Amenra (Stuk Leuven - 26.05.2013)

Doorgaans ga ik als een atheïst (of hoogstens als een agnosticus) door het leven, doch de Church Of Ra biedt wel de nodige verlokkingen. Niet in het minst de muziek van Amenra, de geknipte soundtrack voor het betere aanbiddingswerk. Vijf "misvieringen" heeft de band ondertussen op de wereld losgelaten (van Mass I in 2003 tot Mass V in 2012). Vermits het té lang geleden was dat ik Amenra nog live aan het werk gezien had en ik dus het risico liep op acute excommunicatie, werd het dringend tijd om me nog eens onder te dompelen in een lekkere portie doom & gloom.

Concerten van Amenra verlopen volgens een perfect voorspelbaar patroon en dat was vanavond niet anders. Van enige interactie met het publiek is er compleet geen sprake ... en geen enkele gekruisigde vogel die daarom maalt. Een stijlvolle reeks projecties op een groot scherm is zowat de enige lichtbron in een voor het overige donkere zaal. Vocalist en kunstenaar Colin Van Eeckhout staat steevast met zijn rug naar het publiek en krijst zijn teksten vol overgave de wereld in. Wanneer zijn hoodie langzaam plaats moet ruimen voor de imposante rug-tattoo, zijn we al flinke tijd ondergedompeld in een logge en meedogenloze trip, die doet denken aan het beste wat genre-genoten Neurosis en Isis ooit te bieden hadden. Het blijft natuurlijk een genre met de nodige beperkingen. Het gekende "pieken-en-dalen"-syndroom dat genres - waarin het préfix "post" voorkomt - af en toe besmet, loert ook vanavond om het hoekje. Maar de schier angstaanjagende scheut sérieux waarmee Amenra het geheel overgiet, sleept de concertbezoeker traag maar onweerstaanbaar mee. Om na een verpletterende preek vanuit de Amenra-kansel als devote bekeerling en Church of Ra-gelovige het pand te verlaten.