17 maart 2018

Baloji (Cahier - 16.03.2018)

Na de gesmaakte passages van Baloji Tshiani op de Antilliaanse Feesten in de zomer van 2017 en op Crossing Border, vielen voor vanavond geen aardverschuivingen te verwachten : natuurlijk zou Baloji weer een enthousiaste en gedreven frontman zijn, die het publiek tegemoet zou treden met wijd opengesperde ogen en een prachtige glimlach vanonder zijn breed gerande hoed. Natuurlijk zou er ook weer een hoofdrol weggelegd zijn voor de geweldige Congolese gitarist Dizzy Mandjeku, in een ver verleden nog lid van de legendarische band Franco et Le Tout Puissant Orchestre Kinshasa. En natuurlijk zou het publiek in Cahier de Brouillon zich gewillig overgeven aan die heerlijke soukous-onderstroom, waarop het zo aangenaam dobberen is.

Maar bovenal was het uitkijken naar deze lastminute try-out, omdat deze plaatsvond pal voor de release van het derde solo-album van Baloji : "137 Avenue Kaniama". De eerste kans dus om kennis te maken met gloednieuw materiaal. Naar aanleiding van de release van dit nieuwe album, verschenen er in de pers meerdere interviews met de man, waarin hij uitgebreid vertelde over de ontstaansgeschiedenis van het album, over zijn eigen achtergrond & roots, over de unieke muzikale kruisbestuiving die hij uit die roots weet te distilleren.

Daags na het concert van vanavond verscheen zo'n interview in de cultuurbijlage van De Standaard. Een interessant interview, waarin Baloji zich etaleert als een intelligent man die echter nog vaak moet opboksen tegen hokjes-denken en vooroordelen. Een interview overigens waarmee Baloji zelf niet zeer opgezet was, omdat er onnodig aandacht werd besteed aan de Damso-hetze (de scheet in de fles waarbij de WK-hymne werd afgevoerd, waarna her en der werd geopperd dat Baloji een waardige vervanger voor de gewraakte rapper zou zijn). Baloji hierover op een fb-post : "Weird press is when u specifically ask a journalist to not talk about Damso ( he tried\insist for 10 min) and not highlighting others artists for wrong reasons while there is so many others subjects to talk about than the usual cliches."

Het concert zelf ? Helemaal in de lijn van AFO en Crossing Border. Onweerstaanbare soukous-ritmes, vinnige nieuwe songs zoals "Bipolaire" en "L'Hiver Indien", een lang uitgesponnen en zwoel-ingetogen ode aan de vrouwelijke sekse ("Peau de chagrin - Bleu de nuit"). Papa Dizzy gooide zijn gitaar nog eens in zijn nek en liet zijn onvergetelijke schoenen opblinken door enkele leden uit het publiek. Maar dit concert was meer dan Afrikaanse schwung door de ogen van een Belgo-Congolees. Het concert toonde vooral aan dat het nieuwe album - een soort van magnum opus met enkele zeer lange nummers - meerdere aandachtige luisterbeurten verdient om de vele lagen ervan af te pellen, dat het meer is dan een beproefde soukous-schotel met Westerse dipsaus. Baloji is een super-talent om te koesteren, maar precies toch nog altijd een beetje sant in eigen land. Hoe anders de ietwat magere opkomst te verklaren, ondanks de belachelijk lage inkomprijs ?

Geen opmerkingen: