper diverser zijn. Er werd simpelweg fantastisch afgetrapt door The Entrance Band, een rocktrio rond Guy Blakeslee. Bezwerende en moerassige psych-rock, drijvend op geweldige basloops van de wulps kronkelende bassiste Paz Lenchantin. Zeer sterk werk. Wat ook gezegd kan worden van de mantrische trip van het duo Orthrelm, waarvan gitarist Mick Barr ons daags voordien al verbluft had. Ik ben fan van de band en had het geluk om achteraf een kort gesprek te voeren met het duo en hen te feliciteren met wat één van mijn persoonlijke hoogtepunten van het weekend was. Er was heel wat minder aanleiding om felicitaties uit te delen aan avant-gardist Tony Conrad, die met een krassende viool de vocale strapatsen van de Ierse componiste Jennifer Walshe begeleidde. Dit tenenkrullende project noemt "Ma La Pert" en kon op zeer weinig belangstelling rekenen. Ook tijdens de set van het duo Ear Pwr werden heel wat wenkbrauwen gefronst, niet in het minst o.w.v. de (geïntoxiceerde ?) performance van zangeres Sarah Reynolds. Een leuk concert, dat wel gehinderd werd door een algeheel gevoel van onafgewerkte ideeën.

vlnr : Micachu and the Shapes / Teengirl Fantasy / Atlas Sound / Gang Gang Dance

Mica Levi, het ietwat androgyne zangeresje van Micachu And The Shapes, ziet er nog piepjong uit maar is klassiek geschoold, multi-getalenteerd en serveert popmuziek met hier en daar een hoekje af. Met een groepsnaam als Teengirl Fantasy kun je met wat geluk af en toe een naar porno surfende geilaard naar je website lokken (een grappige webstek trouwens), maar deze twee jonge snaken uit Ohio hebben meer te bieden dan een gezonde dosis humor. Spannende en frisse electro en enthousiasme te koop. Een mooie afsluiter op het Reds-podium. Ook de afsluiters op het Centre Stage bezorgden ons nog mooie momenten. Bradford Cox mag er dan wel uitzien alsof hij door zijn bandgenoten van Deerhunter gedwongen moet overleven op een dieet van kippensoep, met zijn éénmansproject Atlas Sound zorgde hij in z'n dooie uppie wel voor één van de betere concerten van het weekend. Een trend die werd doorgetrokken door Gang Gang Dance, de experimentele electro-rockband uit Manhattan rond zangeres Lizzi Bougatsos. Een uitmuntend concert van een band die niet in één hokje te steken valt. Kria Brekkan danste zich bijna een breuk op het podium. Curator Animal Collective gaf voor de tweede avond op rij een heerlijk concert weg, waarbij het publiek met de allerlaatste krachten compleet uit de bol ging. Kria Brekkan en de zusjes van Prince Rama dansten zich nog steeds een breuk aan de kant van het podium, terwijl Bradford Cox in de PA-area aan het aanleggen was met Abigail Portner, zus van Avey Tare en zangeres van Drawlings, het concert waarvan we eerder op de avond ook nog enkele nummers meepikten. Zowat alles en iedereen verbroederde op het einde van deze ATP. Aan DJ Kutmah de eer om in de Crazy Horse-zaal definitief de stekker uit het festival te trekken.

Met veel plezier verwijs ik nog naar dit verslag dat bungalow-genoot en journalist PJ Symons over deze driedaagse schreef.

LOD : De Gehangenen (Warande - 11.05.2011)

2011-05-12T19:06:00.000Z

Josse De Pauw schreef en regisseerde dit stuk in een productie van gezelschap LOD. Jan Kuijken componeerde de muziek, die werd uitgevoerd door leden van het Orchestre Royal de Chambre de Wallonie. Drie solisten van VocaalLAB (sopraan Janneke Jes Daalderop, mezzosopraan Ekaterina Levental en tenor Steven van Gils) en twee acteurs (Tom Janssen en Hilde Van Mieghem) vertolken de tekst, terwijl zij opgehangen zijn aan touwen en boven het orkest zweven.

Op een transparant scherm vooraan op het podium worden de teksten geprojecteerd. Geen overbodige luxe, vermits de gezongen teksten volledig in het Latijn zijn opgesteld. Eerst worden een hele reeks woorden en uitdrukkingen geprojecteerd/gezongen die te maken hebben met foltering, mishandeling, executie,... Vervolgens volgt een lange poëtische evocatie, waarbij de schoonheid van een met planten begroeide heuvel schril afsteekt tegen het feit dat die bucolische heuvel gebruikt wordt als de plaats waar de galg zijn gruwelijke werk doet.

In korte intermezzo's vertolken Janssen en Van Mieghem een echtpaar (of twee geliefden) dat (die) opgehangen werd(en), blijkbaar o.w.v. als ketterij beschouwde wetenschappelijke praktijken. Twee vorsers die hun leven lieten voor hun opvattingen. Het zijn zeer welgekomen interventies, want de Latijnse gezangen zijn zwaar op de hand. In een kortere Latijnse smeekbede wordt de sfeer opgeroepen van een brutale razzia. Een klop op de deur, een willekeurige arrestatie.

De voorstelling is een eerbetoon aan al wie omwille van visionair gedachtegoed opgehangen, gemarteld, verbrand of opgesloten werd. Een ode aan iedereen die de prijs moest betalen voor een té grote nieuwsgierigheid. Een nobel eerbetoon en de slot-exclamaties liegen er dan ook niet om : "Laat iedereen toch denken wat hij wil, en zeggen wat hij denkt!" Toch was deze voorstelling niet geheel vrij van een lichtjes pedante air en het constante bombardement met Latijnse gezangen zal zeker geen streling voor ieders oor zijn.

Trailer :

Queens Of The Stone Age (AB - 03.05.2011)

2011-05-08T14:32:00.003Z

Ach, waarom een uitgebreide review neerpennen over een concert dat de aanwezigen nooit zullen vergeten en waarvoor talloze gefrustreerde fans tevergeefs achter een ticket hengelden ? Kort samengevat : Queens Of The Stone Age hebben vanavond de lat voor het niveau van een rockconcert heel hoog gelegd. Het was strak, energiek, sexy, vet. Het stond bol van het spelplezier. Het was het verwezenlijken van wat rock 'n roll kán zijn op een podium maar zoals je het té zelden te zien krijgt. Laten we er geen doekjes om winden : dit was één van de beste rockconcerten van de laatste jaren.

De setlist van het eerste deel van het concert was - zoals aangekondigd - het materiaal van de re-release van het titelloze debuutalbum uit 1998. Vanaf de eerste noot zat de kick er degelijk in, maar volume & drive gingen gaandeweg de hoogte in, om uit te monden in een allesverzengende versie van You can't quit me baby. En de bisrondes - nog een tandje bijsteken op de rock-meter - waren al helemaal om duimen, vingers en alle andere bereikbare ledematen bij af te likken. Klassiekers als No one knows en vooral A song for the deaf toverden de AB om in een kolkend rockhuis. Aan hen die het geluk hebben gehad om een ticket voor hun concert in Trix te bemachtigen : you're in for a treat. Het grote Rock Werchter-podium zal niet meer dan een weliswaar genietbare doch magere troostprijs zijn vergeleken met dit fabelachtige concert.

Setlist :

Regular John
Avon
If Only
Walkin' on the Sidewalks
You Would Know
How to Handle a Rope
Mexicola
Hispanic Impressions
The Bronze
Give the Mule What He Wants
I Was a Teenage Hand Model
You Can't Quit Me Baby
-------------
Someone's in the Wolf
Long Slow Goodbye
Little Sister
Sick, Sick, Sick
No One Knows
--------------
A Song for the Deaf
I Think I Lost My Headache

Diablo Blvd : cd-release "Builders of Empires" (Biebob - 29.04.2011)

2011-04-30T07:39:00.003Z

De hoofdrol van deze avond was i.m.o. niet weggelegd voor Alex Agnew, comedian-de-luxe en frontman van Diablo Blvd, waarvan de nieuwe plaat 'Builders of empires' vandaag officieel werd voorgesteld in de Biebob. Maar wel voor Kris Martens die vanachter de drums de debatten leidde. Eerder op de avond stuwde hij de zompige en broeierige bluesrock van zijn andere band Tangled Horns voorwaarts, de band die daags voordien zijn debuutplaat "Klang" had voorgesteld in de Trix.

De Vosselaarse metaltempel liep flink vol voor deze cd-release. Het is té kort door de bocht gaan door dit volledig op het conto van de populariteit van Agnew te schrijven, want de band heeft ondertussen wel voldoende waarde op zichzelf opgebouwd. En het nieuwe album lijkt - terecht - trouw te blijven aan de gespierde powerrock-roots waarvoor Agnew een perfect boegbeeld is. Zowel Diablo als de Horns brachten vermakelijke sets, gebrouwen uit oerdegelijke ingrediënten en met respect voor rock- en bluestradities. Maar eerder op de avond had het aandoenlijke speedrock/rockabilly-combo Steelhouse Rockets tussen hun clichés door al "Carcass picking bird" gebracht, een nummer dat zich tegen wil en dank aan mijn neural pathways heeft vastgeklit. O, ironie.

The Art of Noise : Merzbow/Liturgy/Sightings (AB Club - 12.04.2011)

2011-04-30T06:45:00.005Z

Na vijftien jaar is het doek gevallen over het Domino-festival. De allerlaatste avond van de allerlaatste editie was de perfecte afsluiter. Avontuurlijk, dwars en compromisloos en hard. Drie acts die grossieren in noise van verschillend allooi. Zoals Sightings, een trio uit Brooklyn dat al bijna tien jaar volhardt in een hardnekkige avant garde-boosheid. Vervormde ritmepatronen doen het geheel bijna atonaal klinken en vertalen de kille no-wave naar structuren die weinig houvast bieden.

Ook uit Brooklyn afkomstig maar tappend uit een heel ander vaatje is Liturgy. Zanger en frontman Hunter Hunt-Hendrix is een apart geval. Op het podium ziet hij eruit als het puberende broertje van Billy Corgan, maar dan met de uitstraling van een uitgedroogde cactus. Af en toe slaakt hij ijselijke kreten en accentueert hij hiermee de black metal-richting die hij zijn band uitstuurt. Hierover heeft de man trouwens een heus pamflet geschreven ("Transcendental Black Metal. A Vision Of Apocalyptic Humanism"). Ik citeer enkele stukjes uit een interview dat de man hierover in 2009 gaf : "We expanded into a full band in order to realize an idea I had about a new kind of blast beat called the burst beat. The burst beat is more true to life than the blast beat, more like systems in nature, in two ways. First, the tempo accelerates and decelerates; it expands and contracts, like breathing, or the economy, etc. Secondly, it abruptly crosses thresholds between different modes. Just as water goes from ice to liquid to gas, or a horse goes from walk to trot to canter – the burst beat transitions freely between different kinds of blast/grind beats with different tempos. I was never able to realize this idea adequately using a drum machine and multi-tracking. It has to happen live. The meaning of “Transcendental” is pretty free floating. One thought I have is that black metal is absolutely pure, and yet at the same time it is absolutely corrupt. It is a space for honoring heritage and tradition, and also for the obliteration of all culture. For me the meaning of black metal has something to do with a longing for ecstatic annihilation, a perfect void. An obliteration that brings about purity. The absolute, impossible, contradictory limit. Whether this transcendent realm is a cosmic unity or a silent void, and whether those things are different, I’m not sure." Een heleboel blabla die bij de 'ouderwetse' metalheads nogal pompeus overkomt. Gecombineerd met het feit dat de band geen enkele van de uiterlijke kenmerken van 'gewone' blackmetal-bands overneemt, maakt dit dat het trio flink verguisd is geworden door de klassieke metalscene, die het trio beschouwt als enkele snobberige hipsters die de poten van onder hun genre willen zagen. Maar tegelijk wordt de band ook hevig geprezen vanuit andere - meer op noise geënte - middens. En af en toe spatte de transcendentale power van het podium. Er werd vooral geput uit het nagelnieuwe album Aesthethica, waarbij enkele puur instrumentale nummers een flinke stamp in de kloten uitdeelden. Met stijgende verbazing en open mond keek ik naar de live-versie van Generation, een epische lap rockmuziek zoals je ze maar zelden meemaakt. Ik ben vanavond fan geworden van deze hoogdravende fruitcake. En wat een geweldige drummer !

De eer om het slotakkoord van vijftien jaar Domino te spelen viel de Japanse artiest Masami Akita - beter gekend als Merzbow - te beurt. Hoewel in deze context de term 'slotakkoord' nogal fout gekozen is. Een dik uur noise-terrorisme van de bovenste plank. De club wordt door Akita meegenomen naar een oceaan vol white noise en golven van pulserend lawaai. In het publiek bewegen de hoofden op allerlei verschillende ritmes, vermits iedereen deze noise als een individuele ervaring interpreteert. Als een professor in geluid staat Akita rustig achter zijn batterij electronica zijn ding te doen, zich schijnbaar amper bewust van de omgeving om hem heen. Totdat de storm gaat liggen, hij dankbaar het enthousiaste applaus in ontvangst neemt en zelfs nog terugkomt voor een overbodige toegift. Maar toen was ik al terug de Brusselse nacht ingedoken, dankbaar voor wat Domino de laatste jaren geboden heeft en voor deze uitstekende avond.

Technologic : Hiroaki Umeda - Jon Hopkins (Warande - 09.04.2011)

2011-04-22T20:12:00.005Z

In de Turnhoutse Warande vonden verschillende activiteiten plaats in het kader van het Technologic-project : multidisciplinaire voorstellingen die zich bevinden op het grensvlak tussen kunst en technologie. Op de slotavond van dit tiendaagse programma viel een interessante double bill te beleven in de Kuub.

Vooreerst bracht de Japanse choreograaf Hiroaki Umeda twee solo-performances van eigen hand, waarin de invloed van de grootstad op het individu centraal staat. De mens als een pion in een hyper-technologische omgeving. In de eerste solo "Adapting for distortion" (2008) blijft Umeda subtiel bewegen binnen één vierkante meter, terwijl lichtprojecties van verschillende lijnvarianten voor gezichtsbedrog zorgen. Een fascinerende gimmick, die tegen het einde van de voorstelling wel een beetje aan bloedarmoede begint te lijden. In "Haptic" (2008) neemt de pure dans een meer centrale rol in en blijven de visuele effecten subtieler op de achtergrond, reden waarom mijn persoonlijke voorkeur uitgaat naar deze laatste performance. Umeda danst op een groot oppervlak, omzoomd door verschillend gekleurde lichtbakens. In beide voorstellingen zorgen de bezwerende industriële soundscapes van eigen hand voor de nodige ondersteuning.

Na de pauze mocht de Britse electro-muzikant Jon Hopkins de avond besluiten met een live ineen gedraaide set, waarbij bijna uitsluitend werd geput uit het uitstekende "Insides" (2009). De titeltrack vormde één van de hoogtepunten in een gevarieerde set. Hopkins kan zowel uit de voeten in het iets stevigere breakbeat-werk als in meer sferische ambient en minimalistische soundscapes. Vooral zijn instrumentarium (waarin de Korg Kaos effect pads een centrale rol spelen) had achteraf heel wat bekijks. Voor hen die meer info willen over de werkwijze (zowel live als in de studio), valt hier een nogal technisch maar zeer interessant interview te lezen. Haast onbegrijpelijk waarom zoveel mensen de zaal verlieten tijdens deze redelijk korte (een klein uurtje) maar zeer gevarieerde en rijkelijk gelaagde set.

Encantar : La déclinaison de la femme (Begijnhofkerk Turnhout - 01.04.2011)

2011-04-02T08:56:00.003Z

Het gezelschap Encantar werd in 2006 opgericht door vier jonge zangeressen die hun aandacht toespitsen op de polyfone muziek uit de 14e, 15e en 16e Eeuw. Eén sopraan, twee mezzo's en één alt en een sobere luit-begeleiding : meer is er niet nodig om deze bijna onaardse muziek opnieuw tot leven te wekken.

In het programma "La déclinaison de la femme" staat het Liedboek centraal dat werd opgedragen aan Margaretha van Oostenrijk. Deze landvoogdes van de Nederlanden verloor reeds op jonge leeftijd zowel twee echtgenoten als een dochter. Een tragisch leven dat wordt weerspiegeld in de verzameling liederen van de hand van bekende componisten, zoals Brumel, Josquin, Isaac, de la Rue, Agricola, Ockeghem e.a. Het manuscript begint met vier zogenaamde regretz-chansons die bij Margaretha van Oostenrijk hoog in aanzien stonden.

De vier dames van Encantar plukken uit dit Liedboek een aantal liederen waarin de vrouw centraal staat. Vandaar ook de dubbele betekenis van de titel van hun programma. Déclinaison betekent immers niet alleen 'afwijzing' (door de mannen/het leven/...) maar ook 'verbuiging'. De vrouw dus als datief/ablatief/genitief/accusatief. Als lijdend en aanbeden voorwerp. Deze dubbele bodem wordt ook veruitwendigd in de klederdracht van de vier dames : renaissance-jurken waarvan de overjasjes vervaardigd zijn uit ... verknipte herenvesten.

De Turnhoutse Begijnhofkerk vormde het perfecte decor voor dit relatief korte concert van een klein uurtje. De tijdloze muziek die naar het gebinte van de kerk zweefde, leefde in perfecte harmonie met het gekwetter van de vogels die buiten de kerk uitgeleide deden van een zachte lente-avond. Wel jammer dat geen tekstblaadjes voorzien waren, die ongetwijfeld meer inzicht hadden kunnen bieden in het gezongen materiaal. Bij gebrek aan meer concrete info, bleef immers enkel de pure beleving over van de stemmenpracht.

Buffalo Tom (AB - 06.03.2011)

2011-03-12T07:42:00.005Z

In this day and age naar een concert van Buffalo Tom gaan, is vooral een oefening in melancholisch over de schouder kijken naar de jonge dagen van weleer. Voor mezelf was het bijvoorbeeld best confronterend om vast te stellen dat het bijna twintig jaar geleden is dat ik dit trio uit Boston, Massachusetss voor het eerst aan het werk zag. En zo zal het wel met de meeste dertigers en veertigers vergaan zijn die vandaag waren opgedaagd om opnieuw hun gevoelige snaar te laten betokkelen door Bill Janovitz & Co.

Er vielen vandaag geen verrassingen te rapen. Maar niemand die daar een zier om gaf. Natuurlijk was het uitkijken naar de songs uit het nieuwe album "Skins" (waarvan de albumtitel een ode is aan drummer Tom Maginnis), maar het stond in de sterren geschreven dat ook deze nieuwe nummers perfect bereid zouden zijn conform het beproefde Buffalo-recept : al dan niet vinnige indie-pop met een melancholisch randje.

Voeg daar aan toe dat frontman Bill Janovitz en bassist Chris Colbourn beiden fijnbesnaarde heren zijn die gewiekst en intelligent uit de hoek kunnen komen, en alle ingrediënten zijn aanwezig voor een leuke trip down memory lane. De heren beseffen als geen ander dat ze met hun nieuwe materiaal niet het wiel heruitgevonden hebben en dat hun publiek vooral uit oudere fans bestaat die op een avondje als vandaag vooral gekomen zijn om over hun schouder te kijken naar het begin van de jaren '90. Deze zin voor zelfrelativering overgiet het concert met een verkwikkelijke toets en doet het gezapige (volgens Janovitz "the quietest big crowd I've ever seen") publiek - opvallend veel buikjes en kalende knikkers incluis - regelmatig grijnzen van ingehouden plezier.

Voor het overige volstaat het in feite om te refereren naar onderstaande setlist, die zich aandiende als een lange bloemlezing uit de carrière van dit trio. Van dieptepunten of een dip in de set was geen sprake en zoals verwacht leefden de nieuwe nummers in een perfecte symbiose met hun oudere en meer illustere voorgangers. Ik onthoud vooral een zeer aangrijpende versie van Larry en een nummer als Tangerine laat natuurlijk niemand onbetuigd. Tot slot dient nog een opmerkelijk dankwoordje vermeld te worden : aan het begin van de bisronde werd boekingsagent Peter Verstraelen uitdrukkelijk bedankt voor de goede samenwerking gedurende vele jaren.

Setlist:
1. Velvet Roof
2. Summer
3. Down
4. Rachael
5. Guilty Girls
6. Taillights Fade
7. Sodajerk
8. Late At Night
9. Treehouse
10. Larry
11. I'm Allowed
12. Arise, Watch
13. She's Not Your Thing
14. Your Stripes
15. Mineral
16. You'll Never Catch Him
17. Tangerine
-----
18. Don't Forget Me
19. CC And Dallas
20. Sunday Night
21. Age Of Consent (New Order Cover)
22. Sunflower Suit

Kraak Festival (Netwerk Aalst - 05.03.2011)

2011-03-07T18:25:00.018Z

Op de website van Kraak Festival 2011 vind je feiten over en geluidsfragmenten van de diverse artiesten die dit jaar het beste van zichzelf gaven in het Aalstse Centrum voor Hedendaagse Kunst Netwerk.

France
Jong trio uit Frankrijk dat zich bedient van draailier, drums & basgistaar om een langgerekte mantra uit te stoten. Pulserende ritmes beuken repetitief in op het middenrif. Mochten - zwaar geïntoxiceerd - op het einde van het festival hun set nog eens hernemen, met een collectief delirium tot gevolg. Ik schoot hier enkele filmpjes van (zie onderaan dit verslag).

Floris Vanhoof
Het concert van deze jonge Belg, die via Ultra Eczema zijn debuut "Time Slime" uitbracht, bestond uit twee delen. Eerst electro-patchwork met Vanhoof aan het werk met allerlei electronica, daarna in een volledig verduisterde zaal nog wat electronisch knip- en plakwerk met als enige lichtbron een videoprojectie van vibrerende strepen en lijnen.

Bryce Beverlin II
Deze doctor in de fysica gebruikt zijn gelaat, zijn handen en een dekentje vol rotzooi om de oermens in zich naar buiten te laten. Bizarre solo-improvisatie. Deze performance art is gedurfd maar deed ook veel wenkbrauwen fronsen.

TwinSisterMoon
De Fransman Mehdi Amaziane trekt met zijn sober gitaargeluid en androgyne uiterlijk en stembanden een interessant schuifje in de psychfolk-kast open.

Thomas Bloch
Deze klassieke muzikant en professor is gespecialiseerd in zeldzame instrumenten. Zeer interessante uitleg over en demonstratie van de Ondes Martenot (een soort mix tussen synth en theremin, uitgevonden in 1928) en het glasharmonica (zie foto, uitgevonden door Benjamin Franklin in 1761).

Iasos
Pionier uit de New Age. Griek van geboorte en woonachtig in Californië. Maakt zweverige composities met electronica en dwarsfluit en laat dit geluidstapijt begeleiden door computergeanimeerde visuals van niet altijd even goede kwaliteit. De grens tussen slaapverwekkende zooi en geestesverruimende muziek was nooit zo dun. Maar ik denk dat de man al heel zijn leven op een wolk leeft.

Arthur Doyle & Steve Noble
De studio in Netwerk was in feite te klein om alle geïnteresseerden een goede plek te bieden, dus zagen wij dit concert in niet al te beste omstandigheden. Het drumwerk van Noble situeert zich in de free improv-stijl, zoals we die ook bij de veel jongere Chris Corsano tegenkomen. Doyle is een Afro-Amerikaan, duidelijk getekend door het leven. Ik was in de wandelgangen toevallig getuige van een 'gesprek' tussen Doyle en iemand van de Kraak-organisatie. Er viel geen woord van te verstaan. Met sax, fluit en vocale improvisaties (met een bizarre versie van de Gershwin-klassieker "Summertime" voorop) probeert Doyle nog diep te graven in pure freejazz-stijl. Bij momenten zakt hij door het ijs, bij momenten lukt het vrij aardig.

Bridget Hayden
De violiste van Vibracathedral Orchestra doet haar ding solo op gitaar maar breekt daar weinig potten mee. Licht verminkt en gestoord geluid moet extra diepgang verschaffen aan het intieme songmateriaal.

Mother Of Fire
Viool, drums en basgitaar : daarvan bedient dit trio uit Minneapolis zich. Heerlijke basloops en snedige uithalen op de viool verrassen ons op aangename wijze, hoewel nét iets te lang uit hetzelfde vaatje werd getapt om tot het einde te blijven boeien.

Call Back The Giants
Solo-project van Tim Goss, ooit nog toetsenist bij The Shadow Ring en vanavond vergezeld van een jonge en mooie freule. Eén van de leukere concerten van de dag. Casio-achtige synthgeluiden ondersteunen de half gezongen/half voorgelezen teksten van Goss. Het plaatje klopte.

The Beautiful Band
Leden van o.a. Ignatz en Sunburned Hand Of The Man komen samen om een lekker potje ouderwetse moerasrock à la CCR te brouwen. Opvallend conventionele en bijwijlen meeslepende rock.

Na afloop van de festivaldag deden de leden van France nog dunnetjes hun openingsconcert over, duidelijk flink onder de indruk van de Belgische biertjes. Ik kon er de volgende gesmaakte filmpjes van schieten :

Janelle Monáe (Botanique - 20.02.2011)

2011-02-28T18:45:00.003Z

Janelle Monáe mag dan amper 25 lentes tellen, ze schaaft wel aan een ambitieus oeuvre. Eerst met de Metropolis-suite in 2007 en in 2010 met het vervolg : het alom gelauwerde The ArchAndroid-album, één van dé platen van het jaar. Deze sensatie uit Kansas verkocht dan ook zonder moeite de Botanique uit, waarvan de Orangerie duidelijk een maatje te klein was voor de theatrale wervelwind die Monáe en haar begeleidingsband gedurende amper een uurtje neerzette.

Een ceremoniemeester - met hoge hoed en al - warmde het publiek even op en toen kon het echte theater beginnen. Eerst nog even een video van Janelle die op een groot scherm de thematiek van The ArchAndroid kort samenvat (cyborg Cindy Mayweather ontdekt de liefde en wordt in een androïde-gemeenschap een voorvechtster van liefde en vrijheid). Gesteund door een solide en enthousiaste begeleidingsband - allemaal netjes in het pak - gaat het concert stomend van start. Het zal een totaalspektakel worden : ballonnen, performances van enkele danseressen, Janelle die tijdens een nummer een geïmproviseerd schilderij op een canvas pleurt (dat overigens na het concert door haar verloot wordt aan iemand uit het publiek), ... : het publiek krijgt amper tijd om adem te happen. Tijdens bisser Come Alive kreeg Janelle zelfs de volledige Botanique letterlijk op z'n knieën en was de electriciteit bijna tastbaar.

Het openingskwartier was een geweldige adrenaline-stoot vol funk en soul, met Monáe die uitstekend bij stem was en die de eerste vier nummers van het ArchAndroid-album vol branie bracht. Jammer dat daarna de stekker er even werd uitgetrokken voor de slecht getimede Charlie Chaplin-klassieker Smile, sober begeleid op electrische gitaar. Het verzengende tempo van het openingskwartier - dat niet minder dan briljant was - werd daarna niet meer echt gehaald, hoewel de swing er toch snel weer flink inzat.

De geluidsmix was verre van de beste die ik ooit hoorde en de tempo-dip met Smile was een jammerlijke onderbreking, maar voor het overige was dit een lichtjes verbluffende show van een klasse-dame, die in de toekomst wellicht in België nooit meer op zo'n klein podium te zien zal zijn. "Brussels, I'll be back soon in a bigger venue !" beloofde Monáe dan ook.

All Eyes on Hip Hop x Supafly (Cahier - 19.02.2011)

2011-02-27T13:15:00.004Z

De Antwerpse rapper Tourist LEMC was zeker origineel te noemen en ik begrijp nu waarom de man zelfs als de Wannes Van de Velde van de nederlandstalige hiphop omschreven werd. Uiteraad is het Antwerpse dialect de voertaal en de thematiek het dagdagelijkse leven in 't Stad. En als af toe op het einde van een song de beat wegvalt en den Tourist zijn rhymes nog verder spuugt, komt zowaar wat kleinkunst om de hoek piepen. Dat Antwerpse iconen als Royal Antwerp FC en Katastroof een vooraanstaande plaats innemen bij de man, nemen we er voor lief bij. Het album "Antwerps Testament" is hier te beluisteren.

Maar de ogen van het publiek waren toch voornamelijk gericht op de leden van het vrouwelijke Supafly Collective. Met name de skills (& looks) van DJ Fatoosan tijdens de vurige rhymes van de uit Chicago afkomstige MC Rita J waren een meermaals terugkerend onderwerp van gesprek. De muren waren gedecoreerd met mooie foto's van de hand van verschillende leden van het collectief en na de korte set mocht DJ Mikigold een gesmaakte en chille set draaien, die qua volume & sfeer perfect aansloot bij de leuke vibe die vanavond in de kroeg rondwaarde.

To The Ones I Love (Warande - 17.02.2011)

2011-02-27T12:53:00.002Z

Om te vieren dat hij in 2010 al twee decennia actief was als choreograaf, trakteerde Thierry Smits zich met zijn
Compagnie Thor op een geschenkje: de voorstelling To the ones I love, nog meer dan zijn vorige werk een ode aan de schoonheid van het lichaam, aan de pure esthetiek, aan context-loze schoonheid van de dans. Niet evident voor een seropositieve choreograaf en daarom des te meer uniek.

Een zevental dansers van Afrikaanse origine bewegen op een kaal podium, waarop enkel een paar lange balken liggen. In de loop van de voorstelling zullen de balken verschoven worden, waardoor telkens een ander soort ruimte ontstaat binnen de contouren waarvan gedanst wordt. De voorstelling is grofweg op te delen in een aantal mini-hoofdstukjes, die door kleur geaccentueerd worden : de dansers trekken telkens een anders gekleurd shirt aan en ook de geprojecteerde kleur op de backdrop varieert mee.

De dans zelf is dus niet opgenomen in een groter geheel, een verhaal of een boodschap. Het is puur om de esthetiek te doen. Solo's, duetten en groepsdansen met een verschillende dynamiek wisselen elkaar af. Op de achtergrond weerklinken snippets uit het werk van J.S. Bach. Van diens zwaardere orgelwerk, religieuze oratoria of speelse concerto's, ... : het komt allemaal aan bod. Af en toe wordt de overgang tussen de Bach-stukken verzorgd door atmosferische soundscapes.

Op zich heeft deze voorstelling alles om de zinnen te prikkelen. Hemelse muziek en verfijnde choreografieën van een getalenteerd (en zeer gespierd) gezelschap. Maar het totale gebrek aan overkoepelende thematiek zorgde er wel voor dat de voorstelling gaandeweg aan spankracht verloor. Bovendien was de combinatie tussen pakweg enerzijds een frivool clavecimbel-riedeltje en de gespannen dans van een gespierde Afrikaan anderzijds op zijn minst vreemd te noemen. Smits verdient krediet voor zijn keuze om trouw te blijven aan de pure dans en de voorstelling werd dan ook op een staande ovatie onthaald. Maar voor mij was het gebrek aan boodschap & thema tevens de ontbrekende kers op de taart.

Wire (Botanique - 11.02.2011)

2011-02-22T18:36:00.005Z

De Britse postpunk-band Wire gaat al sedert 1976 mee en heeft in die lange periode een dozijn studio-albums uitgebracht. Begonnen met minimalistische punk heeft dit combo in de loop der jaren veel muzikale waters doorzwommen, werd het keurslijf van de punk al snel afgeschud en werd het avontuur nooit geschuwd. Ten bewijze waarvan het goede en gevarieerde recente album Red Barked Tree, dat zich de laatste weken aardig in mijn oren heeft genesteld.

Dit nieuwe album werd in een quasi uitverkochte Botanique voorgesteld aan een opvallend ouder publiek. Een aantal jaren geleden zag ik de oude knarren trouwens een strak en scherp optreden geven in de Chateau-tent op Pukkelpop, dus in combinatie met het goede nieuwe album deed dat het beste vermoeden voor vanavond.

Maar het eindverdict was minder positief te noemen. Frontman Colin Newman was vocaal niet al te sterk en is trouwens sowieso al niet 's werelds meest sexy frontman en dat deed zich vooral gevoelen bij het oudere werk dat sporadisch aan bod kwam. Punkers of leeftijd ademen altijd wel een tikje tristesse uit. Bassist Graham Lewis kwam beter uit de verf en nam de catchy nieuwe nummers voor zijn rekening (zoals het heerlijk snedige Please Take, het rustig voortkabbelende Clay en het cynische Bad Worn Thing). Ook het aan shoegaze grenzende Adapt was een opvallende factor in de set. Het derde bandlid van het eerste uur - drummer Robert Gray - drumt laconisch en zonder franje en ook de jonge gitarist Matt Simms - die het groepsgeluid op het podium van meer body moet voorzien - is geen charismatisch figuur.

Al bij al duurde het concert slechts een goed uurtje en kwam het af en toe nogal rommelig over. Nu eens een poppy track uit het nieuwe album, dan plots weer een korte punk-explosie uit de vroege jaren. Er was te weinig aandacht besteed aan de opbouw van de set. Dit was jammer, vermits de kracht van de band nu nét dat zeer diverse oeuvre is. Een iets langere set die meer doordacht opgebouwd was, had dit concert boven de middelmaat kunnen uittillen. Zelfs klassieker en uitsmijter Pink Flag kon ons echter niet meer over de streep trekken. Mixed feelings dus.

The Galacticos & Sunset Universe (Cahier - 05.02.2011)

2011-02-12T08:23:00.002Z

In de lente van 2009 zagen we een frisse set van The Galacticos, toen nog grasgroen achter de oren maar wel met heel wat airplay onder de arm middels het luchtige "Humble Crumble". De dwarse adolescentenhumor veegde de kleine foutjes vlotjes onder de mat en deed de bezoeker genieten van een prettig gestoorde geut poprock. We zijn nu twee jaar verder. Na een eerste EP ("EP Phone Home") staat het eerste volwaardige album op stapel ("Paint The Town Rad") en de gig van vanavond was voor de heren de generale repetitie voor de tournee die aan de release van dit album gekoppeld wordt.

De synths werden gedumpt en er wordt duidelijk geopteerd voor een volwassener sound. De slacker-invloeden zijn er nog wel, maar de jongemannen zijn duidelijk geëvolueerd. Stilstaan = achteruitgaan, moet het trio gedacht hebben. Ik vermoed dat deze jongens met de vingers in de neus luchtige pophitjes uit de mouw kunnen schudden, maar het pleit voor hen dat ze nieuwe wegen opzoeken. Tekenend hiervoor was misschien wel het feit dat het zeer talrijk opgekomen en vooral ook zeer jonge publiek niet echt goed wist van welk hout pijlen maken. De uithalen op gitaar lekker scherp, de drums véél strakker dan twee jaar geleden, de opbouw van de songs dik OK. De jongens kruipen uit hun bakvis-cocon.

Het lokale Sunset Universe had voordien best verdienstelijk geopend. De cover van een David Guetta-hitje had niet meteen gehoeven en de drummer had een tikje moeite met tempowisselingen, maar de vocalen klonken fris en de algemene aanpak zat goed. Jammer overigens dat de leuke affiche van dit concert niet gebruikt werd omdat dat de hoofdact om productie-redenen enkel als surprise act aangekondigd mocht worden. Dit deed gelukkig geen afbreuk aan een zeer geslaagde avond.

Cirque Du Soleil : "Corteo" (Brussel, 29.01.2011)

2011-02-12T07:51:00.002Z

Het is wellicht als kind dat ik opgezadeld werd met een schier onuitwisbaar vooroordeel tegen het concept 'circus'. Regelmatig streek er op het dorpsplein een circus neer, dat aan alle clichés van de kleine familiecircussen beantwoordde. Belegen en voorspelbare acts, een uitgerafelde tent, ongeïnspireerde mannen in spandex, verveelde en verwaarloosde exotische dieren, een overprijsde chips & limonade tijdens de pauze. En dan nog het jaarlijks op TV passerende circus van Monaco. Meer van hetzelfde, alleen met meer bling, mooiere spandexen en beter opgetutte dieren.

Datzelfde vooroordeel kleefde ik ook op het grote Cirque Du Soleil-imperium, waarvan ik vermoedde dat de clichés er alleen maar uitvergroot werden. Het vergde dan ook wel enige overredingskracht om mij meegetroond te krijgen naar één van hun producties. Het werd "Corteo" ('stoet' in het Italiaans), een bonte parade van kleurrijke figuren die optreden in een carnavaleske begrafenisstoet, zoals een clown die zich voor zichzelf voorstelt. Dit verhaaltje fungeert als bindmiddel tussen de diverse acts, die soms een tikje melig zijn maar die toch vooral uitblinken in charme, joie de vivre en gracieuze acrobatie. De rode draad is natuurlijk een beetje bij de haren getrokken en dient vooral om de flow tussen de diverse acts gaande te houden, maar dat lukt dan ook vrij aardig. Er gebeurt altijd wel iets, de decors en kostuums zijn uitermate knap gemaakt met veel oog voor detail en soms komt de kijker ogen tekort om alles in zich te kunnen opnemen.

Voor de kijker die bereid is om niet teveel belang te hechten aan de rode draad, die zich niet ergert aan de exuberante prijzen van spijs & drank tijdens de pauze en die gewoonweg wil genieten van professioneel gemaakt entertainment dat straattheater naar een hoger niveau tilt, is deze productie een aanrader. Het cliché van het aftandse dorpscircus was hier alleszins - gelukkig maar - in geen velden of wegen te bespeuren.

Almschi ! (SKaGeN) - Warande 27.01.2011

2011-01-29T09:35:00.006Z

Het turbulente leven van Alma Maria Schindler (1879-1964) werd door Annelies Verbeke in een theatertekst gegoten en door theatercollectief SKaGeN op de planken gebracht. In het begin van de twintigste eeuw was deze dame zowat de ultieme artistieke groupie. Ze huwde met de componist Gustav Mahler, trad na diens dood in het huwelijk met Bauhaus-architect Walter Gropius, onderhield ondertussen een stormachtige relatie met kunstschilder Oskar Kokoschka en huwde uiteindelijk ook nog met de Joodse dichter Franz Werfel. Bovendien was zij eraan verslaafd om in het centrum te staan van de Weense artistieke kringen, een pseudo-intellectuele luchtbel van literaire salons die weinig voeling heeft met de etterbuil die in Europa zal openbarsten middels WOI.

Zoals we bij theaterstukken van SKaGeN gewoon zijn is het decor uiterst belangrijk. Ditmaal werd het decor ontworpen door het duo Christophe Engels en Karolien De Schepper (aka De Ruimtevaarders). In drie grote transparante kooien staan drie belangrijke mannen uit het leven van Almschi : architect Gropius trekt zich regelmatig terug in zijn kooi/leefwereld om zich bezig te houden met de verzorging van een legerhond, de corpulente dichter Werfel zich de hele voorstelling in een kleine kooi achteraan op de buhne en wordt pas in het laatste segment losgelaten. Kuntschilder Kokoschka creëert zijn getormenteerde kunst - geïnspireerd door zijn verzengende relatie met Almschi - in de grootste kooi. Daartussen fladdert Almschi (Clara van den Broek), in het begin nog vergezeld van haar eega Mahler. In een grote bak die boven het podium zweeft, staat een groot plaasteren hoofd. Hierop wordt af en toe vernuftig de beeltenis van een pratende dame geprojecteerd : the inner voice van de oudere Almschi. Een leuke vondst is ook de aanwezigheid van een zwijgende assistente, die door de personages heen loopt en hen van de juiste kledij en attributen voorziet (of van een nieuwe headset-micro wanneer er zich zoals vanavond technische problemen voordoen).

Een opvallende rol is weggelegd voor de muzikale invulling van deze voorstelling. Zestien zangers van het Octopus Ensemble vertolken onder leiding van dirigent Bart van Reyn in het begin van het stuk de muzikale aspiraties van Almschi, wiens eigen composities uiteraard in de schaduw stonden van die van haar beroemde echtgenoot. Later verhuizen de zangers naar de orkestbak vóór het podium en vertolken zij de stem van de Weense elite in de artistieke salons die Almschi organiseerde. Er wordt muziek vertolkt van Gustav en Alma Mahler, van Richard Wagner, van Robert Schumann, van Alban Berg en van de jonge componist Joachim Brackx.

Het leven van Almschi was dermate controversieel en rijk gevuld, dat het natuurlijk onmogelijk is om alle aspecten in een voorstelling van twee uur te belichten. Distilleer maar eens een tekst uit een dozijn (!) biografieën... Het antisemitisme van Alma komt nauwelijks aan bod evenals het tragische en eenzame einde van deze Grande Dame. De tekst van Verbeke richt zich voornamelijk op de relaties van Almschi met de vier voornaamste mannen in haar leven. Gecombineerd met soms iets té karikaturaal acteurwerk wekt dit soms de indruk dat je naar een verplankte soap zit te kijken. Maar het tegengif van het koor werkt wonderwel. En hoewel dit niet de sterkste SKaGeN-voorstelling was die ik ooit zag, werd op de keper beschouwd toch weer een fris stukje theater gebracht dat het drijfzand van topzwaar intellectualisme wist te vermijden.

Toots Thielemans (De Singer - 21.01.2011)

2011-01-26T20:05:00.005Z

De ronduit legendarische Toots Thielemans werd door aankondiger van dienst Tom Baeten volledig terecht onthaald als de grootste jazzbelg aller tijden. Het was een voorrecht om aanwezig te kunnen zijn bij deze kroon op het werk dat de mensen van A Jazz Experience de voorbije tien jaar geleverd hebben. Je maakt het niet vaak in je leven mee dat je zo'n grote mijnheer in levende lijve aan het werk kunt zien in een zaaltje dat amper 150 mensen huisvest. Niet te verwonderen dan ook dat het concert op luttele seconden uitverkocht was...

Voor de gelegenheid liet Toots zich vanavond omringen door de veelzijdige drummer en Brasschatenaar Teun Verbruggen, de IJslandse contrabassist Gulli Gudmundsson en de Nederlandse pianist Karel Boehlee, die al meermaals aan de zijde van Toots speelde. Dit kwartet speelde vanavond voor de allereerste keer in deze bezetting met elkaar en Boehlee had slechts één namiddag om zijn ritmesectie klaar te stomen voor dit concert, dat pakweg 80 minuten zou duren.

Toots wordt in april van dit jaar 89 (!) jaar oud en het is dan ook logisch dat zijn spraak een tikje trager verloopt. Maar hij is nog altijd scherp van geest en warm van hart. De vele kwinkslagen waarmee hij de setlist van commentaar voorziet, de twinkel in zijn ogen, af en toe een thumbs up richting Teun Verbruggen die zit te glimmen van trots dat hij aan de zijde van Toots mag spelen, ... : Thielemans bezig zien is een ontwapenende aangelegenheid en je kunt amper zelf een glimlach onderdrukken wanneer je deze grootmeester ziet spelen.

Want het draait natuurlijk om de muziek, waarin de typische sound van Toots centraal stond. Het kwartet ging van start met de compositie "In your own sweet way" van Dave Brubeck. Volgens Toots een ideaal nummer om het concert op gang te trekken, omdat het hem de kans geeft af en toe op adem te komen ("a place where you can get fresh air"). Vervolgens werden twee nummers uit de beroemde opera Porgy and Bess (George Gershwin, 1935) naadloos aan elkaar geregen : "I loves you, Porgy" en het (volgens Toots 'onvermijdelijke') "Summertime". Op het einde van "The days of wine and roses" van Henry Mancini kreeg Verbruggen een uitdrukkelijk bedankje van Toots. In 1975 mocht Toots een stukje inspelen op het nummer "I do it for your love" van Paul Simon, hetwelk vanavond tot een volwaardige compositie werd uitgesmeerd.

In 1972 gaf Toots een gastcollege aan de Eastman School of Music en daar ontmoette hij de pianist Phil Markovitch. Diens compositie "Snowpiece" werd door Toots omschreven als "deceptively simple". In 1990 zakte Toots af naar Rio om er met de plaatselijke musici te werken. Dat uitstapje werd vandaag belicht middels "Comesar de Novo", een ingetogen compositie van Ivan Lins en één van de hoogtepunten van de avond. Volgens Toots qua thematiek verwant met Brels "Ne me quitte pas". De Braziliaanse connectie kreeg nog een vervolg met "One Note Samba" (van Antonio Carlos Jobim), waarin "maestro" Teun Verbruggen een nadrukkelijke hoofdrol mocht spelen.

Het was niet meteen duidelijk wat de volgende compositie ging worden. "We hebben papieren bij, 't is geen pornofilm. Wij hebben papieren nodig !" Het werd uiteindelijk een compositie van Rogier Van Otterloo. Natuurlijk mocht ook het magistrale thema uit "Midnight Cowboy" (een compositie van John Barry) niet ontbreken. In het afsluitende nummer kwamen alle vier de muzikanten nog eens extra goed uit de verf en werd een uiterst gezellige avond besloten, waarin het muzikale avontuur niet werd opgezocht maar dat was ook voor niets nodig. Tijdloze muziek van een grote mijnheer.

Foto © Jos L. Knaepen

Audiobooks 4 : "The secret history" (Donna Tartt) (18.11.2010-24.12.2010)

2011-01-22T12:56:00.004Z

De Amerikaanse schrijfster Donna Tartt debuteerde in 1992 op 29-jarige leeftijd met deze lijvige roman en scoorde er meteen een grote bestseller mee. Ze begon met het schrijven van deze roman tijdens haar universitaire studies Klassieke Talen aan het Bennington-college in Vermont, waar o.a. Bret Easton Ellis haar medestudent was. Het was overigens Easton Ellis himself die haar werk aanprees bij een literaire agent. Vanaf toen liep het storm voor "The Secret History".

Het verhaal draait rond zes studenten die Grieks studeren in het exclusieve college van professor Julian Morrow. De ik-figuur (Richard Papen) is één van hen en de roman laat zich lezen als zijn lange flashback. Voorts zijn er nog de charmante tweeling Charles & Camilla, de flamboyante homo Francis, de enigmatische talenknobbel Henry en de minder intellectuele maar praatzieke profiteur Bunny.

Vier van de zes - met uitsluiting van nieuwkomer Richard en praatjesmaker Bunny -experimenteren met een bacchanaal, op zoek naar een Dionysische roes. Maar de trip loopt fout af en mondt uit in de dood van een onschuldige buitenstaander. Bunny lijkt één en ander te vermoeden en de rest van de groep besluit om hem op drastische wijze het zwijgen op te leggen. Nadien is het ieder voor zich...

Ik was zeer benieuwd naar deze roman, niet in het minst omdat klassieke filologie - key factor tijdens mijn middelbare schooltijd - de rode draad leek te zullen zijn. Als psychologische thriller stelt dit boek niet echt teleur maar ik had wel een iets grotere nadruk op de Klassieke Letteren verwacht en verhoopt. En zo verloor het boek zeker in de tweede helft - waarin na de dood van Bunny de vijf overgebleven studenten dit elk op zijn/haar eigen manier tracht te verwerken - aan spankracht. Maar de ietwat lijzige en flegmatische wijze waarop Tartt zelf haar roman inlas voor deze audio-versie, verlenen de tekst toch een soort van lichtjes maso-erotische onderstroom. Een literair meesterwerk is het zeker niet en een kleine twintig jaar na het verschijnen ervan komt de roman zelfs al gedateerd over, maar de bestseller-status is perfect te begrijpen.

Misia (Warande - 20.01.2011)

2011-01-22T10:10:00.002Z

De Portugese fadista Mísia bracht vanavond een interessant tweeluik dat volledig opgebouwd was rond haar laatste dubbelalbum "Ruas", uitgebracht in 2009.

In het eerste deel van het concert ("Lisboarium") neemt Mísia het publiek mee op een tocht door Lissabon, thuisstad van de fado. De kus van geliefden in de kleine straatjes, de karakteristieken van de diverse stadswijken, de ervaringen van een inwijkelinge uit de voormalige Portugese kolonie Kaapverdië, ... : middels de klassieke fado roept Mísia het gevoel van 'saudade' op, een soort van nostalgische heimwee. Ze is sober gekleed in een zwarte jurk en speelt de rol van de strenge en getormenteerde fadista. Gelukkig voorziet ze de nummers uitgebreid van commentaar. Sobere begeleiding door akoestische bas, viool, Portugese gitaar en viola.

De tweede helft getuigt van grote durf. In "Tourists" gaat Mísia immers op zoek naar nummers van over de hele wereld die de sfeer en het gevoel van fado ook kunnen oproepen. Dit levert enkele verrassende covers op die ik niet altijd even geslaagd vond, maar die wel pleiten voor de open blik waarmee Mísia haar genre wil beoefenen en vernieuwen. Zo durft deze fadista het aan om "Love will tear us apart" te coveren, en zelfs "Hurt" van Trent Reznor (vooral gekend door de uitgebeende versie van Johnny Cash). Het Engels van Mísia is niet al te best en haar door lichte bronchitis aangetaste stembanden hebben moeite met deze covers, die bij mij de wenkbrauwen af en toe serieus deden fronsen. De Gentse gitarist Dirk Jans begeleidde deze nummers met scherpe feedback-uithalen op zijn electrische gitaar. Voorwaar een zeer onverwachte invalshoek tijdens een fado-concert. Beter geslaagd waren de versies van "Pour ne pas vivre seul" (bekend geworden door de Egyptisch-Franse zangeres Dalida) en van een Napolitaans nummer dat door merg en been ging. In dit tweede deel komt Mísia het podium op als toeriste, met koffer en vrijetijdskledij. De zeer omstandige uitleg bij de nummers is opnieuw van de partij. Het sobere bisnummer (enkel begeleid door Portugese gitaar) bevestigde de klasse van deze dame, die m.i. met enkele covers de bal serieus missloeg maar die wel bewees verder te durven kijken dan haar fado-neus lang is.

Snelfilm 12

2010-12-31T09:02:00.080Z

12:08 EAST OF BUCHAREST (Corneliu Porumboiu, 2006)
Een drankverslaafde leraar, een bejaarde man en de maker van een lokaal tv-programma halen herinneringen op aan de val van het communisme in Roemenië. Maar hun herinneringen stemmen niet echt overeen. Kleine prent met typisch Oost-Europese humor.

A MAN CALLED HORSE (Elliot Silverstein, 1970)
Een verwaande Brit wordt gevangen genomen door een Indianenstam maar identificeert zich meer en meer met het nobele volk. Tikje gedateerde maar nog altijd leuke cultclassic.

AANRIJDING IN MOSCOU (Christophe Van Rompaey, 2008)
De liefde bloeit op tussen een truckchauffeur en een alleenstaande moeder, maar deze liefde ondergaat een hobbelig parcours. Goede vertolkingen in een warme prent.

ADAM & PAUL (Leonard Abrahamson, 2004)
Twee junks gaan op zoek naar een nieuwe shot heroïne, maar het lot is de twee boezemvrienden niet gunstig gezind. Fan-tas-tische tragikomedie met onweerstaanbare vertolkingen.

ADAM'S APPLES (Anders Thomas Jensen, 2005)

Een neo-nazi moet bij wijze van gemeenschapsdienst een tijd doorbrengen in de kerk van een idealistische dominee. Hij komt er terecht bij bizarre gasten en ook de dominee is niet echt normaal te noemen. Bizarre mix op z'n scandinavisch, met hoog oplaaiende emoties, droge humor en bruut geweld.

ADVISE & CONSENT (Otto Preminger, 1962)
Complexe politieke intriges op het hoogste niveau, wanneer de president van de USA een nieuwe minister van buitenlandse zaken benoemt. Een commissie moet de vermeende communistische sympathieën van de man onderzoeken. Eén van de betere politieke films ooit.

AGUIRRE, DER ZORN GOTTES (Werner Herzog, 1972)
De making off van deze prent is zo mogelijk legendarischer dan de film zelf. Spaanse ontdekkingsreizigers gaan in Midden-Amerika op zoek naar goud, maar waanzin slaat toe. Klaus Kinski acteert als een bezetene.

ALL THE KING'S MEN (Robert Rossen, 1949)
Een gewone man weet zich op te werken tot een zeer invloedrijke politicus, maar gooit gaandeweg wel zijn principes overboord die hem zijn populariteit bezorgden. Uiteindelijk wordt hij een drankverslaafde machtswellusteling.

AMARCORD (Frederico Fellini, 1973)
Niet iedereen is opgezet met de drukke filmstijl van Fellini, maar in deze semi-autobiografie flirt de meester af en toe toch weer met genialiteit.

ANYTHING ELSE (Woody Allen, 2003)
Zelfs Woody Allen schiet af en toe wel eens een losse flodder af en deze romantische komedie is hoogstens de moeite waard voor enkele oneliners van Allen zelf, die een bijrolletje speelt.

BEAUTIFUL THING (Hettie Macdonald, 1996)
Twee jongens worstelen met hun gevoelens voor elkaar. En vermits de jongens opgroeien in een sociaal flatgebouw, is deze prille relatie een bijna onoverkoombare uitdaging. Goeie festivalfilm die nichterige humor weet te omzeilen.

BEFORE THE DEVIL KNOWS YOU'RE DEAD (Sidney Lumet, 2007)
Veteraan Lumet speelt handig met de tijdlijn in deze heerlijke flick, waarin twee broers hun geldproblemen trachten op te lossen door de juwelierszaak van hun eigen ouders te overvallen. Maar de plannen vallen uiteraard volledig in duigen.

BLUE CAR (Karen Moncrieff, 2002)
Een jong meisje met literaire talenten laat zich op sleeptouw nemen door haar mentor/leraar, maar blijft met een emotionele kater achter.

BLUE VELVET (David Lynch, 1986)
Wie kan ooit de rol van wijlen Dennis Hopper vergeten in deze Lynch-klassieker ?

BOILER ROOM (Ben Younger, 2000)
Een jonge kerel ambieert groot geldgewin door te gaan werken voor een weinig koosjere beursvennootschap maar komt in conflict met zijn geweten.

BUBBLE (Steven Soderbergh, 2005)
Absolute aanrader van Soderbergh die gebruik maakte van amateuracteurs en bestaande huiskamers en geïmproviseerde dialogen, opgehangen rond een plot die draait rond twee bevriende collega's en hun kersverse jonge vrouwelijke collega.

CHARLIE WILSON'S WAR (Mike Nichols, 2007)
Vermakelijke biopic rond een Amerikaanse volksvertegenwoordiger die - tussen cokefeestjes door - erin slaagde om de Russische opmars in Afghanistan te stuitten door het betere foefelwerk met fondsen.

COMME UNE IMAGE (Agnès Jaoui, 2004)
Interessante praatfilm rond de moeilijke relatie tussen een mollig meisje met zangtalent en haar vader, een succesvolle auteur die met een writers block worstelt.

DAYBREAK (Björn Runge, 2003)
Een chirurg ziet op één dag tijd een belangrijke benoeming aan zijn neus voorbijgaan én ontdekt dat zijn vrouw een relatie heeft met de collega die met de nieuwe baan aan de haal gaat. In een dolle nacht worden de rekeningen vereffend.

DIE FÄLSCHER (Stefan Ruzowitzky, 2007)
Geniale topfilm over een Joodse meester-vervalser die verplicht wordt om in een concentratiekamp zijn talenten aan te wenden om vals geld voor de nazi's te drukken. Dit zorgt voor zware gewetensconflicten.

ÊTRE ET AVOIR (Nicolas Philibert, 2002)
Hartverwarmende docu over een leraar in een dorpsschooltje. Uit het leven gegrepen en wreed schoon.

FROZEN LAND (Aku Louhimies, 2005)
Meedogenloze film-fleuve waarin een gestolen geldbiljet de katalysator is van een reeks harde gebeurtenissen. Onweerstaanbare waanzin uit Finland. Niet voor gevoelige zielen.

GILDA (Charles Vidor, 1946)
Met "But the blame on mame" zong Rita Hayword zich de legende in, als femme fatale in een plot rond een casino-uitbater met een schimmig oorlogsverleden.

GUMSHOE (Stephen Frears, 1971)
Albert Finney is een presentator van bingo-avonden die fantaseert over het bestaan als detective. Totdat een als grap bedoelde advertentie hem effectief tot detective bombardeert. Gedateerde maar degelijke debuutfilm van Frears.

HARRY POTTER AND THE GOBLET OF FIRE (Mike Newell, 2005)
Vermakelijke aflevering uit de Potter-franchise, waarin de jonge Harry stilaan van de liefde proeft terwijl hij verwikkeld is in een gevaarlijke competitie.

HOT FUZZ (Edgar Wright, 2007)
Van de hand van het "Shaun of the dead"-team komt dit deels grappige, deels mislukte vehikel over een overijverige flik die weggepromoveerd wordt naar een rustig dorpje, maar ook daar met criminaliteit geconfronteerd wordt.

IL Y A LONGTEMPS QUE JE T'AIME (Philippe Claudel, 2008)
Aangrijpende acteursprent over een vrouw die haar leven terug tracht op te pikken nadat ze uit de gevangenis ontslagen wordt. Ze trekt in bij haar zus, maar sleept een zwart geheim mee uit haar verleden.

INDIGÈNES (Rachid Bouchareb, 2006)
Tijdens WO II namen ook veel mannen uit Algerije (toen nog een Franse kolonie) vrijwillig dienst in het geallieerde leger, maar ze werden nooit als volwaardige soldaten aanzien en werden vooral als kanonnenvlees ingezet. Harde en aangrijpende oorlogsprent.

IRON MAN (Jon Fabreau, 2008)
Eén van de betere comic-verfilmingen met leuke special effects en voldoende tongue in cheeck om één en ander te relativeren. Goed zondagnamiddag-materiaal.

IT CAME FROM BENEATH THE SEA (Robert Gordon, 1955)
Eén van de talloze Scifi-films die in de jaren '50 draaiden rond de gevolgen van kernenergie. In dit geval bedreigt een kolossale inktvis de wateren rond San Francisco.

JADE WARRIOR (Antti-Jussi Annila, 2006)
Ronduit mislukte mix van Finse mythologie en Oosterse kungfu. Slaapverwekkende plot rond een smid en één of andere speciale doos. Te mijden.

JINDABYNE (Ray Lawrence, 2006)
Enkele Australische vrienden ondernemen een vistripje en ontdekken het lijk van een vermoorde Aboriginal-vrouw, maar besluiten om dit pas te melden na afloop van hun weekend. Dit zorgt voor veel wrevel bij de plaatselijke gemeenschap.

JOHNNY GUITAR (Nicholas Ray, 1954)
Wraak, bedrog en jaloezie tussen twee vrouwen die elkaars bloed kunnen drinken staan centraal in deze klassieke western.

KINSEY (Bill Condon, 2004)
Degelijke biopic over bioloog Kinsey die als eerste wetenschapper het seksuele gedrag van de Amerikanen in statistieken goot, maar die daarmee veel mensen tegen zich het harnas injoeg. Goede rol van Liam Neeson.

KITCHEN STORIES (Bent Hamer, 2003)
Warme parabel over vriendschap. Het ministerie van economie stuurt inspecteurs op pad om te onderzoeken hoe vrijgezelle mannen zich in hun keuken bewegen. Er onstaat een bizarre vriendschap tussen één zo'n inspecteur en zijn onderwerp, een knorrige oude man.

KOKTEBEL (Boris Khelebnikov & Aleksei Popogrebsky, 2003)
Sobere prent op z'n Russisch over een vader en zijn zoon, steeds maar onderweg en steeds in meer ellende verzeilend.

LA BATTAGLIA DI ALGERI (Gillo Pontecorvo, 1966)
Semi-documentaire weergave (in zwartwit) over de harde strijd die in Algiers werd gevoerd om onafhankelijkheid van het Franse moederland te bekomen.

LAST ORDERS (Fred Schepisi, 2001)
Britse topcast in een klein maar warm filmpje. Wanneer hun beste vriend overlijdt, beslissen de resterende kameraden om zijn laatste wens uit te voeren : de asse uitstrooien in de badplaats Blackpool.

LAYER CAKE (Matthew Vaughn, 2004)
Complexe plot in een drugsmilieu als vehikel voor een gestyleerde film waarin de altijd charismatische Daniel Craig het voortouw mag nemen.

LE SCAPHANDRE ET LE PAPILLON (Julian Schnabel, 2007)
De hoofdredacteur van een populair tijdschrift blijft na een beroerte totaal verlamd achter. Zijn enige manier van communiceren : knipperen met één oog. Toch slaagt hij er op die manier in om een boek te schrijven over zijn ervaringen. Aangrijpend (en waargebeurd !) verhaal.

LES SOEURS FÂCHÉES (Alexandra Leclère, 2004)
Een naïeve schoonheidsspecialiste gaat logeren bij haar veel stijvere zus, wat voor de nodige wrevel zorgt. Matige situatiekomedie, maar Isabelle Huppert blijft een moordvrouw om naar te kijken.

LINKEROEVER (Pieter Van Hees, 2008)
Matthias Schoenaerts verleidt een jonge atlete, die terechtkomt in heidense rituelen op Linkeroever. Sfeervolle thriller met ambitie die alleen op het einde een tikje over the top gaat.

MALOS HÁBITOS (Simón Bross, 2007)
Sterke parabel over religie en eetstoornissen. Een anorexische vrouw is op het bezetene af bezig met haar eigen gewicht en dat van haar mollige dochtertje, terwijl haar zus - een non - gelooft in vasten om de wereld tegen onheil te beschermen.

MURDERBALL (Henry Alex Rubin & Dana Adam Shapiro, 2005)
Topdocu over een ploeg quadriplegie-patiënten die een soort van rolstoelrugby spelen. Zowel op het veld als naast het veld gaat het er bikkelhard aan toe, zeker wanneer de Olympische droom lonkt. Niet voor watjes !

MYSTERIOUS SKIN (Gregg Araki, 2004)
Twee jongens werden in hun kinderjaren misbruikt door de sportcoach en gaan als jongemannen elk op hun manier om met het opgelopen trauma : de ene gelooft in ontvoeringen door aliens, de andere neemt veel risico's als prostitué. Zeer hard drama.

NORTEADO (Rigoberto Pérezcano, 2009)
Sobere maar uitstekende Mexicaanse prent over de verschillende pogingen die een jongeman onderneemt om de grens met de USA over te kunnen steken.

OUTSOURCED (John Jeffcoat, 2006)
Charmante romantische komedie over een Amerikaanse manager die de opdracht krijgt om in India een callcenter op poten te zetten en er verliefd wordt op een plaatselijke schone. Veel beter dan de gemiddelde romcom.

PAN'S LABYRINTH (Guillermo Del Toro, 2006)
In het fascistische Spanje van 1944 vlucht de stiefdochter van een wrede legercommandant in een bizarre fantasiewereld. Schitterend huzarenstukje en absolute aanrader.

PARADISE NOW (Hany Abu-Assad, 2005)
Zelfmoordterroristen krijgen een menselijk gelaat in deze harde film over twee jongemannen die besluiten zich in te zetten voor de jihad. Maar ook extremisten zijn mensen met twijfels en gevoelens.

PRINCESS (Anders Morgenthaler, 2006)
Grotendeels animatiefilm, doorspekt met homevideo's. Een priester tracht de naam van zijn gestorven zus - ooit een gevierd pornoactrice - te zuiveren en doet dat op bloederige wijze.

QUATERMASS 2 (Val Guest, 1957)
Professor Quatermass krijgt in deze vermakelijke sequel - beter dan het origineel ! - opnieuw te maken met blubberachtige aliens. Een leuk script, goede decors en een flinke mespunt cult maakt deze flick tot goed voer voor de liefhebbers.

RAVENOUS (Antonia Bird, 1999)
Een afgelegen legereenheid in Californië krijgt ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog te maken met kannibalisme. Bizarre en bloederige prent waarin de acteurs zich opperbest lijken te amuseren.

RESCUE DAWN (Werner Herzog, 2006)
De ontsnappingspogingen van een piloot die boven Laos wordt neergehaald in het prille begin van de Vietnamoorlog. Herzog baseerde zich op een waargebeurd verhaal en Christian Bale zet een goede rol neer als uitgemergelde piloot.

RIDE LONESOME (Budd Boetticher, 1959)
Compacte maar oerdegelijke western, waarin - zoals wel vaker - het wraakthema centraal staat. Leuke bijrollen van Lee Van Cleef en een debuterende James Coburn.

ROMANZO CRIMINALE (Michele Placido, 2005)
In de jaren '70 duikt in Rome plots een meedogenloze bende jongeren op die - los van de klassieke maffia - de drugsscène beheerst. Maar onderlinge twisten doen de kortstondige heerschappij uiteenspatten.

SHAUN OF THE DEAD (Edgar Wright, 2004)
Zie ook "Hot Fuzz". Hetzelfde type humor, maar iets beter geserveerd. Hoe houdt een simpele burger zich staande tussen een stad vol zombie's ?

SIDEWAYS (Alexander Payne, 2004)
Midlifecrisis en wijn staan centraal in deze zeer vermakelijke praatkomedie. Een cynische vrijgezel neemt zijn vriend vlak voor diens huwelijk mee op sleeptouw door de wijnstreek in Californië. Hilarische dialogen.

SOMERSAULT (Cate Shortland, 2004)
Een jong meisje vlucht van huis weg en komt in haar omzwervingen terecht in het troosteloze stadje Jindabyne, waar ze zich in de armen gooit van de eerste de beste man die haar een beetje lief aankijkt. Coming of age-film met goede momenten maar wel te onevenwichtig.

THE DAMNED UNITED (Tom Hooper, 2009)
Heerlijke terugblik op de 44 dagen die de legendarische voetbalcoach Brian Clough als trainer van Leeds United doorbracht, na eerst carrière gemaakt te hebben bij aartsrivaal Derby County. Zeker ook de pruimen door de niet-voetbalfan.

THE DARJEELING LIMITED (Wes Anderson, 2007)
Typische Anderson-humor met vaste acteur Owen Wilson. Drie Amerikaanse broers - van elkaar vervreemd - ondernemen een spirituele treinreis doorheen India. Voor de fans van Anderson een must, voor de anderen wellicht een weinig vermakelijke prent.

THE ENTERTAINER (Tony Richardson, 1960)
Schitterende rol van Laurence Olivier als variété-artiest op zijn retour. Kitchensink-invloeden aan de Britse kust. Voelt af en toe aan als verfilmd theater, maar de acteerprestaties zijn top.

THE GHOST AND THE DARKNESS (Stephen Hopkins, 1996)
Ouderwetse avonturenfilm zonder complexen over twee legendarische leeuwen die in 1898 de bouw van een belangrijke brug en spoorlijn lamleggen en maar liefst 130 mensen doodden. De hoofdingenieur gaat de strijd aan. Zowaar gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Michael Douglas en Val Kilmer zijn de sterren van dienst.

THE GREAT HAPPINESS SPACE (Jake Clennell, 2006)
Ontluisterende docu over een bizar fenomeen dat zich vooral in Osaka afspeelt : bemiddelde zakenvrouwen betalen mooie jongemannen voor vriendschap. Geen prostitutie dus, maar een soort tijdelijke pseudo-relatie. Only in Japan.

THE MAN FROM LARAMIE (Anthony Mann, 1955)
James Stewart haalt zich een hoop ellende op de hals in deze western door te gaan werken voor de grote concurrent van een plaatselijke veebaron. De laatste van vijf westerns waarin Stewart en Mann samenwerkten.

THE OPPOSITE OF SEX (Don Roos, 1998)
Christina Ricci speelt een überbitch die het vriendje van haar homosexuele halfbroer verleidt en zowat iedereen rond haar vinger draait. Misschien lichtjes schokkerend voor een preuts publiek, maar in feite een matige relatie-tragikomedie.

THE PAINTED VEIL (John Curran, 2006)
Tikje te glad verfilmd avonturendrama over een bacterioloog die de uitbraak van cholera in een Chinees dorp tracht in te dijken, terwijl hij ook nog met een liefdeloos huwelijk kampt. Naomi Watts en Edward Norton vormen het mooie hoofdrolduo.

THE QUATERMASS XPERIMENT (Val Guest, 1955)
Enkele ruimtevaarders brengen na een mislukte ruimtereis ongewild een buitenaards wezen mee naar de Aarde. Professor Quatermass is verantwoordelijk voor het mislukte experiment en moet de boel opkuisen. Aardige cult die echter werd gevolgd door een veel betere sequel.

THE SEARCH (Fred Zinneman, 1948)
Onweerstaanbare tearjerker over een jongetje dat vlak na het einde van WO II in de puinen van Berlijn door een Amerikaanse GI wordt opgevangen. Samen gaan ze op zoek naar de moeder van het jongetje. Montgomery Clift is de soldaat van dienst. Een voorspelbaar maar aandoenlijk happy end.

THEY LIVE BY NIGHT (Nicholas Ray, 1949)
Loontje komt om zijn boontje in deze film noir. Een jongeman wordt onterecht opgesloten in de gevangenis, weet samen met enkele mannen te ontsnappen en besluit om met zijn nieuwe companen één overval te plegen, zodat hij met het geld zijn naam kan zuiveren. Maar de misdaad loont niet.

TOUS LES MATINS DU MONDE (Alain Corneau, 1991)
In de 17° Eeuw leeft de ooit zeer gevierde viola da gamba-speler Sainte Colombe een teruggetrokken bestaan na de dood van zijn echtgenote. Hij voedt zijn twee dochters met harde hand op. Toch laat hij één jongeman toe als leerling. Verteld als flashback door de leerling die zelf op oudere leeftijd een vooraanstaand speler in Versailles zal worden. De jonge en oude leerling worden respectievelijk vertolkt door Guillaume en vader Gerard Depardieu.

VOLVER (Pedro Almodóvar, 2006)
Penélope Cruz schittert in deze prent waarin regisseur Almodóvar als vanouds een groep vrouwen centraal plaatst. Spiritualiteit, vergeving en wonden uit het verleden domineren de complexe plot, over een moeder die uit de dood terugkeert om haar fouten goed te maken.

WHISKY (Juan Pablo Rebella & Pablo Stoll, 2004)
De uitbater van een klein kousenfabriekje krijgt na lange tijd weer eens bezoek van zijn veel succesvollere broer. Om de schijn hoog te houden, doet hij alsof hij getrouwd met zijn trouwe dienstmeid. Zeer genietbare tragikomedie van Zuid-Amerikaanse makelij.

Out of Context (Warande - 10.12.2010)

2010-12-17T19:40:00.003Z

Choreograaf Alain Platel gaf aan deze voorstelling - een productie van Les Ballets C. de la B. - de ondertitel "For Pina". Een hommage dus aan de in 2009 overleden Pina Bausch, toonaangevende Duitse choreografe en danseres.

De setup is uiterst sober : een leeg podium, twee microstatieven en een stapeltje rode dekentjes. De negen dansers zitten onopvallend tussen het publiek en sijpelen dan één voor één het podium op, kleden zich langzaam uit tot op hun ondergoed, en hullen zich in de dekentjes. In de eerste helft van de voorstelling wordt de enige soundtrack gevormd door het geloei van bronstige beesten en door het de geluiden die de twee micro's voortbrengen doordat ze over de grond of tegen lichamen geschuurd worden. En door voeten die over het podium schuifelen als sierlijke bewegingen van poten van viervoeters.

In deze sterke eerste helft wordt de danstaal bepaald door spastische bewegingen en tics, krampachtige en overgecontroleerde uithalen en scherpe grimassen. Het is een danstaal die refereert aan de ervaringen die Platel opdeed als orthopedagoog. De combinatie van zeldzame momenten van gracieuze bewegingen met spastisch rondvliegende ledematen wekt sterke emoties op en bleek uiterst efficiënt. Het wild om zich heen schoppende onderbewustzijn in conflict met de rationele drang naar controle. Ik werd compleet meegezogen in deze sober gestileerde bewegingstaal.

Maar tandengeklapper en een daarop volgende beat luidden een tweede deel in dat me uit de roes haalde. Er wordt overgeschakeld naar uitgelaten dans en zang, waarbij korte snippets van iconische popsongs in de micro's gezongen worden. De dansers etaleren op het karikaturale af een ongebreidelde levensvreugde en glimlachen dat het een lieve deugd heeft. Dit ietwat wrange vertoon in combinatie met de popsongs werkt bij sommige bezoekers danig op de lachspieren en één dame in het publiek kan een wilde aanval van slappe lach zelfs niet bedwingen. Een duidelijk geval van catharsis na een zwaar openingsdeel.

Maar voor mij werkte deze catharsis niet. Op het einde werd de cirkel gerond met een terugkeer naar de soberheid van het begin en vielen er nog indringend mooie choreografieën mee te pikken, maar de ballon was toen al doorprikt en de krachtige eerste helft was ondergraven door een onnodig lang bezoek aan de popcultuur. De indringende vertolking van Khaled's Aicha door één van de Aziatische dansers kwam te laat. Ik kan me dan ook perfect vinden in de conclusie die de reviewer van de New York Times trekt : "Systematically the dancers put their clothes back on and return, one by one, to their starting positions until the stage is bare, as if to further illustrate that Bausch is no longer with us. In “Out of Context” one thing is true: She was incomparable. The same can’t be said of Mr. Platel and his sentimental journey."

All Tomorrow's Parties : The nightmare before Christmas curated by Godspeed You! Black Emperor (Butlins, Minehead - 3-5/12/2010)

2010-12-07T12:01:00.011Z

Sedert 2004 organiseert het team van All Tomorrow's Parties een winter-editie van haar ondertussen roemruchte festivalformule onder de noemer "Nightmare before Christmas". Het ideale tegengif voordat de kleffe wolligheid van de eindejaarsfeesten zich aandient. Vanaf de tankbeurt in Antwerpen tot de aankomst in het Butlins-resort in het West-Engelse Minehead stonden er welgeteld ... 666 kilometers op de teller. Voorwaar een goed voorteken voor een zeer intensieve driedaagse, waarin we laveerden tussen allesvergruizende noise, akoestische folk, blackmetal en ander fraais.

DE CURATOR

De eer en het genoegen om deze editie te mogen cureren viel aan Godspeed You! Black Emperor te beurt. Een opvallende keuze omdat dit postrock-collectief uit Montreal al geruime tijd op non-actief staat en sedert het Yanqui U.X.O.-album uit 2002 geen platen meer heeft uitgebracht. De bandleden hielden zich de laatste jaren met allerlei solo-projecten bezig. Maar deze curatele brengt de band weer volledig op het voorplan en het door GY!BE gekozen muzikale parcours voor het ATP-festival bleek ongemeen interessant. Bovendien kregen de fans op ATP de kans om de band elke dag aan het werk te zien en konden zij aldus een jarenlange honger eindelijk stillen. Wij kozen voor het concert op het einde van de eerste avond. Een twee uur durende marathon waarbij materiaal werd vertolkt uit de vier studioalbums van de band. Afwisselend sfeervol, episch, filmisch en melodisch en begeleid door mooie filmloops, stelde de curator niet teleur. Violiste Sophie Trudeau bleek essentieel voor de veelgelaagde sound.

NOISE & SOUNDSCAPES

Het is niet echt verwonderlijk dat op dit festival veel plaats werd geruimd voor acts die grossieren in diverse varianten van noise en geluidsmanipulatie. Niet meteen hapklare brokken, maar lonend voor hen die zich de moeite getroostten. Festivalopener Dreamcatcher - bestaande uit twee stadsgenoten van GY!BE - pompten verstoorde beats door hun versterkers maar dit bleek een tikje te zwaar op de nog nuchtere festivalmaag te liggen. Dan bleek de sound van Growing - een trio dat vanuit Brooklyn opereert- veel rijker en voller. Repetitieve gitaarverminkingen schalden door de speakers. Laat op de avond wiegde Tim Hecker (nog iemand uit Montreal) ons vakkundig in slaap met zijn ambient-electro, die af en aan rolde als eb en vloed. Het noise-hoogtepunt van de eerste dag hadden we echter al achter de kiezen met Black Dice, een duo uit Brooklyn dat ons omverblies met sterke electro-psychedelica. Hard, dreunend, bonkend, knal op het middenrif.

Op de tweede festivaldag toonde het experimentele luik zich op zijn extreemst. De Engelsman John Butcher haalde opmerkelijke stoten uit met zijn saxofoon en klarinet. Feedback-manipulatie met de kleppen van zijn sax bijvoorbeeld. Maar het kon nog veel extremer, zoals de drie waardige grijsaards van Borbetomagus bewezen. Twee saxofoons en één gitaar in een orgie van compromisloze noise, waarbij elke denkbare toonladder op uiterst brutale wijze anaal werd verkracht. Ondraaglijk lawaai voor 99,9 % van de bevolking, maar een volle zaal (inclusief grote fan Chris Corsano) had er terecht een laaiend enthousiast applaus voor over. Hardbop uit een geflipt universum. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten.

En ook op dag drie viel er gestyleerd lawaai te slikken. Zoals van het Duitse project Cluster dat als sedert 1970 bestaat. Het duo Roedelius en Moebius staan op een felverlicht podium aan allerlei knopjes te friemelen, met een soort fijngelaagde white ambient tot gevolg. Of wat te denken van de Japanse noise-terrorist Kenji Haino, die al drie decennia lang de grenzen van het muzikale aftast ? Met zijn indrukwekkende haardos, grote zonnebril en wijdse gebaren is hij een aparte figuur die ook muzikaal af en toe sterk uithaalt. Zijn gitaarexplosies zijn wat minder, maar wanneer zijn armen als theremin-instrumenten door de lucht zoeven, blaast hij alles omver. Vandaag zagen we ook met wisselend succes de noise-exploten van Heath Moerland (aka Sick Llama) en van Daniel Menche. Maar de mooiste soundscapes werden gebracht door Emeralds, het prog/ambient-trio uit Cleveland. Het concert benaderde moeiteloos de kwaliteit van het heerlijke album Does it look like I'm here ? (2010) en werd opgedragen aan de zopas overleden Peter Christopherson van Throbbing Gristle, het invloedrijke avant garde-gezelschap dat aanvankelijk ook op de ATP-affiche prijkte maar dat gedwongen verstek moest geven.

ONEIDA PRESENTS THE OCROPOLIS

Het vanuit New York opererende Oneida verdient een aparte vermelding. Deze band beschikt over een multi-disciplinaire oefenruimte en studio in Brooklyn die The Ocropolis wordt genoemd. Op de tweede festivaldag werd een soort van Ocropolis op verplaatsing gecreëerd waarin Oneida een ononderbroken marathon-jamsessie van tien (10 !) uur bracht, hierbij afwisselend bijgestaan door andere artiesten die op het festival aanwezig waren, zoals Mike Watt, Chris Corsano, leden van Deerhoof, ... We pikten af en toe stukken mee van deze waanzinnige onderneming en hoorden er bij momenten de beste muziek van het hele weekend. Het laatste uur van de uitputtingsslag was voorbehouden voor de leden van Oneida zelf ("Oneida plays Oneida"), met in de laatste twintig minuten een waanzinnige versie van Sheets Of Easter, repetitieve rock met het equivalent van zware opiaten. Wat mij betreft hét hoogtepunt van deze ATP.

BUITENBEENTJES

Ook aan rare vogels en aparte muzikale exploten geen gebrek op deze ATP. Wat te denken bijvoorbeeld van Josephine Foster, een folkzangeres uit Colorado met een zeer apart en overslaand stemtimbre. Ze stond vroeg in het festival geprogrammeerd en had af te rekenen met een nog té wakker en luid babbelend publiek ("bullies") maar bleek een dame met een eigenzinnig karakter. De act van de profeet Daniel Higgs werd wegens reisproblemen van de man verplaatst naar het absolute einde van het festival en slechts enkele tientallen vonden nog de kracht om hiervoor te blijven. Maar de hymne-improvisaties, banjo-begeleiding en stembandoefeningen van deze weirdo vormden in allerijl nog één van de uitschieters van het weekend.

In de slipstream van GY!BE was ook Yomul Yuk meegekomen, een man/vrouw-duo op gitaar en drums dat af en toe interesse kon opwekken maar over de hele lijn te mager was. Wél interessant daarentegen was Land Of Kush, een Canadees ensemble rond componist Sam Shalabi dat meestal als een orkest optreedt maar dat vandaag afgeslankt was tot een vijftal, met GY!BE-lid Thierry Amar als gastlid op contrabas. Maghrebijnse invloeden in zang en geluid (twee leden bespelen het traditionele 'oud'-snaarinstrument) en mooie female vocals, veelal in het Frans gezongen. Veel succes werd geoogst door het duo Hangedup, de -tigste act uit Montreal die een knappe symbiose brachten tussen viool en drums. Ook het jachtige samenspel tussen de altijd machtig drummende Chris Corsano en Michael Flower (hevig hengstend op een soort electrische sitar) klopte perfect in het Flower/Corsano-duo. Vermeldenswaard tot slot is Maher Shalal Hash Baz, een commune-achtig collectief rond de Japanner Tori Kudo. Het concert van dit gezelschap leek eerder op een hippie-achtig familie-onderonsje en zelfs enkele peuters deden vrolijk mee op het podium.

Maar de vreemdste eend in de bijt - op meer dan één vlak - was misschien wel Weird Al Yankovic. Deze overbekende Californische popsatiricus is erin geslaagd om een gigantische carrière uit te bouwen door popiconen op vermakelijke wijze in de zeik te zetten. En met een affiche die gebukt ging onder een tikje teveel sérieux, was de humor van Weird Al een aangename afwisseling. Het moet gezegd : de groots opzette show van Weird Al was zalig. Sterren zoals Jessica Simpson, Robert Plant, Madonna, Eminem, Kurt Cobain, ... werden vlotjes door het slijk gehaald. De live gespeelde songs waren hilarisch en Weird Al bleek zelfs over een meer dan gemiddelde zangstem te beschikken. De live-nummers werden onderbroken door comedy-fragmenten uit "Al TV", wat aan de band de kans gaf om zich telkens om te kleden voor de volgende pastiche. Misschien niet op de leest geschoeid van enkele humorloze pilaarbijters die vinden dat zo'n act niet thuishoort op een 'serieus' festival, maar ik vond de programmatie van Weird Al een geniale zet en moest er af en toe smakelijk mee lachen. Uit de getoonde filmpjes bleek trouwens hoe Weird Al zelf een icoon geworden is en vernoemd wordt in talloze tv-series, films, talkshows, ...

EN DE 'GEWONE' ROCK DAN ?

Voor wie er aan moest twijfelen : ook voor 'normale' rock (met drums/gitaar/bas) was er voldoende plaats op ATP. Ik loop er even snel doorheen. Zo was er meesterbassist Mike Watt met zijn nieuwe begeleidingsband The Missingmen. Het Nederlandse The Ex speelde een opvallend gebalde en vinnige set. Bij de Canadese hardcore-veteranen van NoMeansNo brandde het vuur nog steeds en kwam zelfs een aandoenlijke moshpit tot stand. Op het grote podium kwam de Engelse singer/songwriter Scout Niblett opvallend scherp uit de hoek. De garagerock van Thee Ooh Sees, de band rond de charismatische John Dwyer, was onweerstaandbaar catchy en had een hoog zweetgehalte. En dat er zelfs in Canada leuke rockabilly gemaakt wordt, bewezen The Sadies. De lichtjes gestoorde Schotten van The Country Teasers deden dan weer de wenkbrauwen fronzen met hun geflipte en satirische artpunk met een country-randje. De electro-rock van het uit Chicago afkomstige Mahjongg had moeite om me over de streep te trekken, iets waar het powerrock-trio uit Nieuw Zeeland The Dead C met hun vermangelde noiserock na een aarzelende start wél in slaagde. ATP-habitué Deerhoof - met het opvallende Aziatische snoepje Satomi Matsuzaki als frontvrouw - klinkt nog altijd even fris en het Amerikaans-franse duo The Berg Sans Nipple bracht een gevarieerde set, voornamelijk aangedreven door tegendraadse drumritmes. De psychedelische folk van White Magic, uit Brooklyn en opgebouwd rond de stembanden van zangeres Mira Billotte, was dan weer weinig beklijvend. Voor het concert van grote naam Tindersticks hadden we zelfs gewoonweg geen tijd !

Waar we zeker wel onze tijd voor namen, was Rangda, de zogenaamde supergroep met drummer Chris Corsano en gitaristen Sir Richard Bishop en Ben Chasny. Het was leuk om Corsano eens in de rol van normale drummer te zien, die in een ondersteunde rol staat van het geheel. Wat hem natuurlijk niet belette om hier en daar zijn acrobatische drumstrapatsen boven te halen. Chasny zorgde voor feedback en distortie terwijl Bishop als leadgitarist de melodische lijnen uittekende. Uitstekend concert met een fenomenaal slotnummer.

Twee bands zorgden dit weekend voor het zwaardere beukwerk. Over Neurosis, de allesverwoestende stormram uit Oakland, moet ik in feite niet meer uitwijden. Om iedereen een kans te geven de band aan het werk te zien, speelde de kerels zelfs tweemaal. Uiteraard vooral werk uit het laatste album Given To The Rising, dat alweer uit 2007 dateert. Met naast Given to The Rising zelf ook nog Water is not enough en Distill (watching the swarm). De ultieme mokerslag werd in het aangezicht geplant middels het slotnummer Stones From The Sky (uit A Sun That Never Sets, 2001). Mijn wangen trillen er nog van. Ook op de slotdag van het festival werd nog een ferme tik uitgedeeld door de mannen van Wolves In The Throne Room. Potige blackmetal en dito grunts. De rookmachine draaide overuren en de cool verlichte backdrops waren leuke accenten. Het publiek - waarin bijna geen enkele metalhead stond - liet het zich welgevallen en headbangde vrolijk mee.

ATP-KANALEN & DJ'S

De muziek even beu ? Geen probleem, even uitrusten in de chalet en één van de twee TV-kanalen opzetten die de klok rond worden opgevuld met interessante films en docu's. In het midden van de nacht lichtjes geïntoxiceerd zappen tussen Zardoz (cultscifi uit 1973 met Sean Connery) en Solaris, een artistiek meer verantwoorde scifi-klassieker van Tarkovsky. Rond de middag ontbijt op bed, begeleid door Sholay, een kitscherige maar onweerstaanbare Bollywood-flick. Of lachen met de geschifte humor van The Tim and Eric Awesome Show. En van The Holy Mountain (een controversiële Mexicaanse prent uit 1973 van Alejandro Jodorowsky, bulkend van erotische en religieuze symboliek) ben ik nog altijd van mijn melk.

's Nachts een dansje plaatsen kan ook altijd. Zo betrapten we onszelf erop dat we furieus stonden te hakken op dolgedraaide jungle die bij gabber aanleunde (bedankt, DJ Parasite). En uiterst vrolijk werden we van de plaatjes die Awesome Tapes From Africa opzette. Tijdens de DJ-set van deze laatste zagen we trouwens de leden van The Country Teasers volledig uit hun dak gaan.

KORTOM ...

Voor de muziekliefhebber die bereid was om zijn oogkleppen af te zetten en zich onder te dompelen in zeer diverse en extreme muziekstijlen, was deze editie wederom snoepen geblazen. Er waren misschien minder spectaculaire uitschieters dan bij vorige edities die ik meemaakte, maar de kwaliteit in de breedte was minstens even hoog. In mei 2011 zal Animal Collective cureren. Mijn ticket is alvast gereserveerd. Wat houdt U nog tegen ?

Drive-By Truckers (Trix - 28.11.2010)

2010-11-30T20:31:00.005Z

Kwatongen durven beweren dat in The Deep South de rednecks, Bijbelfanatici, racisten, hillbillies en ander trailertrash elkaar voor de voeten lopen. Vooral vanuit Europese hoek wordt soms meesmuilend gedaan over de rootsmuziek die vanuit deze Zuidelijke USA-streek het daglicht ziet. Maar achter de clichés gaat soms mooie en doodeerlijke muziek schuil, die het dagelijkse leven in deze scheefbekeken streek beschrijft. Zoals de muziek van Drive-By Truckers uit Athens, Georgia.

De band werd in 1996 opgericht door de twee frontmannen Patterson Hood en Mike Cooley en heeft ondertussen een tiental albums uitgebracht. Het laatste album (The Big To-Do) kwam pas dit voorjaar uit en een nieuw album staat al op stapel (Go-Go Boots zal begin 2011 uitkomen, waaruit vanavond de zeer sterke bisser Used to be a cop werd geplukt).

Het concert van vanavond startte niet onder een al te best gesternte. Hood voelde zich ziekjes ("I feel like shit") en liet verstaan dat de lange Europese toer begon door te wegen. Zo droeg hij het nummer Santa Fe uit heimwee op aan vrouw en kinderen. En ook Mike Cooley gaf een tikje een afgeleefde indruk. Al bij al hadden we geluk dat het concert überhaupt kon doorgaan, want op de DBT-site valt te lezen over het vervolg van de Europese toer : "Drive-By Truckers will be forced to cancel the remaining shows on their European tour. The band has been sick for several days and last night Mike Cooley collapsed due to exhaustion and dehydration. Doctors have advised complete bed rest. We are very sorry to cancel shows at the end of this tour". Bovendien was de geluidskwaliteit bij aanvang van het concert niet al te best en was er enige tijd nodig om de Zuiderse diesel op gang te trekken.

Het materiaal op zich was echter sterk genoeg om de weegschaal alsnog naar de goede kant te laten overhellen. De meeste nummers variëren licht in tempo en drijven allemaal op de droge ritmesectie (Brad Morgan op drums en Shannon Tucker op basgitaar), terwijl John Neff en Jay Gonzalez de rootsmuziek van wat meer body voorzien door toetsen en steelguitar. Cooley en Hood zingen om en om een nummer in een zeer contrasterende stijl : Hood heeft een scherpe en lichtjes lispelende stem en vertolkt de songs zeer emotioneel, terwijl Cooley zijn naam niet gestolen heeft. Onvermurwbaar als een zoutpilaar en gezegend met een diepere stem zorgt hij voor meer drama. Heerlijk moment : Hood die hevig jammend met zijn rug tegen Cooley aanschurkt, die echter even onverstoorbaar als altijd voor zich uitstaart. We konden Cooley op één kleine glimlach betrappen.

Het voornaamste element in de muziek van de DBT zijn de songteksten : elk nummer is een kleinmenselijk tafereel, een mini-verhaaltje dat je meeneemt op reis naar The Deep South. Veelal tragische verhalen over drankmisbruik, werkloosheid, gestoorde familierelaties. Maar er is niet alleen ellende in het Zuiden. Er wordt getrouwd, bemind, gelachen, verjaard en opgekeken naar muzikale helden. Hood is op zijn best als hij sociale onrechtvaardigheid uitschreeuwt in hét hoogtepunt van de avond (Putting people on the moon) of wanneer hij in "Let there be rock" uit de doeken doet hoe hij als veertienjarige knaap naar een concert van Blue Öyster Cult ging en nadien nooit meer dezelfde werd.

Cooley excelleert dan weer in de meer ingetogen tableaux vivants, zoals Birthday boy, Women without whisky of When the pin hits the shell.

In retrospect weten we nu dat de Truckers door ziekte niet onder volle stoom konden komen. Het concert kwam inderdaad bijlange niet in de buurt van het verschroeiende concert dat de Truckers een aantal jaren geleden in de kleine Arenberg-lobby gaven. Maar als een vermoeide en zieke band er af en toe in slaagt om te overtuigen, dan kun je wel raden waartoe dit zestal in staat is als de batterijen ten volle opgeladen zijn.

Setlist :
1. After the scene dies
2. Self destructive zones
3. The fourth night of my drinking
4. Birthday boy
5. Two daughters and a beautiful wife
6. Carl Perkins cadillac
7. Your man returns
8. Women without whisky
9. Santa Fe
10. Marry me
11. Sink hole
12. Uncle Frank
13. Putting people on the moon
14. When the pin hits the shell
15. Feb 14
16. 3 Dimes down
17. (It's gonna be) I told you so
18. Hell no, I ain't happy
-----
19. Used to be a cop
20. Let there be rock

Autumn Falls dag 2 (AB - 27.11.2010)

2010-11-29T19:53:00.002Z

Op de tweede dag van het Brusselse Autumn Falls-festival plaatsten de mannen van Toutpartout heel wat lekkers op verschillende Brusselse locaties. Zo ook in de AB, alwaar een mooi avondvullend programma was samengesteld.

Een diamanten zon priemt hevig door de wolken op de grote backdrop van Junip en symboliseert de muziek van deze Zweedse band rond José González. Deze teddybeer met grote aaibaarheidsfactor scoorde een hit met 'Heartbeats' (een cover van landgenoten The Knife) en trekt met Junip de lijn van zoetgevooisde en rustig kabbelende muziek verder, ondersteund door goede percussie. Een aangenaam concertje waarvan ik me wellicht binnen afzienbare tijd niets meer zal herinneren, maar dat gedurende enkele kwartiertjes in een lekker onthaastend gevoel resulteerde.

Van onthaasting is bij Caribou geen sprake. De complex gestructureerde electro-pop van componist en mathematicus Dan Snaith blijft een work in progress. Bij vorige concerten van Caribou zag ik Snaith zijn wagentje netjes parkeren tussen krautrock en Californische zonneschijn. In zijn recentere werk lijkt Snaith meer te evolueren naar compacte indie-electro, maar ook bij deze stap heeft hij geen parking assistant nodig. Veel werk uit het laatste album "Swim" dus, maar aan de bandopstelling is nog altijd niets veranderd : twee drumstellen vlak tegenover elkaar en de vier bandleden op een goede 10 m², met Snaith af en toe in de rol van tweede drummer. Ik mistte soms wel de onweerstaanbare kraut-groove die in het verleden al enkele malen de Chateau-tent op Pukkelpop deed ontploffen, maar het werk van Snaith blijft spannend.

Het gaat momenteel hard voor Beach House, het dromerige pop-duo uit Baltimore die met hun derde studioalbum Teen Dream (2010) de superlatieven aaneenrijgde. En het moet gezegd : het is aangenaam vermeien op dit album, dat even fijntjes gelaagd is als poedersuiker op een Belgische wafel. De band heeft zozeer een weke plek geraakt, dat de AB vlotjes uitverkocht voor deze headliner. Een sfeervolle en donkere lichtshow (met drie grote pyramides als blikvangers) ondersteunde de lichtjes bedwelmende muziek. Dit concert had voor mij hetzelfde effect als een nemen van een heet bad met een bel cognac in de hand : alras gleed ik weg in een zalige roes, waarin er ruimschoots plaats was voor dromen van minder katholiek allooi (dromen waarin overigens zangeres Victoria Legrand best een hoofdrol mag komen spelen). Een advocaat van de duivel zou kunnen betogen dat het concert aan de makke kant was, geen enkele opwindende piek kende, volledig dreef op de herkenbaarheid van Teen Dream en gans de tijd voortborduurde op hetzelfde patroon. Wellicht hangt het allemaal van de persoonlijke gemoedsgesteldheid af, want ik geef deze advocaat niet geheel ongelijk. Tegen het einde van het concert doemden vooral de woorden 'geeuw' en 'overroepen' in me op. Terwijl ik afgelopen zomer op Pukkelpop nog sprak over 'bloedmooi'. "Het kan verkeren", zei Bredero.

Het loonde nog de moeite om achteraf af te zakken naar de Club, waar Sleepy Sun een aftershow serveerde. Deze psychedelische rockband heeft het momenteel niet onder de markt, want zangeres Rachel Fannan haakte recent - en kort na de release van het album Fever - af. De resterende frontman Bret Constantino moet de meubelen redden, maar is nog niet meteen een bevlogen zanger die de psychedelica op gang kan trekken. Hij lijkt eerder op een androgyne kruising van Donna Tartt en KD Lang i.p.v. op de zanger van een rockband uit San Francisco. En daardoor lijkt de band meer dan ooit tussen twee stoelen te vallen. De Bardo Pond-achtige folkrock wordt bij gebreke aan een frontvrouw meer naar de achtergrond verdrongen terwijl de hevigere lappen psychedelica-rock dan weer niet voldoende uit de verf lijken te komen. Goed samenspel verraadt hier en daar het grote potentieel van deze band, die het ongetwijfeld in zich heeft om wel de juiste weg in te slaan.

Swans (AB - 25.11.2010)

2010-11-26T20:08:00.003Z

Halverwege de jaren '80 werd er heel wat zwartgallige muziek uitgebracht, gedrenkt in anarchistische postpunk- en newwave-inkt. Maar weinig materiaal was zó ongemeen nihilistisch, zó compromisloos donker als wat Michael Gira met zijn Swans op de mensheid losliet. Nu ik de prille releases (met name de eerste LP Filth en de compilatie van vroeg materiaal Body to Body, Job to Job) opnieuw onder de naald leg, lijk ik wel naar een soundtrack bij Dante's Inferno te luisteren. Bijna drie decennia na de oprichting van de groep, besloot Gira om de mensheid opnieuw te teisteren.

In 2010 werd de lange hiatus van de band immers een halt toegeroepen en werd zowaar een goed onthaald nieuw album uitgebracht (My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky). In de jaren '80 stond de band garant voor uiterst explosieve optredens, kort en extreem luid. Met Gira als een bezetene op het podium, de baarlijke duivel himself. Niet zozeer als zanger van een rockband, maar als hoofdrolspeler in een soort schrikwekkende performance art. Het viel af te wachten in welke mate er nog iets zou overblijven van deze kunstzinnige waanzin van weleer. Om kort te gaan : er bleef zeer veel van over en het was geweldig.

Het optreden werd ingeleid door donkere ambientmuziek, die de ogen al deed priemen naar de zeer compacte podiumopstelling. Eén voor één komen de bandleden het podium op om een extra element toe te voegen aan de donkere muziek. Eerst was het aan drummer Phil Puleo om repetitief metaalgerammel op de schroothoop te gooien. Vervolgens deed percussionist Thor Harris - bekend van Shearwater en de missing link tussen de neanderthaler en de australopithecus - hetzelfde met gehamer op een klokkenspel. Daarna zorgde oudgediende Christoph Hahn voor scherpe uithalen op een vervormde steelguitar.

Langzaam maar zeker vonden alle ingrediënten van deze zwarte saus hun plaats. De zware, ingewanden-omkerende bas van Chris Pravdica en de scherpe gitaarriffs van veteranen Norman Westberg en Gira zelf vervolledigden de zware drone-sound die pas na een tiental minuten zijn volle impact bereikte en die daarna nog een tiental minuten nodig had om eindelijk in het eerste echte nummer over te gaan. De hypnose was ingezet (daar kan je nog wat van leren, Rasti Rostelli !) en de vortex van het zwarte gat genaamd Swans zou pas twee uur (en nog geen tien songs) later weer tot rust komen. Gira mag dan wel een netjes gekapte en geklede grijsaard geworden zijn, de waanzin blinkt nog steeds in zijn ogen. Van interactie met het publiek is nauwelijks sprake (op een vriendelijk dankjewel op het einde van het concert en de introductie van de band na) en we kregen zelfs een klein stukje performance art uit de oude doos toen Gira wel een minuut lang in de lucht spuugde en trachtte om zijn spuug op zijn eigen gezicht te laten belanden. En dan heb ik het nog niet over Westberg gehad : constant kauwend op kauwgom, staart hij twee uur lang steriel en bewegingloos het publiek in, klaar om na het concert opnieuw in een dwangbuis gegespt te worden.

Na de aanzwellende drone van een dik kwartier, ging het concert met een knaller van start. No Words/No Thoughts (openingstrack van het nieuwe album) is vintage Swans, met repetitief gebeuk waarbij de ritme-sectie nauw op elkaar ingespeeld is. Logischerwijze krijgt het nieuwe album veel aandacht (met Jim, Eden Prison, My Birth en de korte bisser Little Mouth), maar door uitgebreid improvisatiewerk en uitgesponnen versies vloeien de nummers in elkaar over als één lange trip, slechts een enkele keer onderbroken om het publiek even ademruimte en catharsis te gunnen. Maar als je oude nummers als 'Your Property' of 'Sex, God, Sex' (het donkerste gebed aller tijden door Gira tot bezetenheid opgedreven) hoort, is er voor catharsis weinig ruimte.

Lange lappen instrumentale muziek zonder een streepje zonlicht beukten in op het middenrif, deden de hersengolven overkoken, prikkelden alle zintuigen. De eerder zeldzame zangpartijen - door Gira trouwens netjes uitgestald op een staander - voegden er op zich weinig aan toe, want Gira is een weinig begaafde en monotone zanger. Maar die monotonie en dat tikje waanzin in zijn stem leeft in perfecte symbiose met het donkere muzikale tapijt dat dit zestal uitspreidde. Geweldig overigens voor de goede luisteraar hoe de repetitieve percussie-elementen van het begin van het concert ook later nog subtiel opdoken. En zo werd dit concert niet zozeer een aaneenschakeling van songs, maar een symfonie. Maar dan wel een symfonie zonder allegro vivace en met veel adagio.

Voor humor was er weinig plaats. Enkele bandleden konden nauwelijks een lach onderdrukken toen Hahn zijn grote gong tegen de grond mepte. En tijdens de introductie van de band op het einde van het concert werd Hahn door Gira voorgesteld als "the token homosexual" en werd Harris niet verwonderlijk als "extreme hairy" omschreven. Ach, er mag al eens gelachen worden. Zelfs in het gitzwarte universum van Swans, waar maar weinig sterretjes aan het firmament flikkeren. Heerlijk concert.

Schöne Blumen (Warande - 20.11.2010)

2010-11-21T08:56:00.003Z

Theatermaker Arne Sierens schreef en regisseerde de voorstelling "Schöne Blumen", een co-productie van Cie. Cecilia en Het Paleis, en roept er de sfeer mee op van een aftands hoerenkot.

De neonreclame is stuk, het interieur is verouderd en dringend aan vernieuwing toe, de bordeelhoudster is fysisch niet meer al te best en het ontbreekt haar aan geld om de zaak op te waarderen. Een inwonend hoertje - vijf jaar geleden bont en blauw als wrakhout aangespoeld bij het bordeel - wil zich met haar spaarcenten inkopen in de zaak en worstelt ondertussen met een verminkt privé-leven. De neef van de uitbaatster (tevens ex-geliefde van het hoertje) hangt in de zaak rond en ligt onder de knoet bij een bazig liefje. Een schlemielige vaste klant (met een fetisj voor sterfscènes in opera's) heeft zich opgewerkt tot een soort klusjesman. De dagen van het bordeel zijn geteld...

Eerder dit jaar zagen we van Cie. Cecilia het uitstekende The Broken Circle Breakdown Featuring The Cover-Ups Of Alabama, van en met Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels. Een aangrijpend relationeel drama waarin de verlies van een kind centraal stond. Qua dialogen en sfeer roept Schöne Blumen regelmatig herinneringen op aan The Broken Circle. Niet verwonderlijk vermits Heldenbergh optrad als dramaturg voor Schöne Blumen en omdat Mieke Dobbels in beide voorstellingen quasi dezelfde rol speelt : een jonge vrouw, psychisch verminkt door getroubleerde relaties waarin een jong dochtertje een cruciale rol speelt. Daar waar Dobbels in The Broken Circle het publiek op het puntje van de stoel kreeg, leende haar personage in Schöne Blumen zich daar minder toe wegens iets te oppervlakkig.

Titus De Voogdt speelt passioneel - maar op het randje van het karikaturale - de rol van de neef, nog steeds verliefd op het hoertje en parasiterend op de centen van zijn vader en tante. Je kunt niet anders dan terugdenken aan zijn rol in Felix Van Groeningens Steve + Sky, waarin hij ook rondhing in een grauw bordeeltje.

Sierens liet zich bij het schrijven van dit stuk o.a. inspireren door literatuur en cinema uit het Verre Oosten, waar een traditie bestaat van relaties tussen klanten en prostituées die complexer zijn dan een louter seksuele relatie. De grauwe zelfkant van neon en bling werd zelden beter geportretteerd dan in The Life Of Oharu, de gelauwerde prent uit 1952 van de Japanse regisseur Kenji Mizoguchi. Deze Oosterse insteek werd nog benadrukt door het decorontwerp van Guido Vrolix : een soort van bamboeconstructie die tot in de voorste rijen van de schouwburg reikte.

Al bij al was dit best een vermakelijke voorstelling met vinnige tragikomische dialogen. Maar de voorstelling was nogal van korte duur en de personages overstegen zelden het niveau van bordkartonnen karikaturen. De echte mistroostigheid van het rode neon-bestaan ervoer ik niet. Dit werd niet geholpen door het feit dat de m.i. weinig functionele muziek van de Fransman Jean-Yves Evrard té nadrukkelijk in de weg zat.

Einstürzende Neubauten (AB - 18.11.2010)

2010-11-19T22:00:00.000Z

Het experimentele Berlijnse collectief Einstürzende Neubauten bestaat 30 jaar en viert dat - hoe kan het ook anders ? - op nogal eigenzinnige wijze. Zo speelde de band op vrijdag 19 november een extra lange show in de AB (waarbij ondergetekende helaas niet aanwezig kon zijn), maar daags voordien werd onder de noemer "An evening with Einstürzende Neubauten" reeds een gevarieerd voorsmaakje geserveerd.

Het was afwachten wat dit zou geven, want Bargeld is op zijn minst gezegd een bizarre figuur. Een zeer belezen intellectueel, maar ook een dwarskop pur sang. Een leuk citaat dat ik gisteren optekende : "als Bargeld het podium opkomt, lijkt de temperatuur plots een paar graden te dalen." Een aantal jaren geleden woonde ik in Nederland een Neubauten-concert bij. Enkele Hollanders wauwelden volgens Bargeld té luidruchtig en dus legde hij gewoon het concert stil en stak tegen de onverlaten een angstaanjagende donderpreek af. Zo'n man dus. Maar zoals gezegd ook een zeer ontwikkelde cultuurfreak. Eerder deze week mocht hij in het Klara-programma Mixtuur de plaatjes kiezen en van commentaar voorzien. Hij koos muziek van Sjostakovitsj, Throbbing Gristle, Lee Scratch Perry, exponenten van de New Yorkse no wave-beweging, oude ragtime-jazz, ... : een uiterst gevarieerde potpourri.

De eerste dag van het Neubauten-verjaardagsfeestje ging van start met een kort concert van het collectief zelf. Amper vijftig minuten lang en bestaande uit slechts vier nummers, was dit toch een meer dan degelijke plons in het grimmige Neubauten-universum. Het instrumentarium is een bont allegaartje van olievaten en voldoende metaal om de gemiddelde Chinese industrieel jaloers mee te maken. De gekozen nummers waren echter niet zó uniek en experimenteel als op voorhand aangekondigd. Zowel Sonnenbarke als Seele Brennt zijn relatief "gewone" nummers die live wel degelijk beklijven, maar die niet zo onvoorspelbaar zijn. Toch blijft het gewoonweg leuk om de band aan het werk te zien. Bargeld haalt soms een ijselijke schril boven waar je schrik van krijgt en bassist Alexander Hacke is een überheerser die stuurt en leidt.

Het aangekondigde experiment kreeg dan toch vorm middels Grundstück, een lange compositie die de hoofdmoot van het concert vormde. Bargeld fluistert en krijst, Hacke leidt de dans in korte en explosieve percussie-interventies en een klein piano-riedeltje vormt het leitmotiv. Nog een bezwerende samenzang van alle bandleden als slothoofdstuk van een ambitieuze compositie, die vroeger volgens Bargeld al wel in embryonale vorm bestond maar nu pas tot volle wasdom kwam. Als bisser kregen we nog het poppy en aanstekelijke Sand geserveerd, een oude cover van Lee Hazlewood die door de Neubauten al in 1984 op de Yu-Gung-EP werd uitgebracht. Bargeld was deze keer eens goed gezind : er kon af en toe een glimlachje af en we konden hem zelfs betrappen op een minimalistisch dansje.

Na dit (te) korte concert kregen we nog twee solo-projecten van Neubauten-leden te verwerken. Eerst "Die Körper Ohne Uns", een performance- en dansinstallatie van Abraham Hurtado met muziek van Neubauten-gitarist Jochen Arbeit. Hierover moet ik streng maar rechtvaardig zijn : ten eerste waren de lichtinstallatie, het kleine beeldscherm en de drie dansers nauwelijks zichtbaar voor mensen die niet in de eerste rijen stonden. Niet dat het publiek veel mistte : ten tweede was de choreografie immers ongeïnspireerd en saai. Ten derde liep ook de muziek mis : Arbeit deed enkele samples compleet de mist ingaan en af en toe vielen er pijnlijke secondes van stilte wanneer Arbeit tussen laptop en gitaar holde. Ik heb ooit al heel wat experimentele dansperformances gezien, en dit was één van de slechtste. Niet verwonderlijk dus dat flink wat mensen hun heil zochten in één van de AB-bars.

Het laatste hoofdstuk van de avond was weggelegd voor percussionist N.U. Unruh en zijn "Beating the drum"-project. Zowel op het podium als tussen het publiek worden een aantal tafeltjes met drums en cymbalen geplaatst. Een heleboel drumstokken worden uitgedeeld en iedereen mag compleet loosgaan in zijn eigen ritme, begeleid door muziek die door de boxen schalt. Muzikaal was dit weinig interessant, maar het was een leuke gimmick om te observeren. Ik sloeg één en ander gade vanop de eerste rij en zag hoe sommige 'drummers' compleet in trance geraakten, hoe het podium bezaaid werd met houtsplinters en vernielde drumstokken, hoe één van de tafeltjes in frut werd geslagen en hoe ook Unruh en Hacke zich niet onbetuigd lieten.

Ik verliet de zaal met gemengde gevoelens. Het concert van Neubauten was wel degelijk de moeite waard, maar was te kort en lostte ook niet helemaal de belofte in als zou het bestaan uit uniek en experimenteel materiaal. Bovendien waren de twee zijprojecten in feite quasi overbodig. En 25 € vragen voor een usb-stick waarop het korte concert geregistreerd stond ? Tja, de prijs van staal en ijzer is hoog deze dagen.

Audiobooks 3 : "On The Road" (Jack Kerouac) (14.11.2010-17.11.2010)

2010-11-19T20:53:00.001Z

Iedereen die ooit in San Francisco is geweest, kan in feite niet om deze semi-autobiografische Bijbel van de Beat-generatie heen. De verteller van deze trip is Sal Paradise, het alter-ego van Kerouac zelf. Vanuit New York reist Paradise tussen 1947 en 1950 meerdere malen doorheen de USA en Mexico, al dan niet samen met zijn semi-geschifte inspirator Dean Moriarty. Het was die andere Beat-dichter Neal Cassady die als rolmodel fungeerde voor het Moriarty-personage. En enkele andere iconische beatniks zoals Allen Ginsberg en William S. Borroughs passeren de revue middels de personages Carlo Marx en Old Bull Lee.

Vooral het tweede deel van deze roman scheert hoge toppen. Moriarty is meer dan ooit de katalysator voor de handelingen van Paradise. Maar die Moriarty is onbetrouwbaar, heeft her en der verschillende vrouwen en kinderen, is niet vies van kleine criminaliteit en gedraagt zich soms als een maniak. Maar hij blijft een bron van inspiratie voor de volgzame Sal.

De beschrijvingen van jazzoptredens zijn onvergetelijk en voor mij de onbetwistbare hoogtepunten van deze roman : "It was a sawdust saloon with a small bandstand on which the fellows huddled with their hats on, blowing over people's heads, a crazy place; crazy floppy women wandered around sometimes in their bathrobes, bottles clanked in alleys. In back of the joint in a dark corridor beyond the splattered toilets scores of men and women stood against the wall drinking wine-spodiodi and spitting at the stars - wine and whiskey. The behatted tenorman was blowing at the peak of a wonderfully satisfactory free idea, a rising and falling riff that went from 'EE-yah!' to a crazier 'EE-de-lee-yah!' and blasted along to the rolling crash of butt-scarred drums hammered by a big brutal negro with a bullneck who didn't give a damn about anything but punishing his busted tubs, crash, rattle-ti-boom, crash. Uproars of music and the tenorman had it and everybody knew he had it." En zo gaat het nog enkele pagina's door. Taal als vehikel voor alles-vernietigende jazz.

De audio-beleving van deze klassieker was echter geen onverdeeld succes. David Carradine zaliger leest de tekst op een nogal lijzige manier en is niet in staat om voldoende duidelijke accenten te leggen, waardoor sommige dialogen moeilijk te volgen zijn. Hierdoor komt de roman - die an sich al fragmentarisch is - verwarrend over. Bovendien is deze audio-versie een ietwat verkorte versie, en dus geen letterlijke overname van de beruchte On The Road-scroll. Ik nam er af en toe ook de papieren versie bij en bemerkte wel degelijk her en der een gemis.

Greg Dulli (Trix - 13.11.2010)

2010-11-16T19:57:00.005Z

Veel muzikanten zouden een arm of nier veil hebben om een tijdloze klassieker te kunnen schrijven. Zoals bijvoorbeeld het album Gentlemen (1993) van The Afghan Whigs, waarin Greg Dulli op pijnlijk openhartige wijze zijn getroubleerde relaties met het vrouwelijke geslacht uit de doeken doet. Een paar bands, albums en decennia later grijpt Dulli nog steeds naar de keel. Voor de gelegenheid akoestisch en uitgepuurd maar toch nog rauw.

Vanavond werd Dulli bijgestaan door twee bandleden van The Twilight Singers, de band waarin Dulli momenteel het gros van zijn eieren kwijt kan : Dave Rosser op akoestische gitaar (en begeleidende vocals) en Rick Nelson op cello en viool. Dulli zelf wisselde af tussen akoestische gitaar en piano. Dulli is al enige tijd geen strakke en jonge rockgod meer, die in zijn piekdagen talloze vrouwen in katzwijm deed vallen (nietwaar, Chantal Pattyn ?). Maar het feit dat hij vele kilo's zwaarder en enkele verslavingen lichter is geworden, doet nog altijd geen afbreuk aan zijn talent als schrijver van indrukwekkende songs.

Deze songs laten zich uitstekend lenen voor een akoestische behandeling. Denk dan niet aan de vele draken die MTV Unplugged ooit heeft opgeleverd, maar denk aan het uitbenen van een nummer tot zijn essentie. Voeg daarbij die existentiële oerschreeuw waarop Dulli een patent heeft (Edvard Munch's "De Schreeuw" zou kunnen klinken als Dulli), en alle ingrediënten zijn aanwezig voor een scherp avondje muziek. De Trix-zaal (het vroegere Hof Ter Lo) was dan ook in mum van tijd uitverkocht voor dit redelijk unieke concert, want Dulli deed met deze akoestische toer in Europa slechts vier landen aan.

Er werd uitgebreid gegrasduind in het ruime oeuvre dat Dulli met zijn diverse projecten al heeft nagelaten. Vooral nummers uit de albums die hij met The Twilight Singers opnam. Opmerkelijk hierbij ook de keuze voor twee nummers uit het coveralbum She Loves You uit 2004 : naadloos ging John Coltranes A Love Supreme over in de soul van Marvin Gaye met diens Please Stay (Once You Go Away). Een knap tweeluik, dat een eerste gitaarhoofdstuk besloot, waaruit we vooral ook een aangrijpend Bonnie Brae onthouden.

Daarna werd het publiek definitief bij het nekvel gegrepen toen Dulli achter de piano plaatsnam. "The Killer" bracht al enkele nekhaartjes in opstand, en dat werd er niet beter op toen een Whigs-hoofdstukje werd aangesneden. Van bij de aanvang van het concert werd Dulli warm onthaald door het publiek (ondanks een wat aarzelende start), maar vanaf dit moment sloeg de bewondering om in enthousiasme en ontstond er een aanstekelijke interactie tussen artiest en publiek. Bij een iets te hevige reactie van een fan bij aanvang van The Killer, vergoelijkt Dulli dit : "hey man, it's saturday night, let it all hang out, I don't give a fuck". En ook later in de set - vroegtijdig applaus tijdens een break in het intieme Step Into The Light - sustte Dulli de gemoederen.

Voordat hij aan Let Me Lie To You begon, meldde Dulli nog terloops dat het al ruim 15 jaar geleden was dat hij nog in Antwerpen gespeeld had. Raar, want hij treedt in feite dikwijls in België op ... "but I've been hanging out in Bruges and Charleroi". En over Forty Dollars wist Dulli te vertellen dat je verdraaid high moet zijn om zo'n lyrics te schrijven en dat hij geen flauw idee had waarover het nummer eigenlijk ging. Schitterend nummer trouwens, waarin een perfect geplaatst stukje "She Loves You" van The Beatles opduikt.

Begin 2011 zal een nieuw album van The Twilight Singers verschijnen ("Dynamite Steps"). Volgens een Dulli een plaat vol complexe rock en "throbbing synthesisers" ("but no Nine Inch Nails, don't worry"). Reden waarom de nieuwe nummers zich blijkbaar moeilijk akoestisch lieten vertalen, maar de enkele nummers die eruit gebracht werden, doen alvast het beste vermoeden voor het nieuwe materiaal. De reguliere set werd besloten met de nieuwe track Never Seen No Devil, dat tot ieders jolijt werd besloten met enkele flarden uit Milez Is Dead, een nummer dat in zeven haasten werd toegevoegd aan het Congregation-album uit 1992 van The Afghan Whigs en dat een klassieker geworden is.

Logischerwijze was er minder aandacht voor het werk dat Dulli uitbracht in samenwerking met Mark Lanegan onder de naam The Gutter Twins. De unieke, doorrookte stem van Lanegan is moeilijk te vervangen, en hoe geweldig "The Stations" ook is, zonder Lanegan is het toch niet hetzelfde. Uit de bisronde valt vooral Down The Line te onthouden, een geniale versie van het nummer van José González. Het nummer kreeg een schrijnend einde mee, met Dulli die zijn schurende stembanden volledig openzet om "Don't let the darkness eat you up" uit te schreeuwen. En in Teenage Wristband kwam zowaar even de Pinball Wizzard van The Who om het hoekje kijken.

Elke rechtgeaarde Dulli-fan moet maar even een blik werpen op onderstaande setlist, om te weten dat dit 100 minuten durende concert er eentje was om in te kaderen. Het concert was misschien wel geen aaneengeregen reeks van onvergetelijke hoogtepunten (daarvoor was het niveau een tikje te onregelmatig), toch zaten er enkele parels in zoals je ze zelden hoort.

Gitaar
1. St. Gregory (The Twilight Singers - Blackberry Belle)
2. God's children (The Gutter Twins - Saturnalia)
3. Blackbird and the fox (The Twilight Singers - Dynamite steps)
4. Bonnie Brae (The Twilight Singers - Powder Burns)
5. A love supreme (The Twilight Singers - She Loves You)
6. Please stay (once you go away) (The Twilight Singers - She Loves you)

Piano
7. The killer (The Twilight Singers - Blackberry Belle)
8. Crazy (The Afghan Whigs - 1965)
9. What jail is like (The Afghan Whigs - Gentlemen)

Gitaar
10. 66 (The Afghan Whigs - 1965)
11. Let me lie to you (The Afghan Whigs - Congregation)
12. Forty dollars (The Twilight Singers - Powder Burns)
13. Step into the light (The Afghan Whigs - Black Love)
14. If I were going (The Afghan Whigs - Gentlemen)
15. Summer's kiss (The Afghan Whigs - Black Love)
16. Follow you down (The Twilight Singers - Blackberry Belle)
17. The Stations (The Gutter Twins - Saturnalia)
18. Never seen no devil (The Twilight Singers - Dynamite Steps)

----------

Piano
19. Candy cane crawl (The Twilight Singers - Powder Burns)
20. Down the line

Gitaar
21. Teenage wristband (The Twilight Singers - Blackberry Belle)
22. The twilite kid (The Twilight Singers - Twilight as Played by The Twilight Singers)

The Rott Childs & Tangled Horns (Cahier - 12.11.2010)

2010-11-13T08:48:00.004Z

Enkele dagen na hun cd-release in de Kavka stonden de vier beeldenstormers van The Rott Childs op het podium van de Cahier. Twee leden van het ter ziele gegane El Guapo Stuntteam op gitaar & vocals, de drummer van Rise And Fall en een bassist die qua uiterlijk het midden hield tussen Jack White en King Buzzo en die qua adelbrieven de groep van Mauro kan voorleggen, hebben hun krachten verenigd en zeer gebald geëtaleerd gedurende een set die op nauwelijks meer dan een half uurtje afklokte.

Maar zo'n adrenaline-shot kan best niet veel langer duren. Mijlenver verwijderd van de El Guapo-nalatenschap, werden we overvallen door scherpe trashrock die op een onbewaakt moment hier en daar even uitwaaierde tot progrock, maar die toch vooral bij mathcore - met een mespuntje The Locust-gekte - aanschurkte. Zeer hoekige riffs en arrangementen dus, overgoten met een screamo-sausje. De bolhoeden deden - al dan niet gewild - denken aan Alex, de recalcitrante rebel uit A Clockwork Orange. De leadzanger leek van ver zelfs een tikje op Malcom McDowell. Enkel de bretellen en de flessen melk ontbraken op deze muzikale strooptocht.

Eerder hadden de homegrown boys van Tangled Horns al hun gebruikelijk stevige ding gedaan. Potige rock met bluesroots die in feite niet al te verwijderd ligt van wat El Guapo indertijd bracht. Als vanouds werd besloten met een cover van MC5's Kick Out The Jams. De set werd overigens opgedragen aan Neil Young, die op de dag van het concert 65 kaarsjes mocht uitblazen. Respect voor de ouden van dagen : dat zie ik nu eens graag !

Audiobooks 2 : The death of Bunny Munro (Nick Cave) (25.10.2010-05.11.2010)

2010-11-11T13:40:00.004Z

The death of Bunny Munro is de tweede roman van de hand van Nick Cave en verscheen in 2009. (Zijn eerste roman - And the ass saw the angel - dateert al van 1989.)

Het hoofdpersonage in deze tragikomische en existentiële roman is Bunny Munro, handelsreiziger in schoonheidsproducten in de streek rond de volkse badplaats Brighton. Hij zuipt als een spons, rookt als een schoorsteen, droomt constant over vagina's en neemt het ook niet zo nauw met de echtelijke trouw. Niet verwonderlijk dan ook dat zijn labiele echtgenote op nogal dramatische wijze afscheid neemt van het leven.

Kort na de begrafenis van zijn vrouw tracht Bunny zijn verdriet te verwerken door zo snel mogelijk weer de hort op te gaan. Hij neemt zijn 9-jarige zoon Bunny Jr. mee op een driedaagse tocht. Het zal zijn laatste tocht zijn, want het fysische en psychische verval van Bunny eisen een definitieve tol ...

In deze roman laat Cave een hele pleiade aan vermakelijke figuren aantreden. In de eerste plaats Bunny zelf. Maar ook zoonlief Bunny Jr. is een geval apart. Om nog maar te zwijgen over de corpulente baas en de door seks geobsedeerde collega's van Bunny, de vrouwelijke klanten die hij op zijn roadtrip bezoekt, de uitbaters van de hotelletjes waar hij verblijft, zijn schoonouders, zijn doodzieke vader ... Dit alles wordt gelardeerd met een bijzonder sappig en erudiet - en weinig katholiek ! - taalgebruik, zonder ooit in gemakkelijke platvloersheid te verzanden. Ook enkele popsterretjes passeren de revue. Zo spelen bijvoorbeeld een hit van Kylie Minogue en de flamoes van Avril Lavigne een belangrijke rol in de geest van Bunny.

Dit boek audio-gewijs 'lezen' is een surplus. De tekst werd immers op zeer expressieve wijze ingelezen door Cave zelf en wordt begeleid door een sobere en etherische soundtrack die geschreven werd door Cave en diens Bad Seeds-compaan Warren Ellis. Om de luisterervaring meer diepgang mee te geven, werd gebruik gemaakt van een zogenaamde "3D spatial audio mix". Vraag me niet wat het inhoudt, maar het werkt wel.

Op de site kun je enkele audiofragmenten beluisteren en uittreksels lezen. Leuke voorsmaakjes van een vermakelijke roman die - net zoals de songteksten van Cave - de vuile pathos niet schuwt. Het is vooral het uitstekende laatste hoofdstuk - een koortsige droom waarin Bunny in het reine komt met zijn niet al te lovenswaardige verleden - dat deze roman boven het niveau van de schunnige schelmenroman uittilt.

Ik geef nog even het begin van de roman mee, waarin de toon meteen wordt gezet : "'I am damned', thinks Bunny Munro in a sudden moment of self-awareness reserved for those who are soon to die. He feels that somewhere down the line he has made a grave mistake, but this realisation passes in a dreadful heartbeat, and is gone - leaving him in a room at the Grenville Hotel, in his underwear, with nothing but himself and his appetites. He closes his eyes and pictures a random vagina, then sits on the edge of the hotel bed and, in slow motion, leans back against the quilted headboard. He clamps the mobile phone under his chin and with his teeth breaks the seal of a miniature bottle of brandy. He empties the bottle down his throat, lobs it across the room, then shudders and gags and says into the phone 'Don't worry love, everything's going to be all right.'"

Viviane Spanoghe : drie solo-suites voor cello van J.S. Bach (De Singer - 05.11.2010)

2010-11-11T12:57:00.004Z

De ingrediënten van deze klassieke avond waren niet mis : ten eerste de Belgische Viviane Spanoghe, veelvuldig gelauwerde celliste met talloze opnames op haar conto en tevens professor in cello en kamermuziek aan het Koninklijk Conservatorium te Brussel. Ten tweede haar instrument : een cello die circa 1670 gebouwd werd door Franceso Rugeri. Ten derde : drie van de zes suites voor onbegeleide cello van de hand van Johann Sebastian Bach. Deze zes suites werden vermoedelijk geschreven in de periode 1717-1723, toen Bach in een ware creatieve hausse zat (niet dat we bij de grootste componist aller tijden eigenlijk ooit kunnen spreken van een creatieve baisse ...). De suites behoren tot het allerbeste dat de klassieke muziek te bieden heeft.

Voor deze avond koos Spanoghe voor suite 2 (BWV 1008), suite 3 (BWV 1009) en na de pauze suite 6 (BWV 1012). Een uitverkochte De Singer genoot met ingehouden adem van deze tijdloze muziek en de zeer expressieve interpretatie ervan door Spanoghe. Ik ben verre van een kenner, maar ik had de indruk dat Spanoghe de suites iets agressiever en sneller aanpakte dan je zou verwachten. De emotionele impact was er dan ook niet minder om. Spanoghe kiest niet voor een klinische vertolking, maar voor een doorleefde speelwijze. Haar gelaatsuitdrukking en smachtende ademhaling incarneren aldus de geladenheid van deze hemelse muziek.

Het was toch vooral suite 6 die imponeerde. Rijkelijker versierd en langer dan de andere suites, springt deze suite ook uit de band omdat het oorspronkelijk geschreven was voor een zogenaamde violoncello picollo, die zich van de gewone cello onderscheidt door het hebben van een vijfde snaar (de e-snaar voor hogere tonen). Maar omdat Spanoghe deze suite op een gewone cello vertolkte, moest ze enkele indrukwekkende ingrepen uitvoeren om de klus te klaren. Bij wijze van encore vertolkte Spanoghe ook nog losjes uit de pols de overbekende prelude van de eerste suite. Een mens wordt nederig wanneer hij geconfronteerd wordt met dergelijke schoonheid.

Prince (Sportpaleis - 08.11.2010)

2010-11-10T18:54:00.005Z

Amper vier maanden nadat Prince een uitstekend concert gaf op Werchter Boutique, passeerde de man opnieuw door België. Dit nieuwe concert werd - na eerder uitstel - in allerijl pas enkele dagen voordien definitief bevestigd, maar desalniettemin raakte het Antwerpse sportpaleis zo goed als uitverkocht. Het bevoorrechte publiek was getuige van een waanzinnige concertavond, zoals je er niet al te veel in je leven meemaakt.

We zagen vóór het concert drummer John Blackwell al flink opgepept rondlopen in de gang achter het podium. Een voorbode van wat zou komen. Terwijl de openingsakkoorden van 'Controversy' zich al op gang trokken, brachten de drie achtergrondzangeressen nog even het Onze Vader ten berde. Een schietgebedje voordat de grootmeester himself de hoogmis op gang zou trekken met een stomende medley van een kwartiertje, waarbij Prince het publiek duidelijk geen blaasjes wijsmaakte door te beweren dat we op dat moment 'in the funkiest place in the world' verbleven. Controversy ging naadloos over in Sexy Dancer, in een cover van Le Freak om even (schijnbaar) eenvoudig opnieuw in Controversy over te gaan.

Snel even ademhalen voordat een nieuw blik met hits werd opengetrokken. De nog steeds feilloos opererende falsetto van Prince in Uptown, redelijk snelle versies van Raspberry Beret en Cream (waarbij Prince voor de eerste maal op gitaar soleerde), en de iets minder bekende nummers "Cool" en "Let's Work", die beiden begeleid werden door lyrics op het grote scherm achteraan het podium. Het publiek begon stilaan onder stoom te komen, zeker toen Prince ook enkele übercoole danspasjes placeerde. U Got The Look was de kers op de taart van deze onweerstaanbare brok vol groove en speelplezier. En het was duidelijk dat Prince zelve er ook grote schik in begon te hebben.

Net zoals op Werchter Boutique werd het tempo nogal bruusk onderbroken toen Prince even het podium verliet en zijn drie achtergrondzangeressen op de voorgrond traden voor een ietwat melige medley. Het publiek stond erbij, keek ernaar, en wachtte reikhalzend op de terugkeer van Zijne Purperheid. Dit intermezzo was het enige minpuntje van het ganse concert. Maar we zullen maar niet klagen zeker, want wat daarna nog kwam ...

Prince had tijdens het eerste deel van het concert al even een glimp laten zijn van zijn talenten als gitarist, maar ging er helemaal mee aan de haal tijdens Shhh. Een gewoonweg briljante solo die het nummer naar ijle hoogten optilde. Waar er voordien sprake was van een zeer goede show, begon je al stilaan te voelen dat deze avond vanaf dit moment speciaal zou worden. Prince in een relaxte en goede bui die tegen de sterren op aan het soleren was en het Sportpaleis volledig in zijn hand had. Ook het obscure "She is always in my hair" kreeg een lange bewerking, waarna het gulzige publiek opnieuw enkele hits gevoederd kreeg. Let's go crazy werd door de mangel gehaald en vermengd met het onweerstaanbare Delirious en ook de evergreen 1999 werd even in de mix gezwierd. Voor elke megahit die je hoort, kun je er wel twee verzinnen die je ook wil horen. Het hitarsenaal van Prince is in feite verbluffend groot.

Op Werchter Boutique was Purple Rain zeer speciaal, omdat nét bij de eerste tonen een warme plensbui losbrak. Maar omdat het zelfs voor Prince onmogelijk is om de weergoden in het Sportpaleis uit te nodigen, deed hij dan maar the next best thing : een versie neerpoten die elk haar op je lichaam deed rechtstaan. Een zeer lang uitgesponnen versie waarbij hij zich opnieuw een meester toonde in het bespelen van publiek én gitaar. Die solo's ! Je zou er bijna het aangepaste funky arrangement van het daaropvolgende Kiss (en de aangepaste lyric : "you don't have to watch ... sex in the city to have an attitude") bij vergeten.

Met verschillende onderbrekingen volgden daarop nog een fikse reeks encores, die het publiek langzaam maar zeker in een delirium brachten. "Sometimes it snows in April" begon sober, ondersteund door toetsen, maar ook hier kon Prince het niet laten om met een splijtende gitaarsolo te besluiten. Ik val in herhaling, maar ook dit was wederom een hoogtepunt. En toen Prince na Dreamer zijn gitaar plotsklaps het publiek in keilde, was de waanzin compleet. Enkel roadies ontfermden zich overigens vakkundig over het instrument, al was het maar om lynchpartijen in de Golden Circle te voorkomen.

Toch nog maar even het tempo de hoogte injagen, bedacht Prince zich, die zich nu helemaal als een vis in het water voelde en zijn New Power Generation - waarvan de bezetting overigens constant wijzigt - strak in de hand had. De ouwe discokraker Dance Disco Heat (van Sylvester James) heeft de neiging om je benen een serieus pak jeuk te bezorgen. De achtergrondzangeressen brachten nog een andere disco-coryfee onder de aandacht middels de Chaka Khan-cover "I feel for you", die overging in een lange versie van Love Bizarre. Prince : een onbereikbaar genie dat excentriek zit te wezen in Paisley Park ? Je zou denken van niet, want een paar dozijn mensen uit het publiek werd tijdens Love Bizarre uitgenodigd om met hem een dansje te plaatsen en Prince liet alle remmen los, grappend en grollend met de mensen om hem heen, lopend en jammend en grijnzend.

Over The Love We Make zullen de meningen misschien verschillen. Op de keper beschouwd is dit een nogal naïeve zeperd, maar de overtuiging waarmee Prince "the only love there is, is the love we make" zong, deed alle meligheid vergeten. Hij voegde er nog wat lyrics aan toe, in de trant van "don't look for love above, but look for it down on earth" en verkeerde zowaar bijna in religieuze extase. Prince predikte vanop zijn kansel en het publiek luisterde gedwee, als schapen naar hun herder.

De zoveelste exit ... en de zoveelste encore : Blackwell zette de beat in van Forever In My Life, maar tot ieders verbazing verscheen Prince ten tonele met een basgitaar. Ook op dat instrument trekt hij uitstekend zijn streng. Toen dit nummer jam-gewijs uitmondde in een basduel met bassiste Ida Nielsen, vergat je gewoonweg dat je in een klein arena-concert zat. Het had net zo goed één van die befaamde aftershows van de meester in een kleine zaal kunnen zijn. Zoveel spelplezier en zinderende improvisatie, mijlenver verwijderd van een minutieus ingestudeerde hitshow. Na dit duel plezierde Prince opnieuw de voorste rijen door ook de basgitaar in het publiek te gooien. "Okay, I will let you touch it." Opnieuw interventie van de roadies, terwijl tot besluit nog het vinnige Baby I'm A Star in gang werd gestampt.

De zaallichten floepten aan en de meeste mensen konden niet geloven dat na deze rollercoaster de band voor de -tigste keer zou terugkomen. Maar na enkele minuten wachten - met al flink wat lege plekken op de tribunes en de zaallichten nog steeds aan - verschenen Prince en de zijnen alsnog. Tijdens "Stratus" etaleerde Prince zich bijna als Jimi Hendrix. Een zeer rauwe en fysieke gitaarjam waarbij Prince ook nog langs de neus weg zijn band voorstelde. "Real music from real people !" riep Prince nog bij wijze van allerlaatste afscheid, om daarna - na ruim twee uur en drie kwartier ! - definitief het podium te verlaten. Hij spuwde deze laatste kreet bijna venijnig uit, als wou hij zich distantiëren van zijn collega's/popgrootheden, die er bij hun mega-tournees genoegen mee nemen om een professioneel gedrilde hitmachine annex geldmachine te serveren. De speelvreugde, de solo's, de improvisaties en jams : ze maakten dit concert tot een topper zonder weerga.

Ook nog een woordje van respect voor Selah Sue, die amper enkele uren voor het concert te horen kreeg dat ze het voorprogramma mocht verzorgen. Als je achteraf leest dat ze na haar concert door Prince werd uitgenodigd om gedurende een half uurtje een relaxte babbel met hem te slaan in diens kleedkamer over het wel en wee in de muziekbizz, dan weet je het wel : de man is geen freak of zonderling, maar in de eerste plaats een muzikant in elke vezel van zijn korte lijf. En gelukkig voor ons stond er vanavond geen maat op die dik anderhalve meter vezels uit Minneapolis.

Setlist :
Controversy --> Sexy Dancer / Le Freak --> Controversy - Uptown - Raspberry Beret - Cream - Cool - Let's Work - U Got The Look - Free --> Pearls B4 The Swine --> Love... Thy Will Be Done - Shhh - She Is Always In My Hair - Let's Go Crazy - Delirious - 1999 - Purple Rain - Kiss - Sometimes It Snows In April - Dreamer - Dance Disco Heat - I Feel For You - Love Bizarre - Peach - The Love We Make - Forever In My Life - Baby I'm A Star - Stratus

Octet Red (De Singer - 22.10.2010) / Cool chicks, hot music (Cahier 09.10.2010)

2010-10-24T17:32:00.003Z

De allesbehalve salonfähige jazz van de acht jonge honden die Octet Red bevolken, kon slechts een handvol bezoekers op de been brengen in de immer gezellige club De Singer. En dat was wel jammer, want bij vlagen vielen er ambitieuze en avontuurlijke composities mee te pikken. Toegegeven, soms stond de drang naar experiment het vloeiende karakter van de muziek in de weg en leek de band iets te hevig bezig om kostte wat kost hun jazz zo ver mogelijk van enige muzak-verdachtmaking weg te houden. Maar een tikje intellectuele humor maakt veel goed. Zo was de veruit beste compositie (van de hand van gitarist Benjamin Sauzereau) "Luc Besson est un con" getiteld, een lang uitgesponnen nummer waarin het evenwicht tussen experiment en muzikaliteit wél goed zat. Zo'n humor kan ik wel pruimen. Des te meer als je weet dat in dit gezelschap een opvallende rol is weggelegd voor het euphonium (oftewel tenortuba), bespeeld door Niels Van Heertum, en dat één van de voornaamste euphonium-merken ... de Besson is.

Maar de jongelui van Octet Red moeten zich zeker niet schamen voor de schamele opkomst. Daags voordien moest blijkbaar zelfs de toch redelijk legendarische jazzbassist Dave Holland met zijn quintet in de Warande zich voor een naar zijn normen ridicuul klein publiek in het pak hijsen. Naar ik vernam was een dikke week eerder in diezelfde Warande de Malinese superster Toumani Diabaté - die nochtans een paar jaar geleden de Kuub aardig deed vollopen - een zo mogelijk nog schraler lot beschoren. Enkele tientallen in een voor het overige lege schouwburg waren getuige van diens concert ...

Of wat dan te denken van het avondvullende programma dat enkele weken geleden in de Cahier slechts de spreekwoordelijke drie man en een paardenkop kon motiveren om op te dagen ? Nochtans een leuke affiche : drie frisse en jonge bands met als gemeenschappelijke factor dat ze zich van een frontvrouw bedienen. De catchy electro-rock van het Limburgse Velcronic, de aandoenlijk naïeve grunge van Starfucker en de kronkelende garagerock van Gentlemen Of Verona waren aldus niet meer dan drie parels voor een handjevol zwijnen. Een advocaat van de duivel zou kunnen betogen dat het een dubieuze keuze is om in het najaar een band te boeken die in dezelfde club in het voorjaar ook al weinig bezoekers kon genereren. Maar dit lot hadden deze bands natuurlijk niet verdiend. Het getuigt voor hen dat ze er toch nog het beste van trachtten te maken.

Ik mag hopen dat deze vier incidenten geen voorbode zijn van een permanente trend. Men zou zich kunnen afvragen of er in de Noorderkempen nog wel een voldoende draagvlak is om met concerten buiten de geijke lijntjes te kleuren. Het is ironisch om vast te stellen dat concerten die op safe spelen wél volk kunnen lokken, maar het grote publiek heeft blijkbaar niet meer enkele euro's vijl om eens een muzikaal risico te nemen. Vooral jongeren zijn blijkbaar niet langer bereid om hun geld uit te geven aan iets dat ze niet of amper kennen. Ik besef wel dat er tegenwoordig een cultureel en multimediaal overaanbod is én dat het bestedingspatroon van jongeren zich heden ten dage heel wat anders profileert dan pakweg tien of twintig jaar geleden, maar ik zou toch nog steeds durven pleiten voor dit soort van avonden. Want wat is er leuker dan een concertje mee te pikken onder het genot van een frisgetapte pint, en dat aan democratische prijzen ?

Audiobooks 1 : the canon of Sherlock Holmes (09.04.2010 - 21.10.2010)

2010-10-24T08:28:00.018Z

Sir Arthur Conan Doyle liet zijn wereldberoemde detective opdraven in 4 novelles en 56 kortverhalen. De eerste twee novelles (A study in scarlet uit 1887 en The sign of the four uit 1890) oogssten weinig succes, maar vanaf de eerste bundel met kortverhalen (The adventures of Sherlock Holmes, 1894) groeiden de naam en faam van Holmes en zijn trouwe sidekick Watson gestaag. In die mate zelfs dat - toen Holmes leek te zijn gestorven in het kortverhaal 'The final problem' uit de bundel The memoirs of Sherlock Holmes, 1894 - dit tot publiek protest leidde. Conan Doyle gaf toe en bracht zijn held opnieuw tot leven.

De eindeloze reeks verfilmingen die op deze verhalen gebaseerd zijn - met Basil Rathbone en Jeremy Brett als meest vooraanstaande vertolkers - getuigen van de waanzinnige populariteit van het iconische hoofdpersonage. Maar ik kan iedereen ten stelligste aanraden om deze vermakelijke verhalen in hun oorspronkelijke vorm te savoueren. De Londense mist, het amalgaam van diverse schurken en protagonisten, de altijd weer stipte telegram- en treindiensten, "the science of deduction" en de veelvuldig weerkerende parafrasen : ik mis ze nu al. Talloze malen vervalt Watson "in amazement", veel problemen vertonen "points of interest" en ontelbare gelaatsuitdrukkingen of vaststellingen zijn "singular". Opmerkelijk genoeg komen sommige uitdrukkingen die een eigen leven zijn gaan leiden, opvallend weinig voor in de verhalen. "The game is afoot" komt nauwelijks voor. Sterker nog : "Elementary, my dear Watson" valt in deze samenstelling nooit te lezen. En zelfs de al bijna even iconische Professor Moriarty komt veel minder voor dan je zou verwachten.

Holmes moet zowat de meest ontlede figuur uit de wereldliteratuur zijn. Zijn mysogine houding en de latent homoseksuele aard van zijn relatie met Watson vormden bijvoorbeeld voer voor uitgebreide analyses. Maar ik laat al deze al dan niet relevante kanttekeningen voor wat ze zijn en laat de verhalen voor zichzelf spreken : heerlijk escapisme van een hoog niveau.